Ο θυμός, η φωτιά που μας καίει και η σωστή διαχείρισή της.
O θυμός είναι ένα συναίσθημα. Είναι μια αντίδραση σε μια αληθινή, ή έστω αισθητή μόνο από εμάς, απειλή. Η φυσική μας ανταπόκριση σε αυτό το συναίσθημα είναι η οργή. Και τότε η καρδιά μας χτυπάει πιο γρήγορα, τα μάγουλά μας κοκκινίζουν, το σαγόνι μας σφίγγεται. Μερικοί από εμάς αντιδρούν στο συναίσθημα του θυμού χτυπώντας πόρτες (σωματική και βίαιη αντίδραση), άλλοι αντιμετωπίζοντας κατά πρόσωπο αυτόν που τους προκάλεσε τον θυμό (άμεση λεκτική αντιπαράθεση) και κάποιοι άλλοι στέλνοντας οργισμένα email, μηνύματα, γράμματα (έμμεση αντεπίθεση).
Όσοι γίνονται συχνά έξω φρενών σίγουρα αναγνωρίζουν αυτές τις διαδικασίες και δυστυχώς ξέρουν ότι δυσκολεύονται να τις αποφύγουν ακόμη και στον χώρο εργασίας. Κι εκεί τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα. Το λιγότερο που μπορεί να συμβεί είναι να αναστατωθούμε. Σίγουρα όμως γινόμαστε λιγότερο παραγωγικοί, γιατί ο θυμός συνοδεύεται κι από άγχος και τελικά δεν απέχουμε και πολύ από το να αισθανθούμε άρρωστοι. Κάποιοι αρρωσταίνουν αλήθεια όταν θυμώνουν πολύ – κλασική ψυχοσωματική αντίδραση- ενώ άλλοι γίνονται ακόμη και βίαιοι…

Στις μέρες μας, όλο και πιο συχνά ακούμε για περιστατικά βίας σε χώρους εργασίας, κάτι που παλαιότερα ήταν πολύ σπάνιο, τουλάχιστον σε γραφεία. Όμως, η αυξανόμενη πίεση, η ανταγωνιστικότητα και ο φόβος κάνουν τον άνθρωπο πιο ευάλωτο, συνεπώς πιο αδύναμο και εύθικτο, πιο κακοπροαίρετο και ευερέθιστο. Είναι αδύνατον ένας άνθρωπος να μεταφράζει τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο όταν ζει ήρεμα και με εμπιστοσύνη το περιβάλλον του και όταν ζει υπό καθεστώς συνεχούς στρες και με διαρκή ανησυχία.

Όπως και να έχει όμως, είναι σημαντικό να μάθουμε να ελέγχουμε τον θυμό μας, προτού φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα και ανεξέλεγκτα όρια. Είναι δύσκολο, το ξέρω, αρκετοί από εμάς έχουμε εντελώς σπασμένα νεύρα από τις συνεχείς πιέσεις και τις καθημερινές υποχρεώσεις, όμως πρέπει να προσπαθήσουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή την «υπερχειλίζουσα» ενέργεια με θετικό τρόπο, σε κάτι εν πάση περιπτώσει που θα μας προσφέρει έστω και ένα μικρό όφελος, αλλά πάντως δεν θα μας εκθέσει ενδεχομένως και ανεπανόρθωτα αφού ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να φθάσει το ξέσπασμα του θυμού

