Δέντρο στο σπίτι, φώτα στους δρόμους, κουραμπιέδες στο γραφείο. Τι άγχος και αυτό!
Αν δεν σου πηγαίνουν όλα καλά, οι γιορτές είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Ασφαλώς και όσοι έχουν την υγειά τους πρέπει να το εκτιμούν αυτό και να μην ξεχνιούνται τελείως διότι τα πράγματα μόνο τότε είναι αληθινά δραματικά, αλλά γενικότερα μιλώντας και βάζοντας στην άκρη αυτό το τόσο σημαντικό, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η ζυγαριά της χαράς και της ευτυχίας μπαλαντζάρει πολύ και για άλλους πολλούς λόγους. Οι προσωπικές σ χέσεις και η επαγγελματική και ακολούθως η οικονομική κατάσταση ορίζει το κλίμα στο οποίο θα ζήσει κάποιος τις γιορτές. Ακόμη όμως και αν δεν έχει φοβερούς λόγους αλλά απλώς δεν έχει και ιδιαίτερα κέφια, και πάλι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα λειτουργεί άκρως καταπιεστικά για αρκετό κόσμο.

Ισως πράγματι τα Χριστούγεννα να είναι μόνο για τα μικρά παιδιά…

Γιατί όπου και αν βρεθείς εκείνες τις ημέρες πρέπει κάπως να αιστανθείς και κάπως να συμμετέχεις. Η συμμετοχή είναι και το πιο δύσκολο: στο γραφείο ειδικά, εκεί όπου όλοι δείχνουν ή προσπαθούν να δείξουν χαρούμενοι, δεν έχεις καν το περιθώριο να απομακρυνθείς, να ξεγελάσεις, να κρυφτείς. Οι ισορροπίες είναι τόσο λεπτές και όλα τόσο γυάλινα που νιώθεις ότι όλα τα μάτια παρακολουθούν τις αντιδράσεις σου και αναρωτιούνται τι συμβαίνει.  Στα χειρότερα τέτοια δικά μου Χριστούγεννα, απολυμένη ούσα από το περιοδικό μου αλλά και  χωρίς να μπορώ να φύγω γιατί έπρεπε να παραδώσω στην επόμενη διεύθυνση το τεύχος που έτρεχε και ήταν υπό τη δική μου διεύθυνση, ήρθε μια σοβαρή γρίπη να με γλυτώσει από την ατελείωτη ευφορία στο γραφείο στο οποίο δεν θα επέστρεφα από τον καινούργιο χρόνο. Τώρα, ήταν η στενοχώρια που προκάλεσε τη γρίπη ή η γρίπη με έσωσε… τι να σας πω; Το μόνο που ξέρω είναι πως, ενώ έπρεπε να το παίζω σχετικά άνετη, δεν μου είχε απομείνει η παραμικρή δύναμη για αυτό και όσο έρχονταν στολιδάκια, δωράκια και γλυκάκια στον χώρο, τόσο περισσότερο ήθελα να ανοίξει το πάτωμα να με καταπιεί.
Οι γιορτές είναι, σχηματικά, ένα διάλειμμα στον χρόνο. Μια παρένθεση στην καθημερινότητα, μια μεγάλη τέντα με παιχνίδια στην ύπαιθρο του έτους, μια ευκαιρία για εκτόνωση. Και ναι, μπορούν να είναι και αυτό: η δυνατότητα να ξεχαστείς, να χαλαρώσεις, να νιώσεις ζέστη στην καρδιά και ελπίδα. Ναι, αυτή η ελπίδα είναι το σημαντικότερο πιθανό κέρδος των γιορτών αν καταφέρουν αν λειτουργήσουν λυτρωτικά και όχι καταπιεστικά.

Νομίζω δε πως ο μοναδικός τρόπος να γυρίσεις υπέρ της δικής σου κακής διάθεσης την oh! so happy! ατμόσφαιρα των άλλων –διότι και αυτό γίνεται- είναι να τους αγνοήσεις. Η ζήλεια, το πιο δυνατό συναίσθημα όταν οι άλλοι γύρω σου νιώθεις πως έχουν τα πάντα, ενώ εσύ υπολείπεσαι, παλεύεται μόνο συνειδητά. Είναι τόσο ανεξέλεγκτο και βαθύ συναίσθημα, και περικλείει τόσα άλλα μέσα του, που δεν γίνεται να περιμένουμε να εξαφανιστεί μόνο του. Μόλις το νιώσουμε, πρέπει, με λογική και επιμονή, να προσπαθήσουμε να το σκοτώσουμε.

Και κάπως έτσι, μαζεύοντας τα πράγματα με 40 πυρετό και βρίζοντας μέσα μου και κοιτάζοντας με μισό μάτι τους αγιοβασίληδες του γραφείου που αποχωριζόμουν, χώθηκα στο κρεββάτι. Με μετά από πέντε ημέρες, ήθελα από μόνη μου να ανάψω τα φώτα στο δέντρο και απόλαυσα το πρωτοχρονιάτικο αυτοσχέδιο πρωινό που μου είχε ετοιμάσει ο αγαπημένος μου σα να ήμουν στην Ελβετία. Και κάπως έτσι, πέρασα καλύτερες γιορτές ενώ τίποτα δεν προμήνυε κάτι τέτοιο.

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…