Σπαταλάμε πολύ χρόνο, ελπίζοντας. Όταν όμως οι προσδοκίες δεν ευοδώνονται, η ζωή γίνεται πιο δυσβάσταχτη ενώ στην ουσία μπορεί να μην έχει αλλάξει κάτι τόσο δραματικό. Μήπως λοιπόν πρέπει να περιορίσουμε τις προσδοκίες μας – προσωπικές και επαγγελματικές;

Οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις στη ζωή είναι συχνά αποτέλεσμα λανθασμένων προσδοκιών. Και αυτό είναι συχνότερο στην προσωπική μας ζωή αλλά και σε πάσης φύσεως διαπροσωπικές σχέσεις. Το να μπορούμε να ελέγχουμε τις προσδοκίες μας από τους ανθρώπους, θα μειώσει αισθητά την αναστάτωσή μας, τον πόνο και τη σύγχυση που επιφέρει η απογοήτευση.

Θα προσπαθήσω να αποφύγω εντελώς τις προσωπικές σχέσεις, πρώτον διότι, εν προκειμένω, γράφω στο kariera.gr και όχι σε ένα άλλο site, δεύτερον γιατί, στους συντροφικούς δεσμούς αλλάζουν αρκετοί παράγοντες, παρεμβάλλονται άλλες και πολύπλοκες συνισταμένες και γενικότερα, επειδή ο έρωτας είναι απρόβλεπτος, τον προσπερνάμε για να εστιάσουμε στις σχέσεις γενικότερα και στις επαγγελματικές ειδικότερα.

Ας ξεκινήσουμε από μια αυτονόητη και κοινή παραδοχή: όλοι αξίζουμε την ευτυχία –την ίδια ώρα φυσικά που, εξίσου αυτονόητα δεσμευόμαστε να μην βλάπτουμε τους άλλους- και όλοι αξίζει να τη ζήσουμε όπως θα θέλαμε. Οι περιστάσεις μας κόβουν τη φόρα σε τεράστιο και συντριπτικό ποσοστό, ωστόσο δεν είναι μόνο αυτές που μας παραπλανούν. Συχνά επιτρέπουμε εμείς στους άλλους να έχουν γνώμη για όλα και έτσι αλλάζουμε και εμείς τη δική μας. Ως εκ τούτου, δεν πρέπει να ικανοποιούμε τις προσδοκίες των άλλων για εμάς ούτε ασφαλώς να περιμένουμε και τους άλλους να αποδεχτούν οπωσδήποτε τις δικές μας. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο έχουμε πίστη στις επιλογές μας, τόσο λιγότερο χρειαζόμαστε την επιδοκιμασία των άλλων.

Εργασιακά μιλώντας, είναι σώφρον να αντιλαμβανόμαστε τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος στο οποίο δουλεύουμε αλλά ταυτόχρονα να επιδεικνύουμε με τρόπο τις ικανότητές μας και τις επιθυμίες μας, χωρίς όμως να προκαταβάλουμε την αντίδραση. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι αυτές θα εκτιμηθούν και θα αξιολογηθούν. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας λυγίζει και να μας κάνει να παρεκκλίνουμε από τον στόχο. Όσες φορές σε δουλειά, «έτρωγα πόρτα» σε ιδέες και προτάσεις, απογοητευόμουν τόσο που έχανα τον εαυτό μου, κάτι που με διέλυε προσωπικά. Ποτέ όμως δεν επηρέασε αυτό την απόδοσή μου σε ό,τι ήμουν εντεταλμένη να κάνω. Απλώς, με τα χρόνια, έμαθα να μην περιμένω να καταλαβαίνουν όλοι.

Γιατί, όλοι, ποτέ δεν θα σε καταλάβουν. Μάλλον ελάχιστοι είναι εκείνοι που έχουν το ανάστημα και τη δύναμη να αποδεχτούν ανθρώπους με όνειρα. Για αυτό και στην πορεία, έπαψα να έχω προσδοκίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι  έπαψα να έχω φιλοδοξίες.

Είναι πραγματικά πολύ λεπτή η γραμμή μεταξύ «προσδοκίας» και «φιλοδοξίας». Η προσδοκία σε εμπλέκει συναισθηματικά ως προς την έκβαση ενώ η φιλοδοξία σου δίνει την ενέργεια να προσπαθείς και να εστιάζεις. Η αληθινή δύναμη άλλωστε, το γνωρίζουμε όλοι, δεν είναι σωματική και μυϊκή, είναι πνευματική και ψυχική.

Αυτή είναι και η δύναμη που καλείται να έχει κάποιος σε εποχές «μαύρες». Στο Up Event του Φεστιβάλ Καριέρας, ο ομιλητής Θοδωρής Τσεκούρας, ένας, κατά γενική ομολογία, εξαιρετικά ευφυής διαφημιστής, είπε πως κατάλαβε κάποια στιγμή ότι ορισμένες εταιρείες, προτιμούν μέτριους υπαλλήλους, παρά πολύ έξυπνους και ικανούς, γιατί οι τελευταίοι τρομάζουν και αλλάζουν τις ισορροπίες.

Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να έχουμε συνεχώς υπόψη μας. Μπορεί να κρινόμαστε σε καθημερινή βάση, αλλά πρέπει κάπως, κάπου μέσα μας να συνειδητοποιούμε από ποιους, γιατί και πώς κρινόμαστε. Και να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε, γιατί αλλιώς δεν γίνεται, χωρίς να γινόμαστε ψυχικά ράκη. Και ταυτόχρονα να μπορούμε και να αναγνωρίσουμε εκείνους που αληθινά αξίζουν και από τους οποίους θα μάθουμε.

Όσο δηλαδή ισχύει το ένα, ισχύει και το άλλο: το γεγονός δηλαδή ότι μπορεί να μην πραγματοποιούνται οι προσδοκίες μας, δεν σημαίνει και πως μόνο αδικούμαστε. Αυτή αποτελεί μια ακόμη λεπτή γραμμή: πρέπει να πιστεύουμε στον εαυτό μας αλλά να έχουμε και συνείδηση των δυνατοτήτων μας αλλά και της «στιγμής». Μπορεί απλώς να χρειάζεται χρόνος για να ευοδωθεί κάτι.

Το θέμα είναι να μπορείς να ισορροπήσεις μέσα σε όλο αυτό και να μην ενεργείς μόνο βάση προσδοκιών. Γιατί η ακύρωση της προσδοκίας, μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στην απόδοση, ενώ η καλλιέργεια των ικανοτήτων μας, η αυτοπεποίθηση και η πίστη στο όνειρο μπορεί να λειτουργήσουν τελικά ως αρωγοί στην υλοποίηση του ζητούμενου.

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…