Μου πήρε πραγματικά πολλές ημέρες να αποφασίσω τι θα σας γράψω για να προϋπαντήσω το 2020.

Της Έθελ Αγγελάτου

Είναι μια χρονιά που έρχεται να επουλώσει οικονομικές πληγές ετών, νιώθω, έρχεται να φέρει αλλαγές και ελπίζω να διορθώσει καταπιεσμένες αντιλήψεις και περιοριστικές πεποιθήσεις πολλών. Έρχεται να μας σπρώξει όλους να ξεφύγουμε, λίγο παραπάνω, από τον Φόβο.

Είναι μήνες τώρα που θέλω να θίξω το θέμα του Φόβου. Από την πρώτη στιγμή που πήρε σχήμα στα μάτια μας, στα αυτιά μας, τις εργασίες και τις τσέπες μας, αλλά κυρίως στις ψυχές μας, όλη αυτή η συνθήκη που ανέτρεψε παγκοσμίως την οικονομία… ζούμε και λειτουργούμε όλοι ως έρμαια του Φόβου. Το οικοσύστημα υπολειτουργεί για χρόνια, η νεανική απασχολησιμότητα έγινε ένα από τα πιο «καυτά» ζητήματα στην αγορά εργασίας, ενώ συγχρόνως, μεγαλύτερα σε ηλικία επαγγελματικά στελέχη, βρέθηκαν στην κυριολεξία «να τους παραιτούν» Παρασκευή «νύχτα» (στη λήξη του ωραρίου για την ακρίβεια) και να αναζητούν την επιμόρφωση και μια απόδειξη ότι αξίζουν ακόμα, εκβιασμένοι από την γενιά των Millennials.

Να πάρουμε μια ανάσα; Εδώ, εγώ λαχάνιασα που τα γράφω. Κρατούσα την ανάσα μου και σκεφτόμουν, πόσοι άνθρωποι ρωτούν ο ένας τον άλλο, πού εργάζεται ο καθένας, σαν να ρωτούν ουσιαστικά «Μήπως βρήκες εσύ την ευτυχία, την ηρεμία ή τη λύση που εγώ δεν έχω σκαρφιστεί να εφαρμόσω;». Οι Σύμβουλοι Καριέρας πολλαπλασιάστηκαν και η «Στροφή Καριέρας» (Career Pivoting) είναι ένα φαινόμενο τόσο συχνό ως επιθυμία, αλλά όχι τελικά, ως πραγματικότητα. Και ξεκινάει να εμφανίζεται από τα 28-30 έτη ενός εργαζόμενου! Το βρίσκετε αυτό εσείς φυσικό; Τι εννοώ;

  • Πόσοι από εσάς θέλετε να αλλάξετε την ζωή σας επαγγελματικά, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί;
  • Πόσοι μεγαλύτεροι επαγγελματικά έχετε παραμείνει στον ίδιο οργανισμό πάνω από 8-10 έτη και ξέρετε βαθιά μέσα σας, ακόμα κι αν δεν το παραδέχεστε ανοιχτά, ότι έχετε αφομοιώσει τη νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου, σε πολλά ζητήματα;
  • Πόσοι μεγαλύτεροι επαγγελματικά φοβάστε να επιχειρήσετε ή να αναζητήσετε νέο εργοδότη να σας φιλοξενήσει γιατί νομίζετε ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το «νέο σας σπίτι» να σας διώξει σύντομα και να χάσετε τα κεκτημένα σας;
  • Πόσοι νέοι επιλέγετε μόνο μεγάλες εταιρείες και πολυεθνικές γιατί οι γονείς σας, φοβισμένοι από αυτά που έχουν βιώσει, σας έχουν «περάσει» ενδόμυχα πως μόνο έτσι θα είστε ασφαλείς – είτε σας συμβουλεύουν, είτε όχι και νομίζετε ότι έχετε πάρει ανεπηρέαστοι αυτή την απόφαση;
  • Πόσοι νέοι ενθουσιάζεστε με την έννοια και την κουλτούρα μιας StartUp, αλλά διστάζετε να αναζητήσετε εκεί τον πρώτο εργοδότη σας;
  • Πόσοι νέοι τρέχετε να συμμετάσχετε σε προγράμματα ένταξης νέων σε ηλικία στην αγορά εργασίας, Graduate Trainee Programs κ.ά.;
  • Πόσοι, γενικότερα, αναζητάτε ως εργοδότη μια εταιρεία που ζορίζεται – μικρή ή μεγάλη – για να «σηκώσετε μανίκια» και να συμβάλλετε να φτάσει την κορυφή;

[…η συνέχεια στην επόμενη ενότητα]

Photo by Annie Spratt on Unsplash