Συχνά, γράφοντας και μελετώντας φαινόμενα, διαφορετικών τομέων μεταξύ τους, καταλήγω πως τα νούμερα και οι στατιστικές έρχονται απλώς για να επιβεβαιώσουν και να σφραγίσουν «νομίμως» τα όσα, αυτονόητα, ζούμε και σκεφτόμαστε οι άνθρωποι καθημερινά. Ετσι και τώρα. Οι έρευνες επιβεβαιώνουν το απλό και λογικό: οι ομάδες αποδίδουν καλύτερα από τις μονάδες.

Μια νέα, πρόσφατη έρευνα λοιπόν, έρχεται να αναλύσει με νούμερα το πώς αισθάνεται ο καθένας μας στο εργασιακό του πλαίσιο. Μεταξύ άλλων λοιπόν, η εν λόγω έρευνα του Workmonitor της Randstad, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» μιλά για την ατομική και την ομαδική απόδοση.

«Σύμφωνα με τα ευρήματα του Workmonitor της Randstad για το 3ο τρίμηνο του 2014, το 62% των ερωτηθέντων στην Ελλάδα, δήλωσαν ότι αποδίδουν καλύτερα όταν εργάζονται μέσα σε ομάδα, απ’ ό,τι όταν εργάζονται ατομικά, ενώ σχεδόν οι μισοί από αυτούς (49%) απάντησαν ότι τώρα πια συνεργάζονται πολύ περισσότερο με συναδέλφους τους απ’ ό,τι έκαναν πέντε χρόνια πριν.»

Το πρώτο εύρημα είναι απολύτως λογικό. Οσο για το δεύτερο; Γίνεται ακόμη πιο ισχυρό και λογικό όταν τα πράγματα σκουραίνουν. Όταν νιώθεις κομμάτι ενός συνόλου σε κρίση και πρόβλημα, όταν δηλαδή ταυτίζεσαι με τη δυσκολία, ρέπεις στην ταύτιση και προς την επίλυση. Για να το πούμε πιο λαϊκά, όταν όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε, γιατί να μην βγούμε και όλοι μαζί από το καζάνι αυτό; Ετσι κάπως οι άνθρωποι δημιουργούν ομάδες: όταν νιώθουν ότι μοιράζονται κάτι κοινό. Δεν έπρεπε βέβαια να ζήσουμε όλη αυτή την κρίση για να συνειδητοποίησουμε ότι είναι ώρα να μην γυρίζουμε την πλάτη στον διπλανό μας, να σκύβουμε λίγο το κεφάλι και να μην κρίνουμε συνεχώς τον συνάδελφο, να «αγκαλιάζουμε» και τις ιδέες των άλλων χωρίς να ζηλεύουμε, να δίνουμε το χέρι και στους καλύτερους και στους χειρότερους. Ας είναι… σημασία έχει πως ανοίγει ο ορίζοντας και οι άνθρωποι πια αναζητούν συμμαχίες και η συναδελφικότητα τινάζει τα φτερά της προς ακόμη πιο μακρυνά ταξίδια, με πολλούς συνοδοιπόρους.

«Μόλις το 21% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι στην ειδικότητά τους η συνεργασία δεν είναι απαραίτητη. Αντίθετα, το 78% δήλωσε ότι η συνεργασία αποδίδει καλύτερα σε κατά πρόσωπο συναναστροφή απ’ ό,τι σε «εικονικές ομάδες» (virtual teams) όπου οι συνάδελφοι εργάζονται από διαφορετικές τοποθεσίες.»

