0
Shares

Το λένε όσοι το έχουν ζήσει: μην δουλεύεις με τον σύντροφό σου! Όμως, οι συνθήκες πολλές φορές το φέρνουν έτσι που δεν γίνεται αλλιώς. Θα σώσουμε τη ζωή μας ή τις ζωές μας;

Οι δουλειές με φίλους ή με σύντροφο είναι παγίδα. Η υπόθεση «φιλία» είναι μια άλλη κατηγορία με την οποία δεν θα καταπιαστούμε σήμερα, αλλά η υπόθεση «έρωτας+δουλειά» είναι ακόμη πιο κρίσιμη και δύσκολη. Τα αποτελέσματα μπορεί να είναι εντυπωσιακά αλλά και τραγικά. Και οι λόγοι πολλοί και εύκολα ανατρεπόμενοι.
Η πρώτη και βασική παράμετρος αφορά σε κάτι καθαρά πρακτικό: βρίσκεσαι και συνυπάρχεις με το έτερο ήμισυ άπειρες ώρες – όλες τις ώρες. Αυτό έχει πολλά παρελκόμενα με πρώτο το να βαρεθείς την ύπαρξή του και να βαρεθεί τη δική σου. Εδώ μετά βίας αντέχει ο ένας τον άλλον στη συμβίωση μιας μακροχρόνιας σχέσης – πόσο μάλλον αν πρέπει να συνυπάρχουν και τις ώρες που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν ένα ευεργετικό διάλειμμα.
Αυτό συνεπάγεται πολλά και διάφορα με την έννοια της μεγέθυνσης όλων όσων θα αντιμετώπιζε ένα ζευγάρι ούτως ή άλλως. Με αυτό θέλω να πω πως οι ισορροπίες σε μία σχέση κόποις κτώνται και με δυσκολία συντηρούνται. Άρα, όσες περισσότερες προστριβές υπάρχουν, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος δημιουργίας νέων. Η ανταγωνιστικότητα και η διαρκής αγωνία επιβολής εξουσίας από τον ένα στον άλλο αποτελεί χαρακτηριστικό θεμελιώδες στις προσωπικές σχέσεις. Μετά το πρώτο διάστημα του μεγάλου έρωτα, όλα τα ζευγάρια περνούν σε άλλη φάση, αυτή της αγάπης όπως την ονομάζουμε και της αποδοχής. Ισχύει για όλους: όταν μάλιστα ένα ζευγάρι είναι πραγματικά αγαπημένο, αυτή η κατάσταση ενισχύεται και δυναμώνει τη σχέση. Παλαιότερα δε, οι εξωτερικοί «εχθροί» ήταν λιγότεροι και έτσι δύσκολα παρέκκλινε κάποιος από την ευθεία ευτυχισμένη γραμμή. Όταν όμως στις μέρες μας το άγχος και το στρες καταλύουν τα πάντα, τότε και ένα ζευγάρι, στην προσπάθειά του να λύσει, να προλάβει ή να επανορθώσει θέματα αναγκάζεται να το κάνει από κοινού σε κάθε έκφανση –όχι μόνο στο σπίτι δηλαδή, αλλά και διαπραγματευόμενο οικονομικά και διαδικαστικά θέματα που δεν αφορούν μόνο στις οικιακές υποθέσεις, τότε οι προκλήσεις αυξάνονται. Κάποιος πρέπει να δικαιωθεί και κάποιος να αναλάβει ευθύνες. Ποιος τελικά εντέλλεται να αποφασίσει; Να ένα ακόμη ζήτημα.
Η συνεχής τριβή αλλοιώνει τη σχέση ενώ, ακόμη και αν δεν υπάρχει τριβή και φανταστούμε μία ονειρική συναδελφική συνύπαρξη, η πολύωρη συναναστροφή απορροφά μεγάλο κομμάτι της μαγείας. Διότι ο έρωτας συντηρείται και μέσω της έκπληξης. Πόσο να τον εντυπωσιάσεις τον άλλον όταν σε βλέπει και σε ζει με τα ρούχα της δουλειάς, τα ρούχα του σπιτιού, τα ρούχα της εξόδου κάθε λεπτό της ζωής του;
Και πόσο να προλάβεις να τον επιθυμήσεις επίσης; Διότι ο έρωτας συντηρείται και με μια σχετική έλλειψη: να τον περιμένεις γιατί έχεις ώρες να τον δεις, να έχεις αγωνία να τον ακουμπήσεις, να σου έχει λείψει η φωνή του, το βλέμμα του, η συνήθειά του… βρε αδελφέ!
Το χειρότερο όλων είναι ότι ποτέ δεν κλείνει η πόρτα της δουλειάς όταν το ζευγάρι εργάζεται μαζί. Κάθε πρόβλημα, αλλά και κάθε χαρά, όλα μεταφέρονται στο σπίτι: στο σαλόνι, στην κουζίνα, στο υπνοδωμάτιο. Περπατάς με την πετσέτα στο χέρι και αναφέρεσαι σε άλλους συνεργάτες, κλείνεις το φως και ορίζεις τα της επόμενης ημέρας. Θέλει μεγάλη προσπάθεια για να καταφέρεις να αφήσεις τη δουλειά εκτός σπιτιού ακόμη και όταν δεν δουλεύεις μαζί του/της. Το να καταφέρεις όμως να την εμποδίσεις να σου τρώει τον προσωπικό σου χρόνο όταν απασχολεί δύο, ε, αυτό πια είναι άθλος.
Για να μην αυτοκτονήσουμε ομαδικώς όμως, καθώς και η υπογράφουσα εργάζεται με το ταίρι της, πρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά. Η εργασία με τον σύντροφο προσφέρει μια στοιχειώδη ασφάλεια: σε  ξέρει, τον ξέρεις – σε εμπιστεύεται, τον εμπιστεύεσαι. Επίσης, δεν χρειάζεται να εξηγήσεις πολλά: όταν υπάρχει ένα θέμα, το έχει αντιληφθεί ο άλλος στο δευτερόλεπτο και δεν χρειάζεται να του πεις την ιστορία της ζωής σου για να καταλάβει τι περνάς. Επίσης, μοιράζονται οι ευθύνες και δεν μπορείς να αυθαιρετείς για έσοδα και έξοδα: υπό κανονικές συνθήκες είναι όλα πάνω σε ένα τραπέζι και τα διαπραγματεύεσαι από κοινού. Επιπλέον υπάρχει και μια αυτονόητη υποστήριξη που ενδεχομένως να μην σου παρείχε κανένας σε μια δουλειά μεταξύ αγνώστων. Και ασφαλώς, αν τα πράγματα ευδοκιμούν, η χαρά που μοιράζεσαι είναι διπλάσια και η ευφορία το ίδιο. Το κοινό όνειρο και οι κοινοί στόχοι σε δένουν ακόμη πιο σφιχτά.
(την περίπτωση χωρισμού, δεν την πιάνουμε – εκεί είναι τόσο σκούρα τα πράγματα που δεν το ευχόμαστε σε κανέναν. Και τότε είναι που όλοι, με μια φωνή, αναφωνούν: στα λέγαμε εμείς – ποτέ δουλειά με τον δικό σου!)

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…

0
Shares