Κατόπιν αναφοράς και ανάλυσης των τριών πρώτων σταδίων της απώλειας και όπως αυτά σχετίζονται με την ανεργία, συνεχίζουμε με τα δύο τελευταία στάδια. Μέσω αυτών, τη διαπραγμάτευση και τελικώς την αποδοχή, μπαίνουμε σε μία πολύ πιο ενεργή φάση της όλης περιόδου. Να διευκρινίσουμε μόνο, ότι και στα δύο μέρη/άρθρα και τη συνολική ανάλυση που αποδίδεται, δεν εξετάζονται κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικοί λόγοι που προκάλεσαν το συμβάν καθεαυτό. Μοναδικός στόχος είναι, να περιγραφθούν τα βήματα που περνάει ο άνθρωπος μετά την απώλεια της εργασίας του και τα συναισθήματα που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια αυτών, αλλά και η διαχείρισή τους. Ας δούμε λοιπόν και τα τελευταία αναλυτικά…

4. Διαπραγμάτευση

Η λογική αρχίζει να παίρνει και πάλι τη θέση της στην καθημερινότητά μας, σκέψεις και σιγά-σιγά, πράξεις. Είμαστε πλέον σε θέση να αναρωτηθούμε και να αμφισβητήσουμε ποιος ή ποια γεγονότα πραγματικά μας οδήγησαν στην ανεργία. Η λογική υπερνικά την απαισιοδοξία και σταδιακά δίνει τη θέση της στη δράση, στην ενέργεια. Κρίνουμε πλέον πιο καθαρά, διαπραγματευόμαστε μέσα μας αρχικά τί μας αξίζει, πώς μπορούμε να το αποκτήσουμε ή τί κάναμε σωστό ή λάθος και πώς μπορούμε να βελτιωθούμε ουσιαστικά μέσα από αυτά.

5. Αποδοχή

Τότε, περνάμε πλέον στην «κατάληξη». Έχουμε μόλις οδηγηθεί σε συμπεράσματα αβίαστα, έχουμε γίνει κριτές και κοινό και είμαστε έτοιμοι πια να αντιμετωπίσουμε με ηρεμία, όντας κατασταλαγμένοι, την κατάσταση. Στο τελικό αυτό στάδιο, αισθανόμαστε πλέον ώριμα την απουσία, αλλά είμαστε και έτοιμοι να λήξουμε ότι δεν αφορά στο μέλλον. Έχουμε αξιοποιήσει το χρόνο που χρειαστήκαμε (για τον καθένα ο χρόνος αυτός διαφοροποιείται), εντοπίσαμε δίκαιο και άδικο, αποδώσαμε ευθύνες και έχουμε πλέον την ικανότητα να προχωρήσουμε μπροστά.

Κλείνοντας το άρθρο, να επαναλάβουμε πως αυτά τα πέντε στάδια, αφορούν στη διαχείριση της απώλειας. Η απώλεια, είτε αφορά σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, στην εστία (οικία) ή στην εργασία, οδηγεί σε συναισθηματική αναστάτωση, μιας και χάνεται η αίσθηση της ασφάλειας που φροντίζει να δημιουργεί κάθε άνθρωπος, προκειμένου να είναι ψυχικά και συναισθηματικά υγιής. Παρομοίως, η αίσθηση της απώλειας από τη διακοπή της εργασίας, φέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία μπορεί να πάρουν διαφορετική μορφή για τον καθένα. Αυτό σημαίνει, πως μπορεί να τα νιώσουμε σε διαφορετικό βαθμό δυναμικής, με διαφορετικό τρόπο, ίσως ακόμα και με διαφορετική σειρά. Κάποια από αυτά μπορεί να μην πάρουν καν υπόσταση ή να πιστεύουμε ότι ίσως δε θα χρειαστεί να τα αισθανθούμε.

Σε όποια μορφή και βαρύτητα εκφραστούν τα παραπάνω ή τα βιώσουν τα “μάτια” του κοντινού κύκλου του παθόντος, το ζητούμενο είναι να αφεθεί ο εαυτός μας ελεύθερος να ζήσει τη διαδικασία, για να καταλήξει στη λύτρωση. Λύτρωση στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η ανάκαμψη, η αυτοεκτίμηση και ο δρόμος προς νέες προοπτικές. Συγκεκριμένα, θα δοθεί η δυνατότητα να διαλευκανθούν μελανά σημεία, να αντιληφθούμε με διαύγεια τρόπους αντιμετώπισης, αλλά κυρίως να βρούμε το δρόμο προς την ισορροπία, την καθημερινότητά μας και την αισιοδοξία μας.Στο μέλλον.

[Τα δύο τελευταία άρθρα έχουν βασιστεί στο μοντέλο Kübler-Ross, αποδιδόμενα με μικρές διαφοροποιήσεις, δηλαδή προσαρμοσμένα στη θεματική ενότητα της ανεργίας. Το συγκεκριμένο μοντέλο είναι κοινώς διαδεδομένο ως Τα Πέντε Στάδια της Θλίψης, θεωρία η οποία έχει πρωτο-αναφερθεί από την Elisabeth Kübler-Ross στο βιβλίο της “On Death and Dying” (1969)].

Έθελ Αγγελάτου, εξωτ. συνεργάτιδα kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…