Επίσης, λογικό ακούγεται και αυτό. Θέλω να πω πως μάλλον δεν έχει πολύ μεγάλη σημασία η ειδικότητά σου: όλες οι ειδικότητες απαιτούν συνεργασίες και συνέργειες για να αναπτυχθούν, να προχωρήσουν προς τόπους που δεν είναι προμελετημένοι αλλά προκύπτουν από τη ζύμωση πολλών μυαλών μαζί, να ανθίσουν τελικά. Οσο δε για την εικονική ή μη πραγματικότητα; Ε, ναι, όσο και να ζούμε μέσα από οθόνες, άλλο πράγμα να συνδιαλέγεσαι άμεσα με κάποιον, να έχεις χρόνο να εκθέσεις τις ιδέες σου και να νιώθεις τις αντιδράσεις. Στο τέλος, μπορεί να πιείς και έναν καφέ για να χαλαρώσεις.

«Το 61% πιστεύει ότι οι άνθρωποι είναι συνεργατικοί από τη φύση τους, ενώ το 64% δήλωσε ότι για την προώθηση της ομαδικής εργασίας οι εταιρείες πρέπει να θέσουν διαδικασίες και πρακτικές ώστε να προάγουν τη συνεργατικότητα αντί της ατομικής εργασίας και ανταγωνιστικότητας.»

Ναι, ο άνθρωπος μπορεί να γεννιέται μόνος, αλλά δεν ζει μόνος. Κι έτσι η ίδια του η φύση αναζητά ταίρια, κάθε μορφής: σύντροφο, φίλο, συνεργάτη. Όμως, στη δουλειά, μπλέκουν διάφορα και κυρίως ανταγωνιστικά, που δεν επιτρέπουν την εξέλιξη των συνεργασιών. Και σε αυτό το σημείο, καλείται το ευρύτερο ή πιο «μικρο-οικονομικό» σύστημα να θέσει τέτοιες λειτουργίες ώστε αυτές να γίνουν πραγματικότητα. Να δώσει κίνητρο και κατευθυντήριες ώστε η συνεργασία να κρίνεται ως απαραίτητη προϋπόθεση και να απαλύνει τους όποιους μικροανταγωνισμούς.

«Από την άλλη πλευρά, μόλις το 45% των Ελλήνων εργαζομένων δήλωσε ότι η εταιρεία τους προσέφερε τα απαραίτητα εργαλεία και την εκπαίδευση που απαιτείται, ώστε να είναι σε θέση να εργάζονται σε ποικιλόμορφες ομάδες, τη στιγμή που το 92% δηλώνει ότι το να γνωρίζει κανείς τι κινητοποιεί τους συναδέλφους είναι σημαντικό για την προώθηση της συνεργατικότητας. Μόλις λίγοι παραπάνω από τους μισούς (53%) δήλωσαν ότι η συνεργατικότητα αναγνωρίζεται και ανταμείβεται από την εταιρεία τους, ωστόσο το 62% δήλωσε ότι όσο η αξιολόγησή τους βασίζεται στην ατομική τους επίδοση δεν υπάρχει προστιθέμενη αξία στη συνεργασία.»

Και ολοκληρώνεται η έρευνα με το προφανές: η αρχή δίνει το σύνθημα. Αν οι ίδιες οι εταιρείες και οι οργανισμοί δεν θέσουν τα θεμέλια, το αποτέλεσμα θα αργήσει να έρθει. Αν δεν σταματήσουν να νιώθουν ότι «απειλούνται» από τα μικροσύνολα, ποτέ δεν θα δουν πόσο περισσότερο μπορούν αυτά να αποδώσουν. Και αν μάλιστα, δεν δείξουν ότι αυτό το εκτιμούν, τόσο μειώνουν το κίνητρο. Αρα, μένει πια, ο κάθε εργοδότης, να δει καθαρά τη δύναμη των πολλών και να δώσει όλα τα απαραίτητα εφόδια στους εγαζομένους του ώστε αυτό να πραγματοποιηθεί. Και πάντα, θα είναι προς όφελός του – και τέτοιες προσωπικότητες, που βλέπουν πέρα από το «εγώ», και για τον εαυτό τους και για τους άλλους, πάντα κερδίζουν.

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…