Οι έρευνες δείχνουν πως οι περισσότεροι από εμάς δεν πατάμε το log off, φεύγοντας από το γραφείο. Αυτό, άραγε είναι καλό ή κακό;

Ένα νέο γκάλοπ λοιπόν που μας έρχεται από τη Νέα Ηπειρο δείχνει πως 8 στους 10 εργαζομένους δεν αποσυνδέονται από τη δουλειά τους όταν αυτή τελειώνει. Το 42% εξακολουθεί να δουλεύει, μέσω κομπιούτερ, tablet ή κινητού τηλεφώνου (smartphone φυσικά), ενώ το 37% μάλιστα, το κρίνει αυτό ως μια θετική εξέλιξη. Μόνο ένας στους τρεις ισχυρίζεται πως σπανίως συνεχίζει να ζει τη δουλειά του εκτός γραφείου. Εννοείται πως οι πλουσιότεροι εξ΄αυτών είναι εκείνοι που συχνότερα, τουλάχιστον, τσεκάρουν τα emails τους μήπως και κάτι τους ξεφύγει…

(http://time.com/83181/employees-use-computers-phones-for-remote-work/)

Αλήθεια, πώς πρέπει κάποιος να αντιμετωπίσει αυτό το φαινόμενο. Οι περισσότεροι Ελληνες θα έλεγαν εις άπταιστον αγγλικήν “Get a life” λοιπόν και άσε τη δουλειά! Και αυτό, σε ένα μεγάλο του μέρος, αληθεύει. Οσοι έχουν «ζωή» εκτός δουλειάς, είτε αυτή λέγεται χόμπι είτε οικογένεια είτε προσωπικά ενδιαφέροντα, μάλλον δεν ασχολούνται με μανία με τη δουλειά στον ελεύθερο χρόνο τους. Και κάπως έτσι, είναι πιο υγιής μια κοινωνία: η δουλειά δεν μπορεί να είναι η ζωή μας, εκτός και αν η ζωή μας είναι η δουλειά μας.

Και όπως έχει αλλάξει η τάξη πραγμάτων, δυστυχώς, η πλάστιγγα γέρνει προς το δεύτερο. Υπάρχουν εκείνοι που αγαπούν πολύ αυτό που κάνουν ή τέλος πάντων, αυτό περικλείει και άλλες παραμέτρους, ώστε η συνέχιση της δουλειάς να αποτελεί για αυτούς ψυχαγωγία ή τροφή ψυχής κατά κάποιον τρόπο. Οι υπόλοιποι όμως ή το κάνουν από άγχος και φόβο ότι κάτι θα χάσουν και συνεπώς κινδυνεύουν να υπολείπονται των συναδέλφων τους ή από κεκτημένη ταχύτητα – αυτή της σκλαβιάς της τεχνολογικής εξέλιξης της επικοινωνίας.

Από προσωπική πείρα, καθότι η δημοσιογραφική δουλειά μου σχετίζεται πια πολύ με τα social media, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο μισός χρόνος εκτός δουλειάς που χάνεται στη δουλειά αφορά μόνο τον εθισμό στα smartphones και τα tablets (και σκέψου ότι ακόμη δεν έχω tablet). Επίσης, η νέα συνθήκη δημιουργεί ένα περιβάλλον «ζωής» και «κοινωνικότητας» μέσω των Facebook, Τwitter κλπ. με αποτέλεσμα να σε υποτάσσει στη διαρκή παρακολούθηση των πάντων, ασυναίσθητα και υποσυνείδητα. Των πάντων και της δουλειάς συνεπώς.

Τέλος, ο τεράστιος ανταγωνισμός, τα προβλήματα που μπορεί να έχει ζήσει κάποιος και ο τρόμος μήπως χάσει τη δουλειά του, ωθούν τον πρωταγωνιστή στο να πιστεύει πως αν, σιωπηλά και αθόρυβα, παρακολουθεί και συμμετέχει στη δουλειά του εκ του μακρόθεν και εκτός ωραρίου, θα είναι πιο αποτελεσματικός και ωσεί παρών.

Δεν ξέρω καθόλου αν οι πιο επιτυχημένοι και ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι εκείνοι που επιλέγουν τον έναν ή τον άλλον δρόμο. Και δεν μπορώ να πάρω και κανέναν στον λαιμό μου. Δεν είμαι όμως καθόλου σίγουρη, ότι εμείς ζούμε καλύτερα από εκείνους που δεν είχαν κινητά, είχαν μεσημεριανό ύπνο και δεν κυκλοφορούσαν καλωδιωμένοι όλη μέρα.

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…