Παράνομες οι κάμερες παρακολούθησης σε χώρους εργασίας, λέει η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Και; Είσαι σίγουρος ότι οι κάμερες αποτελούν τον πιο ισχυρό big brother της ζωής σου;

Έτσι λοιπόν: αν βάλεις κάμερα ενώ ο νόμος δεν το επιτρέπει, στην ξηλώνουν και πληρώνεις πρόστιμο (αν σε βρουν φυσικά). Good!
Παραθέτω ένα εκτενές κομμάτι του δημοσιεύματος της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» (http://goo.gl/B5mKQc), διότι έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε το τί και πώς αποφασίζουν και ορίζουν οι νομοθέτες.
« (…) Η Αρχή αναφέρει ότι απαγορεύεται η λειτουργία των εν λόγω μηχανών σε χώρους εστίασης και αναψυχής, στα δοκιμαστήρια, στις τουαλέτες και στους χώρους όπου εργάζονται υπάλληλοι καταστήματος και δεν είναι προσιτοί στο κοινό.

Επίσης, δεν επιτρέπεται η τοποθέτηση εικονοληπτικών μηχανών με σκοπό την επιτήρηση των εργαζομένων εντός των χώρων εργασίας, εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις και εφόσον αυτό δικαιολογείται από τη φύση και τις συνθήκες εργασίας και είναι απαραίτητο για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων ή την προστασία κρίσιμων χώρων εργασίας.

Αντίθετα, υπογραμμίζει η Αρχή, μπορεί να υπάρχουν κάμερες, σε χώρους που βρίσκονται τα ταμεία επιχειρήσεων ή υπάρχουν χρηματοκιβώτια ή ηλεκτρομηχανικός εξοπλισμός υπό τον όρο όμως ότι οι κάμερες θα εστιάζουν στο αντικείμενο που προστατεύεται και όχι στους χώρους των εργαζομένων.

Εξάλλου, η Αρχή αναφέρει ότι τα βίντεο από τις κάμερες πρέπει να καταστρέφονται μέσα σε 15 εργάσιμες ημέρες, ενώ έμπροσθεν του χώρου όπου υπάρχουν οι κάμερες, πρέπει να έχουν αναρτηθεί πινακίδες οι οποίες να αναγράφουν ότι ο χώρος βιντεοσκοπείται.

Σύμφωνα πάντα με την εν λόγω απόφαση της Αρχής, η χρήση εικονοληπτικών μηχανών που έχουν τη δυνατότητα να εστιάζουν και να στρίβουν, επιτρέπεται μόνο στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο επιχειρηματίας, καταστηματάρχης, κλπ παρακολουθεί κινήσεις φυσικών προσώπων προκειμένου να επέμβει άμεσα προς αποτροπή κάποιου κινδύνου ή συμβάντος, όπως είναι σε εργοστάσια, αποθήκες, κλπ. (…)»

Όπως πάντα, κάποιες αρχές μπορούν να «διαβαστούν» κατ’ επιλογή και κατά περίσταση. Με αυτό, θέλω να πω πως τα κριτήρια που τίθενται στο «εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις και εφόσον αυτό δικαιολογείται από τη φύση και τις συνθήκες εργασίας» είναι προσωπικά και υποκειμενικά. Υπάρχουν πάντα αντικειμενικές αιτίες που μπορεί να επιβάλουν κάτι τέτοιο –όπως η περίπτωση που αναφέρεται για τους ταμίες- αλλά δεν είναι σίγουρο πως όλοι θα κρίνουν όπως οφείλουν.

Το μεγάλο πρόβλημα με τις κάμερες είναι καθαρά ψυχολογικό. Είναι το συναίσθημα του big brother στη ζωή μας, είναι η παραβίαση μιας ιδιωτικότητας χωρίς την έγκρισή μας. Είναι αυτό που πρωτονιώσαμε όταν σε γνωστές εκπομπές, ο κόσμος διαπομπευόταν από κρυφές κάμερες εν αγνοία του. Προφανώς, δεν μιλάμε για το ίδιο πράγμα, ωστόσο η καταγραφή των κινήσεών σου είναι κάτι, ας το πούμε ευγενικά… αφύσικο.

Από την άλλη, έχουν τόσο πολλά συμβεί σε δημόσιους και μη χώρους που μπορεί να προλαμβάνονταν αν υπήρχαν κάμερες ή τέλος πάντων, να βοηθούσαν οι κάμερες εκ των υστέρων στη διαλεύκανσή τους που είναι να αναρωτιέσαι αν τελικά, ψυχολογικά πάντα, η κάμερα περισσότερο σε ενοχλεί ή σου δημιουργεί ένα αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς για να είσαι πιο ήρεμος στη δουλειά σου. Είναι ένα αναγκαίο κακό που πρέπει να το ξορκίσουμε;

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της ανεξέλεγκτης εξέλιξης της τεχνολογίας, ξέρεις, και εσύ και εγώ, πως αν θέλουν και όποιοι θέλουν να σε παρακολουθήσουν, το μπορούν και μάλιστα χωρίς να το πάρεις χαμπάρι και χωρίς να σε κάνουν να νιώσεις άσχημα. Και επειδή δεν είμαστε κατάσκοποι ή μεγαλοκαρχαρίες, ας τοποθετήσουμε το ζήτημα πιο απλά και ενδεχομένως λιγότερο υποκριτικά: όταν εκθέτουμε όλη μας τη ζωή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εν γνώσει μας, μας μάρανε μια κάμερα στο γραφείο; Όταν γνωρίζουμε πως ο πάσα ένας μπορεί να δει όλες τις φωτογραφίες της ζωής μας και να γνωρίζει πού είμαστε ανά πάσα στιγμή, με ποιον και τι κάνουμε, τότε πώς ειλικρινά μπορούμε να ενοχληθούμε τόσο αν μία κάμερα στο γραφείο μας παρακολουθεί; Θα μου πεις, άλλο η επιλογή σου και άλλο, η επιλογή του άλλου. Ας μην κρυβόμαστε όμως: είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που γυρίζουν την πλάτη στην «έκθεση» μέσω social media. Οι υπόλοιποι, ίσως να μην έχουμε κιόλας συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλη είναι αυτή η έκθεση. Το θέμα είναι να προλάβουμε να το συνειδητοποιήσουμε προτού χάσουμε μια δουλειά επειδή ο εν δυνάμει εργοδότης μας, τσέκαρε τις φωτογραφίες μας στο Fb και μας έκρινε ακατάλληλους… Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, για επόμενη συνάντησή μας.

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…