Από προσωπική ιστορία αναγνώστριάς μας…

“Θυμάμαι όταν ξεκίνησα τις σπουδές μου, νόμιζα πραγματικά ότι τα είχα όλα προγραμματισμένα και νοικοκυρεμένα στο νου, για να συμβούν όπως ήθελα και όπως “έπρεπε”. Πολύ σύντομα βέβαια, μόλις δηλαδή ολοκλήρωσα την ακαδημαϊκή μου πορεία, συνειδητοποίησα ότι η πραγματικότητα ήταν αρκετά διαφορετική από τις προσδοκίες μου. Θεωρούσα πως με το χαρτί του πτυχίου και του μεταπτυχιακού μου, κρατούσα δυο εισιτήρια για μια επιτυχημένη σταδιοδρομία. Η πραγματικότητα, ακριβώς εκείνη την στιγμή και εποχή, μου “έκλεισε παιχνιδιάρικα το μάτι”. Για πρώτη φορά, τουλάχιστον.

Η χρονιά που αποφοίτησα, ήταν ακόμα από τις υγιείς χρονιές που βίωνε η Ελλάδα. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα λάμβαναν χώρα σε ένα μήνα, η οικονομία βρισκόταν σε ακμή και εγώ, ενθουσιασμένη, ένιωθα έτοιμη να ξεκινήσω τον επαγγελματικό μου βίο. Παρ’ όλα αυτά, η εύρεση εργασίας δεν ήταν τελικά όσο εύκολη όσο φαινόταν. Θυμάμαι ακόμα μια HR Director που με έκανε να φύγω τρομοκρατημένη από το γραφείο της, για την ακρίβεια τρέχοντας με τον τρόπο που μου είχε φερθεί. Το οξύμωρο είναι ότι μετά από 11 χρόνια, βρίσκεται ακόμα στην ίδια θέση, κι εγώ αναζητώ ακόμα την ευκαιρία που θα της αποδείξω έμμεσα η άμεσα σε τι επαγγελματία έχω εξελιχθεί και πώς θα μπορούσε να είχε συμβάλλει στρατηγικά κι εκείνη στην πορεία μου αν είχε δει βαθύτερα στις δυνατότητές μου. Ή μήπως και να συνέβαλε τελικά με τη συμπεριφορά της. Το πείσμα είναι το no.1 κίνητρο γενικότερα στη ζωή μου.

Αργότερα, κυνήγησα ό,τι “πίστευα” ότι μου ταιριάζει – o κλάδος του HR και συγκεκριμένα η στελέχωση προσωπικού. Και λέω “πίστευα”, γιατί στην πορεία αντιλήφθηκα ότι αλλιώς “στα λένε” τα βιβλία, αλλιώς εφαρμόζονται αυτά στο εξωτερικό κι αλλιώς σε κάθε χώρα που βιώνει παρόμοιες συνθήκες οικονομικής κρίσης, όπως αυτές της Ελλάδας. Το μέλλον μου μού έδειξε, σχετικά αργά – κι αυτό γιατί ωριμάζεις δυστυχώς στην πορεία, δεν γεννιέσαι ώριμος – ότι οι συνθήκες μπορούν να επηρεάσουν τόσο πολύ έναν κλάδο κι ένα αντικείμενο που αυτά να αλλοιώσουν το χαρακτήρα σου εξ ολοκλήρου. Συγκεκριμένα, τη συμπεριφορά σου, τον τρόπο που εκμαιεύεις πληροφορίες από τους γύρω, τον τρόπο που κρίνεις τις συμπεριφορές τους και πάνω από όλα, τις απαιτήσεις και προσδοκίες που έχεις από αυτούς.

Μετά από αυτή τη μετάλλαξη κι αφού έχασα, τότε, πολλούς και σημαντικούς για μένα ανθρώπους που δεν κατάφεραν να μείνουν κοντά και να με βοηθήσουν ουσιαστικά να “αποκατασταθώ”, χτύπησε συναγερμός μέσα μου. Συνειδητοποίησα πως ο έρωτάς μου για το αντικείμενο που είχα επιλέξει και εξασκούσα είχε στερέψει. Κατάλαβα ότι ήταν σχεδόν αδύνατον να συμβάλλω, ούσα μέσα στο σύστημα κι ότι έπρεπε να βγω από αυτό και να δω τα πράγματα σε μορφή “zoom out” αν ήθελα να κάνω την αλλαγή και να βελτιώσω με το λιθαράκι μου τον κλάδο. Τότε, και μετά από εκτενή έρευνα και επιμόρφωση, άλλα δύο αντικείμενα – σχετικά συναφή – ήρθαν στο δρόμο μου και είδα με άλλα μάτια πως δύο νέες καριέρες με προ(σ)καλούσαν. Τότε η πραγματικότητα, μου ξανα-έκλεισε το μάτι.

Κι έτσι τις ακολούθησα. Έτσι βρήκα και συνεχίζω να προσπαθώ γι’ αυτό, τον εαυτό μου, άλλη στέγη για τον επαγγελματισμό μου και προοπτικές. Και σκέφτομαι, πόσο μικρός και μίζερος είναι μερικές φορές ο “κόσμος” που χτίζουμε μέσα μας οι ίδιοι κι η κοινωνία, και καταλήγει να περιορίζει τα όνειρα και τις δυνατότητές μας, όταν είμαστε ακόμα νέοι; Πόσες καριέρες μπορεί να έχουμε ή να μας περιμένουν να τις ανακαλύψουμε κι εμείς αγχωνόμαστε και παλεύουμε μόνο για μία, αγωνιώντας πως αν τη χάσουμε θα πάψουμε να στεκόμαστε στα πόδια μας; Λάθος σκέψεις, περιοριστικές αντιλήψεις.”

Copyright:Gwoeii, www.shutterstock.com

Έθελ Αγγελάτου, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Παρακαλούμε διατηρήστε τα σχόλια σας ευγενικά, πολιτισμένα και ουσιώδη. Σχόλια που το περιεχόμενό τους δεν συμμορφώνεται με αυτούς τους όρους, είναι υβριστικά ή προσβλητικά, θα διαγράφονται. Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων που τηρείτε την πολιτική εύρυθμης λειτουργίας και διαλόγου της σελίδας μας.

Αφήστε το σχόλιό σας…