Μέσα από μια μικρή ιστορία που ήρθε μπροστά στα μάτια μου πριν λίγες ημέρες, νομίζω ότι αναβίωσα χιλιάδες σκέψεις που με έχουν προβληματίσει, κάποτε ως νέα εργαζόμενη που προσπαθούσα να «βγω μπροστά» στον αγώνα της αγοράς εργασίας, ως πιο ώριμη επαγγελματία αργότερα, αλλά και ως άνθρωπο γενικότερα, σε διάφορες φάσεις της ζωής μου.

Έτσι θεώρησα εποικοδομητικό να τη μοιραστώ και να την σχολιάσω μαζί σας, μιας και η επαγγελματική ηλικία, η εμπειρία κι η αυτοπεποίθηση ενός στελέχους τελικά, δεν επαρκούν για να σταματήσουν τις δύσκολες σκέψεις ή στιγμές που βιώνουμε όλοι μας κατά την διάρκεια της ζωής μας. Κι αυτό, γιατί πάνω απ’ όλα, είμαστε άνθρωποι και λυγίζουμε όταν οι συνθήκες μας πιέζουν, ή να το διατυπώσω καλύτερα, δεν έχουμε επιλέξει εμείς τα κατάλληλα περιβάλλοντα για να δραστηριοποιηθούμε, να αναπτυχθούμε και να ξεχωρίσουμε για τα ταλέντα και τις δυνατότητές μας. Δικές μας είναι όμως όλες οι επιλογές που κάνουμε, μας ανήκουν απόλυτα – μη μου «στέκεστε» με απορία στο παραπάνω και πάνω απ’ όλα μην εθελοτυφλείτε!

Η Αξία, λοιπόν, που διαθέτει ο καθένας μέσα του, είναι κάτι που χρειάζεται να αποτιμηθεί πρώτα απ’ όλα από εμάς τους ίδιους. Αν εμείς δεν γνωρίζουμε τι αξίζουμε, ή μάλλον το ότι αξίζουμε και έχουμε δικαίωμα στην εργασία, τη δημιουργία, την αυτοπραγμάτωση, την επιτυχία και εν τέλει, την ευτυχία, τότε δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο να εμπνεύσουμε τα παραπάνω στα μάτια και στις αντιλήψεις των άλλων. Δεν θα τους κινητοποιήσουμε ποτέ να μας εκπαιδεύσουν, να αναπτύξουν προσδοκίες για εμάς, καθώς και να μας προκαλέσουν με στόχο την αριστεία. Ας δούμε λοιπόν καθαρά την αξία μας, ας την εκτιμήσουμε και ας πάρουμε αποφάσεις που θα την ενισχύσουν, με γνώμονα την ανάπτυξη κι ευτυχία μας.

Ένας καθηγητής, κρατώντας ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ, ρωτάει τους μαθητές του:

  • Ποιος θα ήθελε αυτό το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν το χέρι τους. Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε:

  • Υπάρχει κάποιος που θέλει ακόμη αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα;

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι το χέρι τους. Έπειτα, έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω στο 20ευρω σαν μανιασμένος. Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο και λασπωμένο. Γυρνάει τότε στους μαθητές του και ξανακάνει την ίδια ερώτηση:

  • Ποιος θέλει αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο και λασπωμένο χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;

Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν το χέρι τους με επιμονή. Με σταθερή φωνή διδαχής, ο καθηγητής είπε:

  • Σήμερα θα πάρετε ένα μεγάλο μάθημα – πραγματικά, ό,τι και να έκανα στο χαρτονόμισμα, εσείς πάλι το διεκδικούσατε, γιατί δεν έχασε την αξία του. Ακόμη, άλλωστε, αξίζει 20 ευρώ, παρά την κατάληξή του!

Πολλές φορές στην ζωή, μας τσαλακώνουν, μας χτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, και μας ποδοπατούν. Είτε οι άνθρωποι που επιλέγουμε να έχουμε δίπλα μας επαγγελματικά και προσωπικά, είτε τα γεγονότα. Έτσι, μπορεί να πιστέψετε πως πλέον δεν έχετε καμία αξία... Να γνωρίζετε όμως το εξής: η πραγματική σας αξία δε θα έχει αλλάξει στα μάτια αυτών που σας αγαπούν πραγματικά.

Μην ξεχνάτε… «…ακόμη και τις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερα μας, η αξία μας παραμένει».

[το κείμενο έχει εμπνευστεί από την Κατερίνα, σε μια συζήτηση για τις δύσκολες στιγμές που όλοι περνάμε και λίγο-πολύ αμφισβητούμε την αξία μας]

Photo by Hope Aye from Pexels