Είναι σχεδόν απίθανο να εντοπιστεί εργαζόμενος άνθρωπος στις ελληνικές, και όχι μόνο, μεγαλουπόλεις ο οποίος δεν έχει άγχος που να προκαλείται ή να επιτείνεται από την εργασία του. Και δυστυχώς τα νέα δεν είναι θετικά: το εργασιακό άγχος αυξάνεται και οι ειδικοί δεν περιμένουν να αλλάξει αυτή η τάση σύντομα. Με άλλα λόγια, οι παράγοντες που συντελούν στη δημιουργία του εργασιακού άγχους, δηλαδή οι παράγοντες που κάποιος δεν μπορεί να ελέγξει ολοκληρωτικά, είναι μία πραγματικότητα για τη συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων. Για παράδειγμα, οι δάσκαλοι δεν μπορούν να ελέγξουν το κατά πόσο οι μαθητές τους ζουν σε ένα ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον, δέχονται την ιατρική φροντίδα που απαιτείται, έχουν στοιχειώδη βοήθεια για τα μαθήματά τους και άλλα βασικά θέματα. Από την άλλη, καλούνται να διδάξουν συγκεκριμένη ύλη που επιβάλλει το υπουργείο Παιδείας, ανεξάρτητα από τις ικανότητες και δυνατότητες των μαθητών τους. Επομένως, η προσπάθεια για επίτευξη του «στόχου» είναι συχνά δυσβάσταχτη. Οι εργαζόμενοι αναζητούν τρόπους να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, όπως περισσότερες ώρες δουλειάς, συζητήσεις με συναδέλφους και φίλους κ.ά. Τελικά, όμως, λίγοι καταφέρνουν να βρουν διέξοδο. Εξάλλου η παρούσα οικονομική κατάσταση δεν δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για ξεπέρασμα του προβλήματος. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο σημαντικός αριθμός απολύσεων και η πίεση που υφίστανται όσοι παραμένουν να επιτελέσουν πολλαπλάσια δουλειά απ’ ό,τι συνήθως χωρίς καλά καλά να γνωρίζουν αν είναι οι επόμενοι που θα απολυθούν.

Στοιχεία ερευνών
Σύμφωνα με στοιχεία του Εθνικού Ινστιτούτου Εργασιακής Ασφάλειας και Υγείας, στις ΗΠΑ το 40% των εργαζομένων ανέφεραν ότι η δουλειά τους είναι εξαιρετικά στρεσογόνος, ενώ 25% των εργαζομένων θεωρούν την εργασία τους τον πρωταρχικό παράγοντα που τους προκαλεί άγχος στη ζωή τους. Ένα μέρος του προβλήματος είναι ο αριθμός των ωρών που κάποιος εργάζεται. Τα τελευταία 20 έτη ο μέσος όρος ωρών εργασίας στις ΗΠΑ είναι 46 ώρες εβδομαδιαίως, γεγονός που συνιστά μία αύξηση τεσσάρων περίπου ωρών εργασίας εβδομαδιαίως σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη χρονική περίοδο. Επιπλέον, σχεδόν ένας στους τρεις εργαζομένους παίρνει δουλεία για το σπίτι(!) τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, γεγονός που επίσης συνιστά 10% αύξηση σε σχέση με τις προηγούμενες μετρήσεις 20 χρόνια πριν. Ενώ τα παραπάνω στοιχεία αφορούν τις ΗΠΑ, μάλλον δεν είναι καθόλου εύκολο να υποστηρίξει κάποιος ότι παρόμοιες καταστάσεις λαμβάνουν χώρα και σε άλλες περιοχές του λεγόμενου δυτικού, ανεπτυγμένου κόσμου.

Η ισορροπία εργασιακής και προσωπικής ζωής
Η πίεση στη δουλειά επηρεάζει σαφώς την οικογενειακή γαλήνη και αντίστοιχα τα διάφορα προσωπικά προβλήματα μεταφέρονται στον χώρο εργασίας. Στην ουσία δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος ο οποίος με τη σειρά του εξαντλεί περαιτέρω τον εργαζόμενο. Και το πρόβλημα επιτείνεται μια και στις περισσότερες πλέον οικογένειες εργάζονται και οι δύο γονείς, ενώ πολλές οικογένειες απαρτίζονται ουσιαστικά από έναν γονέα, είτε επειδή έχει υπάρξει κάποιος χωρισμός είτε επειδή αυξάνεται ο αριθμός των ανύπαντρων γυναικών. Οι αντιδράσεις των ανθρώπων απέναντι στο άγχος ποικίλλουν. Μερικοί από αυτούς νευριάζουν και αντιδρούν άσχημα στους γύρω τους, είτε πρόκειται για συγγενείς είτε για συναδέλφους, ενώ άλλοι εσωτερικεύουν την ένταση και παθαίνουν κατάθλιψη.

Συμπτώματα και επιπτώσεις
Τα πρώτα συμπτώματα άγχους περιλαμβάνουν πονοκεφάλους, διαταραχές στον ύπνο, δυσκολίες στη συγκέντρωση, διαταραχές στη λειτουργία του στομαχιού, έλλειψη εργασιακής ικανοποίησης και χαμηλό ηθικό. Επιπλέον έχει αποδειχθεί η σύνδεση του εργασιακού άγχους με καρδιαγγειακές παθήσεις, μυοσκελετικές παθήσεις, όπως ο πόνος στον αυχένα, καθώς και ψυχολογικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη και η εργασιακή εξάντληση (burnout). Μερικές δε έρευνες συνδέουν τα αυξημένα επίπεδα εργασιακού άγχους με τις αυτοκτονίες, τον καρκίνο και την εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται στην υγεία των εργαζομένων αλλά επεκτείνονται και στα αποτελέσματα των εταιριών. Όπως είναι κατανοητό, το χαμηλό ηθικό και η έλλειψη ικανοποίησης από την εργασία έχουν αρνητικές συνέπειες στον τρόπο που κάποιος εργάζεται. Εκτός, όμως, από αυτό έχει αποδειχθεί ότι οι εταιρίες των οποίων οι εργαζόμενοι έχουν αυξημένα επίπεδα εργασιακού άγχους καλούνται να πληρώσουν περίπου 50% περισσότερα χρήματα σε έξοδα που σχετίζονται με την υγεία των εργαζομένων τους απ’ ό,τι οι άλλες επιχειρήσεις! Φυσικά οι εταιρίες γνωρίζουν αυτό το πρόβλημα και προσπαθούν να παρέχουν λύσεις, που όμως, δυστυχώς, πολλές φορές είναι πυροσβεστικές και δεν εστιάζουν στη γενεσιουργό αιτία του άγχους. Πάντως οι συνηθέστερες λύσεις είναι διάφορες παροχές, όπως οι παιδικοί σταθμοί για τα παιδιά των εργαζομένων, τα ευέλικτα ωράρια εργασίας, οι συνδρομές σε γυμναστήρια κ.λπ.