Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν διαπιστώνουν πως η Αμερικανίδα μάνα, παρά τα όσα πιστεύαμε μέχρι σήμερα είναι πιο προστατευτική από τις άλλες, ακόμη και από την Ελληνίδα!

«Οι 700 αμερικανοί εργοδότες που μετείχαν σε έρευνα του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν διαβεβαίωσαν ότι σε ποσοστό 31% τα βιογραφικά σημειώματα που λαμβάνουν προέρχονται απευθείας από τους γονείς των νέων που αιτούνται πρόσληψη! Επιπλέον, το 4% όσων προσέρχονται για πρώτη φορά σε συνέντευξη συνοδεύεται από τη μαμά του», υπογραμμίζει η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ σε άρθρο της.
(http://www.tanea.gr/news/economy/article/5047629/h-amerikanida-mana-pio-prostateytikh-apo-thn-ellhnida/)

Όσοι λοιπόν μέχρι σήμερα πιστεύαμε πως οι δικές μας μανάδες μας πρήζουν και μας ελέγχουν, πλανώνται πλάνην οικτράν. Τα αμερικάνικα έργα αλλά και οι ιστορίες που μας έχουν αφηγηθεί μας εμφάνιζαν την αμερικανική οικογένεια διαλυμένη με τους πιτισιρικάδες να ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους στα 17-18 τους και να ανεξαρτητοποιούνται πλήρως ενώ, τουλάχιστον τα δικά μας παιδιά, την ίδια ώρα, παραμένουν υπό της σκέπη της μαμάς και του μπαμπά.

«(…) Το 56% των γονέων – δηλαδή των μαμάδων – στις ΗΠΑ έχουν «διαρκή επαφή» (δηλαδή σε καθημερινή βάση) με τους γιους και τις θυγατέρες τους. Οι εργοδότες καταμαρτυρούν ότι συχνά αντιμετωπίζουν τραγελαφικές καταστάσεις καθώς πολλοί γονείς δεν έχουν ιδέα για το επάγγελμα του παιδιού τους – ενώ έχουν φυσικά άποψη (…)».
Εκεί είναι και ο λαγός. Το μεγάλο θέμα προκύπτει, όχι από την αγάπη, αλλά από την παρέμβαση σε ζητήματα που δεν αφορούν τον άλλον και, που μάλιστα συχνά, δεν γνωρίζει καν εκείνος που έχει άποψη.

Όλο αυτό το ζήτημα έχει ψυχολογική βάση: είναι τα όρια που μπερδεύονται, είναι η υποστήριξη που παρερμηνεύεται και γίνεται επέμβαση, είναι η αγάπη που γίνεται χειρισμός. Δυστυχώς… Και όλα τούτα, δεν αφορούν πάντα λαούς και συνθήκες αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο. Απλώς, οι συνθήκες, ειδικά σε χώρες που δεν άγονται και φέρονται από το συναίσθημα, όπως στις βορειοευρωπαϊκές σε αντίθεση με τους μεσογειακούς λαούς, τα πράγματα ξεκαθαρίζονται πιο γρήγορα και πιο εύκολα. Πόσες φορές δεν έχουμε συζητήσει για το τι προτιμάμε: τον βορρά όπου τα περισσότερα λειτουργούν με τάξη και οργάνωση ή τη μεσόγειο, με τον παρορμητισμό και το χάος της; Η απάντηση έρχεται πάντα κατά περίσταση: όταν αναφερόμαστε στις δουλειές και το δημόσιο ή την αξιοκρατική αντιμετώπιση των πραγμάτων δεν θα θέλαμε να ζούμε στην Ελλάδα. Όταν όμως η κουβέντα αφορά στη δοτικότητα και την εξωστρέφεια, το φιλότιμο και τη φιλοξενία, υπερασπιζόμαστε τα πάτρια.

Η ισορροπία είναι δύσκολο να έρθει. Όμως, αλήθεια, πόσο φοβερό είναι να μην μπορεί ένας νέος άνθρωπος να επιλέξει αυτό που θέλει να κάνει χωρίς την καθοδήγηση και τα όνειρα των γονιών του; Είναι τόσοι, ακόμη και επιτυχημένοι άνθρωποι που δηλώνουν σε συνεντεύξεις τους πως «σπούδασαν το όνειρο των γονιών τους, αλλά τελικά κατάφεραν να ακολουθήσουν το δικό τους». Είναι τόσοι όμως κι εκείνοι που δεν κατάφεραν να απεγκλωβιστούν.

Δεν περίμενα βεβαίως ότι η Αμερικανίδα μάνα στέλνει το βιογραφικό του γιού της στην εταιρεία!!! Και άρα, εκτιμώ το γεγονός ότι η Ελληνίδα μοιάζει να παραμένει πιο ψύχραιμη. Όσα γράφονται εδώ, μπορεί να μοιάζει ότι απευθύνονται στις μανάδες αλλά απευθύνονται και στα παιδιά. Γιατί, από ένα σημείο και μετά, έχουν ευθύνη και εκείνα που, εκτός από έναν φόβο και μία συνήθεια, επαφίενται σε βοήθειες και λύσεις που θα έρθουν από το σπίτι και δεν τολμούν να ρισκάρουν. Και ας αποτύχουν, και ας ζητήσουν μετά βοήθεια και υποστήριξη. Έχουν το δικαίωμα. Και μάλιστα, έχουν περισσότερες πιθανότητες έτσι να πετύχουν. Αρκεί να το πιστέψουν.

Υ.Γ. Χωρίς βεβαίως να προσπερνάμε τις δυσκολίες. Οι δυσκολίες ή οι ευκολίες δεν αλλάζουν ιστορικά αυτά τα γεγονότα, αλλά μόνο οι ίδιοι οι άνθρωποι, το θάρρος και η αποφασιστικότητά τους.

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…