Όλες οι αλλαγές έχουν και τις συνέπειές τους. Ομολογουμένως, είτε προκύπτουν βίαια, είτε ως στρατηγική λύση και συνέχεια ενός πλάνου, έχουν τα καλά τους και τα κακά τους.

Της Έθελ Αγγελάτου,

Η πανδημία είναι σαφώς μια από τις πιο βίαιες αφορμές που συνέβησαν τα τελευταία χρόνια, όπου χρειάστηκε να παρθούν μέτρα που θα αλλάζαν άρδην και άμεσα την καθημερινότητα όλων, αναφορικά με τη λειτουργία των επιχειρήσεων, αλλά και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Και μαζί με αυτά τα μέτρα, ήρθαν κι οι video-κλήσεις σε υπερ-αυξημένο ποσοστό. Πόσο τελικά μας βοήθησαν, όμως, και ποιες συνέπειες μπορεί τις συνοδεύουν για την υγεία μας;

Βιωματικά μπορώ να σας πω, ότι όταν το 8ωρο ή 10ωρο ενός εργαζομένου, καταλήγει να μετατρέπεται σε μια virtual καθημερινότητα ισάξιων ωρών, ή έστω και λιγότερων, με συνεχόμενες ή διακοπτόμενες video-κλήσεις, τότε αργά η γρήγορα ο οργανισμός μας θα οδηγηθεί σε burn out. Αυτό ισχύει, είτε η συμμετοχή μας είναι μόνο ακουστική, πόσο μάλλον δε, αν χρειάζεται να συμμετέχουμε ενεργά, μιλώντας για μεγάλη διάρκεια. Εδώ έχει νόημα να σταθώ και να ρωτήσω:

«Έχετε προσέξει πως, μιλώντας κατά τη διάρκεια των video-κλήσεων, νιώθουμε πως η φωνή μας χρειάζεται να είναι πιο δυνατή;»

Είναι γεγονός. Το ζήτημα όμως δεν είναι στο ότι καταλήγουμε να μιλάμε εντονότερα και να κουράζουμε σε συνεχόμενη τάση τις φωνητικές μας χορδές, τους αδένες μας και την γνάθο μας. Το ζήτημα είναι, ότι ακόμα κι αν παρακολουθούμε παθητικά, η εξουθένωση είναι δεδομένη και έχει ήδη και όνομα: #ZoomFatigue

Όπως μας βοηθάει να καταλάβουμε κι ο Dr. Andrew Franklin του Norfolk State University στην Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών, οι άνθρωποι όταν επικοινωνούν, μπορούν να είναι και απόλυτα ήσυχοι. Μπορεί κάλλιστα ο εγκέφαλος, χωρίς να δίνει απαραίτητα εντολή να μιλήσει ο άνθρωπος, να επικοινωνεί με τον συνομιλητή του (ή και περισσότερους) μέσω εκφράσεων, βλεμμάτων και χειρονομιών. Με αυτό τον τρόπο, δέχεται προσλαμβάνουσες που τον βοηθούν στην αντίληψή τους και στην μετέπειτα αντίδρασή του, ακόμα κι όταν δεν μπορεί να παραμείνει συγκεντρωμένος μόνο στα λόγια του συνομιλητή. Αντιθέτως, σε μια video-κλήση, χρειάζεται κάποιος να είναι απόλυτα συγκεντρωμένος στα λόγια του συνομιλητή στην οθόνη, μιας και όλες οι υπόλοιπες «εύπεπτες» και «εύκολες» προσλαμβάνουσες ακυρώνονται. Συγκεκριμένα, ο συνομιλητής μας μπορεί να μην φαίνεται παρά μόνο από το λαιμό και πάνω, ακυρώνοντας την αξία της γλώσσας του σώματος και των χειρονομιών, καθώς επίσης το πρόσωπό του να φαίνεται σε θολή ανάλυση λόγω κακού σήματος internet, κάτι που επιπλέον ακυρώνει την αξία των εκφράσεων του προσώπου.

Από τη στιγμή που οι άνθρωποι συγκαταλέγονται στην κατηγορία των κοινωνικών ζώων, η λήψη τέτοιων «σημάτων/πομπών» κατανόησης, όχι μόνο είναι απολύτως απαραίτητη, αλλά πηγάζει και αυθόρμητα. Συνεπώς, δεν χρήζει τόσης προσπάθειας, όσο η συνειδητή προσπάθεια κάποιου να δεχτεί, να επεξεργαστεί και να συγκρατήσει πληροφορίες κατά την συμμετοχή του σε video-κλήσεις. Ειδικά, αν κάποιος είναι «προγραμματισμένος» οργανικά να αναζητούν οι αισθητήρες του μη-λεκτικές προσλαμβάνουσες (π.χ. οι διαγνωσμένοι με διάσπαση προσοχής – ADD/ADHD), είναι δεδομένο ότι εξουθενώνονται από την παραπάνω διαδικασία. Μην συζητήσουμε καν τον πολλαπλασιαστικό παράγοντα, του να χρειάζεται να παρακολουθείς παραπάνω από ένα άτομα σε μια κλήση, να συμμετέχουν και να εκφράζονται λεκτικά παράλληλα κατά τη διάρκεια ενός vitual-meeting.

Αλλά πάλι, θα ‘πρεπε να μπορούμε να κάνουμε μπάνιο και συγχρόνως να μαγειρεύουμε.

#Πασιφανές

Photo by Jacqueline Day on Unsplash