Από συγκεκριμένη αναφορά σε προηγούμενο άρθρο, προτάθηκε η επανεξέταση των συναισθημάτων της απώλειας που νιώθει όποιος βιώνει την ανεργία. Η κατανόηση και η υποστήριξη που επιζητά, καθώς και η επανένταξη που έχει ανάγκη, μπορεί να επιφέρει συγκρούσεις με κοντινά πρόσωπα, ανισορροπία διάθεσης και έντονα συναισθήματα απογοήτευσης εναλλάξ με αγανάκτηση. Συγκεκριμένα, έχει αποδειχθεί από έρευνες, ότι η απώλεια της εργασίας, προκαλεί εξίσου δυνατά συναισθήματα και ψυχολογικά τραύματα -που μπορεί να εκφράζονται ή να καταπιέζονται-, σχεδόν όσο η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου (εγκατάλειψη ή θάνατος).

Αν λοιπόν βιώνετε τα παραπάνω ή έχετε μείνει άνεργοι στο παρελθόν και φοβάστε ότι θα ξανασυμβεί, στις επόμενες γραμμές θα ανακαλύψετε το κρυφό νόημα πίσω από τον τίτλο του άρθρου. Αν πάλι, είστε στα πρόθυρα της ανεργίας και φαντάζεστε τα χειρότερα.. πάρτε λίγο χρόνο και μερικές ανάσες πριν πανικοβληθείτε και συνεχίστε την ανάγνωση. Μέλημά μας, δεν είναι να μετατρέψουμε τα «κακώς κείμενα» σε ουτοπίες ή να σας αποπροσανατολίσουμε, ούτε να «ρίξουμε» κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικές ευθύνες· είναι σημαντικό όμως να δούμε την κατάσταση όσο πιο ρεαλιστικά μπορούμε, εφαρμόζοντας πρακτικές που θα επιφέρουν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα.

Αρχικά, ας αναλύσουμε το φαινόμενο της ανεργίας παραλληλίζοντάς το με το φαινόμενο του (απο)χωρισμού. Η διαδικασία του να αποχωριζόμαστε κάτι και γενικότερα η αίσθηση και οι συνέπειες της απώλειας, ενεργοποιούν μία βιωματική σειρά από συναισθηματικά, ψυχολογικά, αλλά και πρακτικά στάδια. Σε πολύ μεγάλο ποσοστό, αν όχι απόλυτα, η απώλεια μας οδηγεί σε πένθος, μεταφορικά ή κυριολεκτικά. Δηλαδή, κατόπιν απόφασης ή επιβολής μιας τέτοιας κατάστασης, είναι χρήσιμο να βρεθούν τρόποι διαχείρισης, ώστε να επανέλθουμε σε ισορροπία και στην καθημερινότητά μας. Ας δούμε όμως μαζί τα πέντε στάδια της «απώλειας» και πώς αυτά παίρνουν υπόσταση όταν χάσουμε την εργασία μας, κατά βούληση ή μη, και την ανάλυσή τους..

1. Άρνηση

Σε αυτό το στάδιο παρατηρείται δυσκολία του πρώην εργαζόμενου να δεχτεί τη μετάβαση στην ανεργία ως καθημερινότητα. Προτιμάει να λειτουργεί σαν να μην έχει συμβεί στον ίδιο, τυχόν δραστηριοποιείται ή εξωτερικεύεται και κοινωνικοποιείται, σαν να βρίσκεται σε περίοδο διακοπών. Η συμπεριφορά του στο σύνολο δείχνει, ότι δεν έχει αντιληφθεί το γεγονός καθεαυτό. Αυτό συμβαίνει γιατί αυθορμήτως, ως όντα, συνηθίζουμε να αδιαφορούμε ή να αρνούμαστε για μικρό χρονικό διάστημα να βιώσουμε το οτιδήποτε μας καταβάλλει συναισθηματικά.

2. Θυμός

Κατά το 2ο στάδιο, ξεκινάει τόσο η συναισθηματική, όσο και η κυριολεκτική συνειδητοποίηση της ανεργίας και των συνεπειών που προκύπτουν, ανάλογα με την περίπτωση του καθενός.  Αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η περίοδος μπορεί να έχει μονιμότητα ή διάρκεια, αν δεν δραστηριοποιηθούμε καταλλήλως ή δεν μας βοηθήσει η τύχη. Πολλοί από εμάς αποδίδουμε στην τύχη ό,τι δεν μπορούμε να εκλογικεύσουμε, ειδικά ως συνέχεια του σταδίου της άρνησης. Ο θυμός μας τότε «παίρνει» πρόσωπο· μας φταίει ο εαυτός μας, η κατάσταση, ο οποιοσδήποτε κρίνουμε πως προκάλεσε τα παραπάνω… Και τότε, ο θυμός μεταμορφώνεται σε δράση, μας δίνει κίνητρο, δύναμη να εκτοξεύσουμε απειλές και να βρούμε «αποδιοπομπαίο τράγο», να αναλύσουμε ξανά και ξανά τα γεγονότα στο μυαλό μας, μήπως και τα εκλογικεύσουμε.

3. Κατάθλιψη

Τότε, καταφεύγουμε στην κατάθλιψη. Ο θυμός έχει εκτονωθεί, οι άμυνες και οι αντοχές «πέφτουν» και κουρασμένοι ψυχικά και ίσως σωματικά, περνάμε σε μία κατάσταση χαμηλής αυτοεκτίμησης και απαισιοδοξίας. Σε αυτό το σημείο, αμφιβάλλουμε για τις ικανότητες και τις γνώσεις μας, απομονώνουμε κυριολεκτικά ή μεταφορικά τον εαυτό μας και φερόμαστε με απάθεια, ανίκανοι να διαγνώσουμε λύσεις και μέλλον.

…στο επόμενο άρθρο θα συνεχίσουμε με αναφορά στα τελευταία δύο στάδια της απώλειας και σε ανάλυσή τους.
[στο τέλος του επόμενου άρθρου θα αναφέρεται και το μοντέλο απ’ το οποίο εμπνεύστηκε και βασίστηκε όλη η ανάλυση]

Έθελ Αγγελάτου, εξωτ. συνεργάτιδα kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…