Και να, που ήρθε πάλι εκείνη η στιγμή για να υποσχεθείς, να προγραμματίσεις, να δεις τα πράγματα με άλλο  μάτι και να επαναποθετηθείς.

Αυτό τουλάχιστον δείχνει το ημερολόγιο: νέα χρονιά, νέα αρχή. Και, αλήθεια, πόσες φορές τα καταφέραμε; Ίσως και να λειτουργεί κάπως αυτό, ίσως όμως και απλώς να μας καταπιέζει.

Ο νέος χρόνος δε φέρνει υποχρεωτικά και νέα ξεκινήματα, καθώς στην πραγματικότητα δεν αλλάζει κάτι παρά μόνο το νούμερο που ακολουθεί τη χρονολογία. Για μένα, ο Σεπτέμβριος, ο μήνας μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, αποτελεί μεγαλύτερη πρόκληση αλλαγών, αφού και το ίδιο το περιβάλλον, κυρίως το εργασιακό, μοιάζει να ορίζει τα νέα του σχέδια εκείνη την περίοδο. Νέες βάσεις και ιδέες τίθενται τότε επί τάπητος, ενώ το τέλος της χρονιάς σπανίως επιφέρει τόσο μεγάλες αλλαγές. Μες στο καταχείμωνο άλλωστε, τι να αλλάξεις;

Ωστόσο, ως ορόσημο και συμβολική χρονική στιγμή, το νέο έτος μπορεί να σημάνει για όλους, κάτι μικρό, κάτι διαφορετικό ως ανανέωση. Και αυτό επιτυγχάνεται μόνο συνειδητοποιημένα, στοχευμένα, χωρίς άγχος όμως. Οσο περισσότερο πιέζουμε τον εαυτό μας, ψυχαναγκαστικά, να τα καταφέρει, τόσο φτωχότερο είναι το αποτέλεσμα.

Συνήθως, για να βάλεις πρόγραμμα και να πετύχεις κάτι με σύστημα, πρέπει να γνωρίζεις καλά τον «εχθρό», τα εμπόδια δηλαδή. Δεν μπορείς, για παράδειγμα, να ξεκινήσεις δίαιτα την 1η Ιανουρίου, αφού μέχρι τις 7 του μηνός, το πιθανότερο είναι να εξακολουθούν τα «παχυντικά» τραπέζια, οικογενειακά ή φιλικά. Εχθρός επίσης είναι το οτιδήποτε «σέρνεται» μακροχρόνια – συνεπώς δεν υπόσχεσαι ότι θα κόψεις το τσιγάρο με την αυγή της νέας χρονιάς, αν το έχεις επιχειρήσει πολλές φορές και έχεις αποτύχει. (μιλά η πείρα και για τα δύο παραπάνω).

Μπορούμε όμως να κάνουμε μικρά βήματα. Αντί να λοιμοκτονήσουμε, μπορούμε να κόψουμε ένα πράγμα αποφασιστικά – επιλέγεις μεταξύ γλυκών ή ψωμιού και συνεχίζεις τον Φεβρουάριο με το έτερο. Μπορούμε επίσης, όπως μου έλεγαν και σε κέντρο διακοπής καπνίσματος, να μετράμε τα τσιγάρα της ημέρας και να μειώνουμε κάθε τρεις ημέρες, από ένα. Και αν πρέπει να γυμναστούμε και δεν το συνηθίζουμε, ας ορίσουμε κάποια μικρή άσκηση καθημερινή, όσο το δυνατόν ανώδυνη απέναντι στις συνήθειές μας. Ακούγονται αστείες ενδεχομένως αυτές οι συνταγές, αλλά πιάνουν.

Αν τώρα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε εργασιακές συνθήκες, δεν φθάνει να λέει το ημερολόγιο 2015 για να πραγματοποιηθούν οι ευχές μας. Ούτε χρειάζεται να τα σπάσουμε όλα στο γραφείο για να πάρουν οι άλλοι το μήνυμα που καιρό τώρα δεν αντιλαμβάνονται. Θέτουμε προτεραιότητες και κάνουμε δειλά, μετρημένα βήματα.

Και αν η ανεργία μαστίζει τη ζωή μας, που είναι το πιο σοβαρό θέμα, δεν ωφελεί σε τίποτα να κατηγορούμε τον εαυτό μας ενδόμυχα για αυτό. Το καλύτερο είναι μονάχα να κάνουμε όσες κινήσεις μπορούμε ακόμη αφού είναι γνωστό πως μετά από πολλές προσπάθειες, ο άνθρωπος παραιτείται με έναν τρόπο. Καλή ιδέα επίσης είναι ανοίξουμε τον ορίζοντα των προοπτικών και τις συζητήσεις επ’ αυτού προς τα έξω. Συχνά, καινούργιοι άνθρωποι που δεν συναναστρεφόμαστε συχνά, δίνουν ιδέες ή βοήθεια από εκεί που δεν το περιμένεις. Η αλλαγή οπτικής ή πλεύσης μπορεί να αποτελέσει ένα μικρό βοηθητικό βήμα.

Και όλα αυτά χωρίς αυτομαστίγωμα και άγχος. Μικρά βήματα, μικρές ευχές, μικρές προσδοκίες. One step a time και το επόμενο μόνο όταν έχει επιτύχει κάποιο. Γιατί αλλιώς στραβοπατάμε, θέλουμε δεν θέλουμε.

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…