Οι περισσότεροι από εμάς παλεύουμε καθημερινά με εμπόδια, προκαταλήψεις, ανθρώπους και συνθήκες. Όλα αλλάζουν, αλλά και αρκετά παραμένουν ίδια. Μια γρήγορη υπενθύμιση όμως στοιχειωδών, αυτονόητων συχνά, αρχών μας βοηθά όλους να επανερχόμαστε στη θέση ισορροπίας μας.
Ας ξεκινήσουμε την περιήγησή μας σε χώρους γνωστούς αλλά και ακανθώδεις – ένας από αυτούς είναι η μόρφωση. Τα πτυχία λοιπόν δεν φέρνουν την επιτυχία, ούτε την ευτυχία. Το έχουμε ξαναπεί, και αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως οι σπουδές δεν είναι απαραίτητες. Αν όμως δεν κινηθούμε όπως πρέπει, αυτά από μόνα τους δεν θα μας φανούν χρήσιμα τελικά. Η διαφορά μεταξύ της γνώσης και του να ξέρεις τι να την κάνεις, είναι τεράστια και καταλυτική για την οποιαδήποτε καριέρα.

Όσο μεγάλη λοιπόν είναι απόσταση μεταξύ γνώσης και πράξης, άλλο τόσο είναι και αυτή μεταξύ ευτυχίας και επιτυχίας. Γνωρίζω πολλούς επιτυχημένους ανθρώπους που είναι δυστυχείς. Και ξέρω πως αυτό ακούγεται χαζό, γιατί ο καθένας σκέφτεται πως κάποιος που είναι επιτυχημένος και άρα έχει χρήματα, έχει λύσει το βασικό πρόβλημα της ζωής του. «Κι εγώ ευτυχισμένος θα ήμουν, αν είχα λεφτά», λέμε μέσα μας οι περισσότεροι. Δεν είναι έτσι ακριβώς και για αυτό , θα ήταν σκόπιμο να μπορούμε να ξεχωρίσουμε τις δύο αυτές έννοιες.

Και εδώ να σημειώσουμε πως κανείς δεν μπορεί να είναι πάντα ευτυχισμένος ή πάντα επιτυχημένος. Ως άνθρωπος φύσει γκρινιάρης, ομολογώ ότι το ξεχνώ συχνά: οι αποτυχίες και οι κακές στιγμές είναι για όλους. Ακόμη και για εκείνους που νομίζουμε ότι όλα είναι φωτεινά… υπάρχουν τα μονοπάτια με αγκάθια. Άρα, καλό είναι να πάρουμε διαζύγιο με την τελειότητα και το «ιδανικό». Εκτός των άλλων, ουδείς αλάνθαστος και κάθε λάθος ίσον ένα μάθημα. Επίσης, πόσο αστείοι δεν σας φαίνονται όσοι είναι σίγουροι για όλα και πιστεύουν πως όλα τα κάνουν σωστά;

Το ξέρω ότι μπορεί να ακούγονται πολύ κοινότοπα όλα αυτά, αλλά ειλικρινά, πόσα δεν ξεχνάμε και δεν προσπερνάμε κάθε μέρα;

Σε αυτό το σημείο να επισημάνουμε κάτι πολύ κρίσιμο: ποτέ κανείς δεν είναι 100% έτοιμος για μια ευκαιρία που παρουσιάζεται μπροστά του. Οι περισσότεροι, βάσιμοι και σεμνοί άνθρωποι που γνωρίζω, έχουν πάντα αμφιβολίες για τις ικανότητές τους, την εμπειρία τους, τις γνώσεις τους… θα τα καταφέρουν / αξίζουν / αντέχουν; Επιπλέον, οι προκλήσεις και οι δυσκολίες προσφέρουν γνώσεις αλλά και την αδιανόητη δύναμη και ικανοποίηση που έχεις εφόσον τα έχεις καταφέρει παρά τους αρχικούς ενδοιασμούς.

