«Το άγχος είναι το δεύτερο πιο συχνό πρόβλημα υγείας που σχετίζεται με την εργασία», δηλώνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Δεν χρειαζόταν βεβαίως να μας επιβεβαιώσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αυτό που ζούμε καθημερινά, είτε οι ίδιοι είτε γύρω μας. Ούτε έπρεπε να διαβάσουμε το άρθρο της εφημερίδας «Τα Νέα» για να μπει η βούλα σε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των καιρών μας.

Το άγχος πιστεύεται ότι ευθύνεται για περισσότερες από τις μισές ημέρες εργασίας που χάνονται, δήλωσε ο Επίτροπος που είναι αρμόδιος για θέματα Απασχόλησης Λάσλο Άντορ, εγκαινιάζοντας μια εκστρατεία που έχει στόχο την αντιμετώπιση του ζητήματος αυτού με τον ίδιο τρόπο όπως οποιονδήποτε άλλον κίνδυνο στον χώρο εργασίας.
Kαι το άρθρο συνεχίζει:
Οι εργαζόμενοι που υποφέρουν από άγχος δυσκολεύονται περισσότερο να συγκεντρωθούν, κάνουν περισσότερα λάθη και υφίστανται με μεγαλύτερη συχνότητα ατυχήματα στον χώρο εργασίας. Αυτό οδηγεί σε σωματικά προβλήματα, όπως η καρδιοπάθεια, αλλά έχει και έναν οικονομικό αντίκτυπο στις εταιρείες, καθώς αυξάνονται οι συχνές απουσίες από την εργασία και μειώνεται η παραγωγικότητα.

Έτσι λοιπόν, ο Επίτροπος καταλήγει πως «Οι εταιρείες θα πρέπει να αντιμετωπίζουν το στρες με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζουν «οποιονδήποτε άλλον κίνδυνο για την εργασιακή ασφάλεια και την υγεία».

Επειδή κάνουμε απουσίες και στοιχίζουμε στην επιχείρηση ή επειδή είναι απάνθρωπο να αρρωσταίνεις από το άγχος; Δεν μπορώ να «κρεμάσω» τον Επίτροπο, δεν τον γνωρίζω και σε κάθε περίπτωση του δίνω το benefit of the doubt αφού είναι πιθανόν ο άνθρωπος να πονάει και εκείνος από τα αποτελέσματα της έρευνας επί της ουσίας. Ευτυχώς, όπως αναφέρεται, ξεκινά εκστρατεία για τη μείωση του άγχους στον χώρο εργασίας, της οποίας θα ηγείται η Κρίστα Σέντλατσεκ σε συνεργασία με εκατοντάδες οργανώσεις και συνδικάτα σε περισσότερες από 30 ευρωπαϊκές χώρες για δύο χρόνια.

Οι εργοδότες ασφαλώς δηλώνουν πως δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν αυτό το θέμα. Δεν πρόκειται για κάτι χειροπιαστό άλλωστε – ένα εργατικό ατύχημα μπορεί να αποφευχθεί εύκολα με τις κατάλληλες και απαραίτητες εγκαταστάσεις, λειτουργίες και προφυλάξεις. Αλλά το άγχος; Ένα ψυχολογικό, αόρατο, σχετικά αόριστο φαινόμενο, πώς θα το δαμάσουν; Δεν υπάρχει λυσάρι για αυτό, δεν υπάρχουν κανόνες, όσα λεφτά και να δώσεις, δεν θα μπορέσεις να αγοράσεις το χρυσό χάπι.

Είναι δυστυχώς αργά για εύκολες και ριζικές λύσεις. Το θέμα είναι βαθιά πολιτικό, βαθιά κοινωνικό και βαθιά οικονομικό. Ετσι όπως στήθηκε το παγκόσμιο μοντέλο, που φανερά δυσκολεύεται να λειτουργήσει υγιώς, είναι πολύ δύσκολο να λυτρωθεί ο εργαζόμενος –και όχι μόνο ο υπάλληλος, αλλά και ο διοικητικός και ο διευθύνων και ο αρχηγός- από το άγχος. Θέλει πολύ χρόνο και διαφορετική βάση.

Το άγχος και το στρες είναι τα άμεσα αποτελέσματα της πίεσης και της ανασφάλειας. Προκαλείται από τη συνεχή και σε διάρκεια κατάσταση κάτω από την οποία ο ένας φοβάται πως θα χάσει τη δουλειά του και τα λίγα ή περισσότερα που λαμβάνει και ο άλλος ότι θα καταστραφεί η αυτοκρατορία του και συνεπώς κινδυνεύει να χάσει τα όποια κεκτημένα, και μάλιστα όχι μόνο το χρήμα αλλά κυρίως την κοινωνική του θέση, την εξουσία, το status. Μάλιστα, όσο περισσότερο στρες έχουν οι από πάνω, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η πίεση στους από κάτω. Πρόκειται δυστυχώς για έναν φαύλο κύκλο που ενισχύεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Διότι, ακόμη και αν μια εταιρεία είναι υγιής και όλοι σε αυτήν, από τον πιο υψηλά ιστάμενο ως τον τελευταίο υπάλληλο, αντιμετωπίζουν ψύχραιμα, ήρεμα και με μειωμένο στρες τα τεκταινόμενα, αργά ή γρήγορα, οι γύρω τους θα τους επηρεάσουν. Πόσες φορές δεν νιώθουμε «εκτός» ή «στον κόσμο μας» όταν όλα βαίνουν καλώς και όταν είμαστε οι μόνοι που δεν γκρινιάζουμε ή που δεν ανησυχούμε; Έρχεται ένα διαβολάκι και μας υπενθυμίζει πως η σιγουριά μας είναι επισφαλής. Και είναι συχνά. Οπότε, μας παίρνει όλους η μπάλα, θέλουμε δεν θέλουμε.

Δεν αναμένουμε να αλλάξει άμεσα  η παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Μπορούμε όμως, με τον τρόπο μας να προσπαθήσουμε καθημερινά, με τη βοήθεια των δικών μας ανθρώπων, ακόμη και ειδικών, να τιθασεύσουμε αυτό το άκρατο, θυελλώδες συναίσθημα που μόνο μας αρρωσταίνει πραγματικά. Γιατί όπως λέει ο σοφός λαός «όλα περνούν, εκτός από τη σοβαρή αρρώστια». Όσο στρες και αν έχουμε, ας απομυθοποιήσουμε λίγο το τέρας που μας το προκαλεί. Γιατί, σίγουρα, δεν θα το κάνουν οι άλλοι για μας.

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…