Relax, relax, relax! Why don’t we?
Γιατί το σπίτι προκαλεί περισσότερο άγχος από την εργασία;
Επειδή είμαστε πάρα πολύ χαλαροί για… χαλάρωση.

Μια έρευνα διαπιστώνει ότι τα επίπεδα άγχους αυξάνονται όταν προσπαθούμε να απολαύσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας οδηγώντας μας σε αυτό που αποκαλείται «αυτοκαταστροφική αίσθηση του ελεύθερου χρόνου».

Λατρεύεις τη δουλειά σου; Μπράβο! Αποτελείς εξαίρεση. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι τρελά πιεσμένοι και ακόμη και αν αγαπούν τη δουλειά τους, δεν προλαβαίνουν να την απολαύσουν. Η επαγγελματική εξουθένωση παραμονεύει, ενώ αποδεικνύεται πως τα γραφεία «ανοικτού τύπου» μας κάνουν δυστυχισμένους και όλη αυτή η καθιστική στάση ζωής μας «σκοτώνει». Δεν είναι λοιπόν περίεργο που ονειρευόμαστε την απόδραση από το 9-5μ.μ.,τη μείωση των ωρών εργασίας ή τη λειτουργία μιας επιχείρησης από την παραλία ώστε να ρίξουμε μια βουτιά στα διαλείμματα. Είστε σίγουροι όμως πως η σχέση της άμμου με το πληκτρολόγιο του υπολογιστή μας δεν είναι καταδικασμένη;
Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι λιγότερο αγχωμένοι όταν εργάζονται στο γραφείο και όχι στο σπίτι. Εκτός αυτού μάλιστα, δεν μπορούν καν να χαλαρώσουν στο σπίτι τους.

(http://www.theguardian.com/news/oliver-burkeman-s-blog/2014/jun/04/home-work-stress-office-plan-free-time)

Η Elizabeth Bernstein, στη στήλη της στη Wall Street Journal, συνοψίζει την έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 122 ενήλικες μίας «συνηθισμένης»  βορειο-ανατολικής πόλης των ΗΠΑ, των οποίων παρακολούθησαν τα επίπεδα της κορτιζόλης τους, της ορμόνης-δείκτη των επιπέδων του άγχους. Το αποτέλεσμα; Η πλειονότητα των ανθρώπων – ανδρών και γυναικών, είτε ήταν γονείς είτε όχι- είχαν υψηλότερα επίπεδα κορτιζόλης στο σπίτι από ότι στον χώρο εργασίας.
Η έρευνα αποκάλυψε κάποιες διαφορές μεταξύ των φύλων: οι γυναίκες έδειξαν λιγότερο άγχος στην εργασία από ότι οι άνδρες, καθώς ανέφεραν ότι αισθάνονται πιο ευτυχισμένες εκεί. Αυτό συμβαίνει πιθανώς επειδή οι γυναίκες, επιστρέφοντας στον σπίτι πρέπει να ανταποκριθούν σε έναν ακόμη πιο πιεστικό και μακρύ κατάλογο υποχρεώσεων, από τις οικιακές υποχρεώσεις ως όλα όσα προϋποθέτει η ανατροφή και το μεγάλωμα των παιδιών που δεν είναι και λίγα.
Αλλά η διαπίστωση που σοκάρει περισσότερο από όλα είναι ότι ένας μεγάλος αριθμός από εμάς, υποστηρίζει ότι η εργασία στρεσάρει λιγότερο από  την παραμονή στο σπίτι. Η Bernstein διερευνά τα  πιθανά αίτια: στην εργασία πληρωνόμαστε, η εργασία είναι πιο αναγνωρισμένη κοινωνικά από οποιαδήποτε δουλειά στο σπίτι, η κηδεμονία παιδιών ή η φροντίδα συγγενών δεν λογίζεται σαν κάτι σημαντικό. Επίσης, μοιάζει πιο εύκολο να νιώσει κάποιος μια ικανοποιητική αίσθηση της προόδου στην καριέρα από ότι στις σχέσεις. Αφήστε την επιβράβευση: αν είσαι γυναίκα μάλιστα και περιμένεις αναγνώριση γιατί μεγαλώνεις τα παιδιά, τα διαβάζεις, τρέχεις όλη μέρα, μαγειρεύεις, καθαρίζεις και γίνεσαι κούκλα για να τον περιμένεις να γυρίσει, τότε φαντάζομαι πως όχι μόνο θέλεις να επιστρέψεις στο γραφείο αλλά και να κλειδωθείς εκεί για πάντα. Επιπλέον, τα συναισθηματικά όρια της ζωής στο γραφείο είναι συχνά αρκετά πιο σαφή από του σπιτιού: εκτός από εξαιρέσεις προβλημάτων, δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσεις συναισθηματικά τους συναδέλφους σε καθημερινή βάση ούτε και να ασχολείσαι με τα προβλήματά τους. Και τώρα, αναλογίσου πόσα είναι εκείνα που χρειάζεται να αντιμετωπίσεις σαν σύζυγος, γονιός ή σύντροφος!
Κάτι άλλο επίσης σημαντικό είναι το γεγονός ότι δεν αντιμετωπίζουμε τον ελεύθερο μας χρόνο με την ίδια λογική προγραμματισμού και μεθοδικότητας όπως την εργασία μας, όσο περίεργο και αν ακούγεται αυτό. Και ο αυθορμητισμός δεν είναι πάντα ο καλύτερος σύμβουλος: όταν έχουμε άπλετο χρόνο, αναβάλουμε συνεχώς διάφορους προγραμματισμούς και μικροδουλειές, και όταν αναβάλουμε, αγχωνόμαστε υποσυνείδητα. Και όταν αγχωνόμαστε, χάνουμε τη δημιουργικότητά μας και χάνουμε πολύτιμο ελεύθερο χρόνο.
Όμως, δεν υπάρχει τίποτα πιο εποικοδομητικό, υγιεινό και αληθινά πολύτιμο από τον ελεύθερο χρόνο μας. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να «ορίζουμε» κάθε λεπτό που δεν εργαζόμαστε, δικαιολογώντας το. Δεν χρειάζεται να ξέρουν οι άλλοι, ειδικά μάλιστα οι εργοδότες και οι συνάδελφοί μας πώς επιλέγουμε να διαθέσουμε τις ελεύθερές μας ώρες. Δεν χρειάζεται να  απολογούμαστε αν θέλουμε απλώς να τον σπαταλήσουμε αλόγιστα χωρίς να κάνουμε απολύτως τίποτα. Δεν χρειάζεται να αγχωνόμαστε αν τελικά δεν ξεκουραστήκαμε… Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι. Και όλα είναι μέσα στο μυαλό μας. Οπότε, μάλλον το κουμπί στο κεφάλι μας πρέπει να γυρίσουμε για να αλλάξει και αυτή η συνθήκη. Διότι, αλήθεια, το βρίσκω φοβερό να μας ανεβαίνει η κορτιζόλη στο σπίτι και να πέφτει στο γραφείο!
(ευτυχώς που δεν έλαβα μέρος στην έρευνα – είμαι σίγουρη πως θα με έδειχναν ως παράδειγμα προς αποφυγή…)

Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr

Αφήστε το σχόλιό σας…