Ξεχωρίζοντας αυτά, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε κιόλας ότι όλοι δουλεύουμε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο για τον εαυτό μας. Αυτό σημαίνει πως ακόμη και ο υπάλληλος που νιώθει «τελευταίος τροχός της αμάξης», είναι υπόλογος στον εαυτό του για την απόδοσή του. Και όσο το αγκαλιάζει αυτό, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχει και να πετύχει παραπάνω.

Στην εποχή της ταχύτητας, προκύπτει και ένα ακόμη θέμα που αφορά στην ψυχολογική διαχείριση των εργασιακών μας προοπτικών. Στον κόσμο της υπερπληροφόρησης, χαωνόμαστε συχνά για το μονοπάτι που πρέπει να διαλέξουμε και πιστεύουμε πάντα πως, ό,τι και να κάνουμε, θα μπορούσαμε να κάνουμε και κάτι άλλο ή κάτι διαφορετικό. Όμως, η στόχευση και η μη διάχυση σε χίλια δυο πράγματα βοηθά πολύ στην αποτελεσματικότητα και ασφαλώς στην ψυχική ηρεμία – ζητούμενο για τη μάξιμουμ απόδοση.

Πρέπει μάλιστα εδώ να σημειώσουμε, πως ενίοτε οι άνθρωποι αποδίδουν εξαιρετικά και σε πράγματα που ΔΕΝ τους αρέσουν. Η ρήση ότι «κάνεις καλά αυτό που αγαπάς», φυσικά και ισχύει, όμως η ζωή δείχνει και το αντίθετο. Πιστεύω βαθιά πως αφορά τον χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου, την αφοσίωση και την υπευθυνότητα. Όταν κάποιος προσπαθεί σκληρά, και μάλιστα ακόμη σκληρότερα γιατί δεν είναι στον τομέα που τον αφορά και κατέχει, σίγουρα θα τα καταφέρει. Νομίζω πως πολλά είναι θέμα θέλησης και όχι μόνο ταλέντου ή πάθους.

Τέλος, βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Σε μια μακρά πορεία στη δημοσιογραφία κι έχοντας συνεργαστεί με πάρα πολλούς ανθρώπους, τους καλύτερους για μένα προσωπικά και τους χειρότερους, και έχοντας ζήσει πολλές σφαλιάρες, είμαι πια σίγουρη πως όλα οφείλονταν σε μένα. Όχι τα γεγονότα, ούτε οι αναποδιές, ούτε όσα εσκεμμένα κάποιοι μου έκαναν για να με βλάψουν, αλλά η διαχείριση πριν και μετά. Το πώς εμφανίζουμε τον εαυτό μας, το πώς τον τοποθετούμε στον εργασιακό χώρο, το πόσο κερδίζουμε και απαιτούμε τον σεβασμό, το πώς αντιμετωπίζουμε απειλές εγκαίρως και πώς αντιδρούμε στην «καταστροφή» αφορά εμάς και μόνον εμάς. Οι ανασφάλειες και οι αβεβαιότητές μας είναι τα εμπόδια για όλα αυτά.

Και επειδή ουδείς υπάρχει χωρίς αυτές, που τις φοράμε σαν κουστουμάκι και τις περιφέρουμε παντού, το μόνο που μένει είναι να είμαστε σε εγρήγορση και να ακούμε όσους εμπιστευόμαστε που μπορεί να μας υπενθυμίζουν τους εαυτούς μας σε εμάς! Μπορούμε μάλιστα να κάνουμε εξ΄αρχής συμφωνίες με φίλους και συντρόφους: άμα με δεις να κάνω το τάδε ή το δείνα, ξύπνα με! Και φίλε, μη με αφήσεις ποτέ να πάρω αποφάσεις σε παρόρμηση. Βοήθησέ με να μετρήσω μέχρι το 100. Αυτή είναι η μεγαλύτερη συμβουλή που μπορώ να δώσω με βεβαιότητα και από καρδιάς σε όλους.

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…