Πρόσφατα, δημοσιεύτηκε έρευνα που δείχνει ότι απολύονται περισσότερες γυναίκες CEO απ’ ό,τι άνδρες. Γιατί άραγε; Ακόμη, δεν μας έχουν συνηθίσει οι άνδρες ή φταίει το θηλυκό DNA;

Με μεγάλη μου έκπληξη και απογοήτευση διάβασα στην Καθημερινή το παρακάτω:
«Οι γυναίκες διευθύνουσες σύμβουλοι (CEO) έχουν περισσότερες πιθανότητες να απολυθούν από τους άνδρες ομολόγους τους, επειδή συχνά τις προσλαμβάνουν εταιρείες που τείνουν να κάνουν ριψοκίνδυνες επιλογές και επειδή συχνά βρίσκονται σε ανδροκρατούμενο περιβάλλον».

http://www.kathimerini.gr/765330/article/oikonomia/epixeirhseis/giati-apolyontai-perissoteres-gynaikes-ceo-ap-oti-andres

Και το άρθρο συνεχίζει:
«Το συμπέρασμα προκύπτει από έρευνα που εκπόνησε η συμβουλευτική Strategy& μεταξύ 2.500 εισηγμένων επιχειρήσεων μεγάλης κεφαλαιοποίησης, σύμφωνα με την οποία την τελευταία δεκαετία δύο στις πέντε διευθύνουσες συμβούλους έχασαν τη δουλειά τους, όταν το αντίστοιχο ποσοστό μεταξύ των ανδρών ομολόγων τους ήταν μικρότερο των τριών στους 10».

Κατόπιν, αναφέρονται ονόματα και θέσεις με την ατυχή κατάληξη, μεταξύ των οποίων και η Κάρολ Μπαρτζ, επικεφαλής της Yahoo που απολύθηκε το 2011 λόγω της χαμηλής απόδοσης της εταιρείας που απογοήτευσε του επενδυτές.

Οι συντάκτες της μελέτης αποδίδουν τη διαφορετική μεταχείριση σε πιέσεις πολιτικής φύσης, αλλά και σε παράγοντες παράδοσης που ωθούν τις εταιρείες στο να προσλαμβάνουν γυναίκες που, όπως συμπεραίνουν αποτυγχάνουν, αλλά και στην αριθμητική υπεροχή των ανδρών στα Δ.Σ. των εταιρειών, που συχνά διάκεινται εχθρικά προς μία γυναίκα διευθύνουσα σύμβουλο (μόλις το 3% των προσλήψεων γυναικών αφορά σε διευθυντικές θέσεις).

Υπονοείται δε πως οι εταιρείες που αναθέτουν υψηλά αξιώματα σε γυναίκες, ρισκάρουν και περισσότερο και συνεπώς αυξάνουν την πιθανότητα του σφάλματος.

Πίστευα πως είχαμε ξεπεράσει εκείνη την εποχή, την τόσο οπισθοδρομική, κατά την οποία το φύλο καθόριζε την τάξη των πραγμάτων και μέσα σε αυτή τις δουλειές. Πίστευα, χωρίς να κάνω φεμινιστικού τύπου δηλώσεις αφού θεωρώ τον φεμινισμό άμυνα σε κάτι που δεν θα έπρεπε να υφίσταται πια, ότι δεν είναι δυνατόν ο σύγχρονος κόσμος να μην έχει αλλάξει βαθιά τα κριτήριά του. Γνωρίζω πως οι αλλαγές των καιρών και η ταχύτητα με την οποία επέρχονται δεν έχουν καμία σχέση με το πώς λειτουργούν στη συνείδησή μας: μπορεί να χρειάζονται και δεκαετίες ακόμη για να «περάσει» στον εσωτερικό κόσμο της μεγάλης μάζας η οποιαδήποτε διαφοροποίηση εξωτερικών συνθηκών και παραγόντων. Ο άνδρας και η γυναίκα λοιπόν βρίσκονται σε μια αέναη μάχη εδώ και αιώνες. Ωστόσο, έμοιαζε πως οι καιροί έστελναν διαφορετικό μήνυμα. Οι έρευνες έρχονται να αποδείξουν ότι ελάχιστα έχουν αλλάξει από τότε που η γυναίκα δεν είχε δικαιώματα. Η γενική εικόνα μάλιστα αποκοιμίζει τις διαφορετικές παραμέτρους που ορίζουν τη ζωή μας. Οσο οι ίδιες οι γυναίκες πιστεύουν πως αρκεί που ο νέος άνδρας σήμερα δεν έχει και μεγάλο πρόβλημα να μαγειρέψει αν είναι ανάγκη, τόσο η κοινωνία θα παραμένει ανδροκρατούμενη. Είναι και θέμα δικό μας λοιπόν. Δεν χρειάζεται να πάρουμε τα όπλα και να βγούμε στους δρόμους, αλλά χρειάζεται να ξέρουμε ακριβώς πού στεκόμαστε.

Όταν λοιπόν τα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών απαρτίζονται στην τεράστια πλειονότητά τους από άνδρες, πώς θέλουμε να επιβιώσουν γυναίκες επικεφαλής; Πώς να ανεχτεί ο άνδρας το αδύναμο φύλο από πάνω του; Πώς να μην υποπίπτει σε ενδεχόμενα λάθη μια γυναίκα που αισθάνεται την υποτίμηση, την κριτική, την προκατάληψη στο πετσί της; Πώς να μη νιώθει διαρκώς σε θέση άμυνας και τρόπον τινά, σε θέση απολογητική για οποιοδήποτε βήμα ή απόφαση;
Ξεκίνησα τη δημοσιογραφία ως αθλητικογράφος. Στους δώδεκα συντάκτες του τμήματός μου τότε, ήμασταν δύο γυναίκες, με τη μία να είναι η κόρη του αρχισυντάκτη μας –ευτυχώς το άξιζε και με το παραπάνω. Δεν έζησα «ρατσισμό» αλλά πήρε χρόνο να με αποδεχτούν. Και αργότερα, σε μια φιλική συζήτηση με τον παλιό προπονητή του Παναθηναϊκού, Ιβιτσα Οσιμ και στη δική μου επιθυμία να παρακολουθούσα μια σχολή προπονητών για γυναίκες, εκείνος (δάσκαλος του ποδοσφαίρου ανεξαρτήτως του αν κάποιος τον συμπαθούσε ή όχι, αποτελούσε μια μορφή σεβαστή στον χώρο) μου απάντησε: «Πόσο κρίμα να είμαστε μόνο οι άνδρες προπονητές. Πιστεύω ότι εσείς, οι γυναίκες, θα ήσασταν πολύ καλύτερες. Είστε πιο αποτελεσματικές και πιο πονηρές – κάτι απαραίτητο στην ανάπτυξη στρατηγικής στο παιχνίδι. Αλλά, μπα, άστο. Δεν θα έχεις μέλλον». Όχι μόνο φυσικά δεν παρακολούθησα σχολή προπονητών, αλλά άλλαξα και δημοσιογραφικό χώρο.
Όπως φαίνεται λοιπόν, μια Λαγκάρντ δεν φέρνει την άνοιξη…

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…