Κατ’ αρχήν είναι σημαντικό, σε ό,τι και αν μας τυχαίνει να νιώθουμε αξιοπρεπείς. Για αυτό και πρέπει να προσπαθήσουμε να δηλώσουμε τη θέση μας ξεκάθαρα, χωρίς όμως εχθρότητα, διότι η εχθρότητα θα φέρει αντίδραση και ούτω καθεξής. Επίσης, όταν αντιμετωπίζουμε μια κατάσταση που προκαλεί τον θυμό μας, είναι σημαντικό να προλάβουμε την εκδήλωσή του (αν δεν μπορούμε να αποτρέψουμε την πηγή που τον προκαλεί, που συχνά τη… μυριζόμαστε αλλά αδρανοποιούμαστε μαγικά). Αν αυτό δεν είναι δυνατό, καλύτερα να αποχωρήσουμε από τον χώρο του περιστατικού όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Δεν ξεχνάμε ποτέ ότι ο θυμός προκαλεί θυμό και τότε επέρχεται η σύγκρουση που μπορεί να οξύνεται από την επιμονή της διεκδίκησης του δικαίου. Έτσι λοιπόν, όταν είμαστε στην άλλη πλευρά και αντιμετωπίζουμε εμείς την οργή κάποιου, καλό είναι να ξέρουμε πώς θα φερθούμε, να προσπαθήσουμε δηλαδή να ελέγξουμε την κατάσταση. Σε χώρους εργασίας, μπορεί να τύχει να αντιμετωπίσουμε έναν θυμωμένο πελάτη. Είναι ζωτικής σημασίας να θυμόμαστε ότι αν και το ξέσπασμα του πελάτη απευθύνεται σε μας, το πραγματικό θέμα αφορά ενδεχομένως την εταιρεία που εκπροσωπούμε ή αφορά σε κάποιο προσωπικό του θέμα. Επίσης, ένας μάνατζερ είναι αναγκασμένος να διαχειριστεί πολλές φορές τον θυμό των υφισταμένων του. Και σε αυτή την περίπτωση συνήθως η αιτία του θυμού είναι η εταιρεία από την οποία μπορεί, δικαίως ή αδίκως να έχει κάποιος παράπονα. Καλό θα είναι ο μάνατζερ να είναι σε θέση να προσδιορίσει ακριβώς την αιτία αυτής της συμπεριφοράς και να δώσει λύση στο πρόβλημα προτού πάρει διαστάσεις.
Kαι επειδή πάντα υπάρχει και ο αντίλογος, ας μην δαιμονοποιούμε τον θυμό και ας μην τον προσπερνάμε αβίαστα. Έρευνα της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ αποκάλυψε ότι όσοι καταστέλλουν τον θυμό τους έχουν τριπλάσιες πιθανότητες να δηλώσουν ότι έχουν πιάσει οροφή όσον αφορά την πιθανότητα προαγωγή τους. Ο επικεφαλής της έρευνας, George Vaillant, δήλωσε ότι οι άνθρωποι θεωρούν τον θυμό σαν πολύ επικίνδυνο συναίσθημα και ενθαρρύνονται να εξασκούν τη θετική σκέψη. Ωστόσο ανακάλυψαν ότι η προσέγγιση αυτή οδηγεί σε ηττοπάθεια και τελικά στην άρνηση της πραγματικότητας. Φυσικά και ο ανεξέλεγκτος θυμός είναι καταστρεπτικός. Οι άνθρωποι όμως που μαθαίνουν πώς να εκφράζουν τον θυμό τους αποφεύγοντας τις εκρηκτικές και αυτοκαταστροφικές συνέπειες του ανεξέλεγκτου θυμού έχουν πετύχει κάτι ισχυρό όσον αφορά τη γενική συναισθηματική ανάπτυξη και ψυχική υγεία τους.
Ο ψυχολόγος Ben Williams δήλωσε ότι αυτό έχει να κάνει με την παθητικότητα, την επιθετικότητα και τη δυναμικότητα. Άνθρωποι που είναι δυναμικοί, τολμούν να υποστηρίζουν τη θέση τους, ενώ παραμένουν σεβάσμιοι. Δείχνουν έτσι την ανησυχία τους για την ομάδα. Αυτό τους οδηγεί στην κατάκτηση του σεβασμού από τους άλλους που σημαίνει ότι είναι εκείνοι που θα απολαύσουν την ανάδειξή τους άμεσα, μια προαγωγή ίσως και σίγουρα θέτουν τα θεμέλια για ένα πιο ευνοϊκό επαγγελματικό μέλλον.

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…