Σε αυτή τη mini-σειρά, ο Γιάννης Μπερέτσος συναντά ανθρώπους από την αγορά εργασίας και κάνουν μαζί μια εξπρές αποτύπωση των δυνατών και αδύναμων σημείων μας.

Στα 30 μου χρόνια αποφάσισα για κάποιον -νοσταλγικό θα πω- λόγο, να ασχοληθώ ξανά με τα γαλλικά. Μια γλώσσα που αγάπησα μικρός, αλλά μεγαλώνοντας παραμέλησα αρκετά. Τον πρώτο χρόνο μπορώ να πω ότι είχα απογοητευτεί. Ένιωθα σαν να μάθαινα αραβικά ενώ τα μαθήματα ήταν εξαιρετικά κουραστικά, και τότε ακριβώς είναι που το μυαλό άρχισε δειλά-δειλά να εντοπίζει λόγους που μου υποδείκνυαν ότι ίσως τελικά δεν χρειάζεται να μάθω γαλλικά, σάμπως θα πάω και στο Παρίσι μόνιμα;

Παρόλα αυτά, εγώ επέμενα και έψαχνα πεισματικά, κίνητρα για να συνεχίσω. Ερευνώντας διάφορους τρόπους να κάνω την εμπειρία του μαθήματος καλύτερη, ο δρόμος με οδήγησε στον Κωνσταντίνο Παπανικολάου, εξαιρετικά ταλαντούχο χορογράφο που έχει μεγαλώσει σε Γαλλικό σχολείο ενώ έχει ζήσει και αρκετά χρόνια στο Παρίσι. Και εγένετο φως λοιπόν. Η ώρα των γαλλικών πέταξε μονιμιάς το βαρύ διδακτικό πέπλο και απέκτησε μια άλλη μορφή, πιο διασκεδαστική και πιο ζωντανή. 

Πώς έφτασα όμως σ΄αυτό το στάδιο; Όταν ανακάλυψα πόσο υπέροχο στοιχείο είναι η επιμονή στον άνθρωπο. Και επειδή χάρη στην επιμονή μου γνώρισα τον Κωνσταντίνο, ήθελα να δω αν έχει παίξει και στη δική του ζωή κάποιο ρόλο, οπότε άρχισα να ρωτάω:

Ποιο είναι αυτό το στοιχείο από το οποίο έχεις ωφεληθεί περισσότερο στην καλλιτεχνική σου καριέρα και γιατί; 

«Η περιέργεια. Νομίζω έχω από πολύ μικρός μεγάλη περιέργεια για τα πράγματα και τους ανθρώπους γύρω μου και κάθε φορά που μπαίνω στο στούντιο για μια καινούργια παραγωγή είναι αυτό κατά βάση που με κρατάει να θέλω να συνεχίζω να ενώνω τις τελείες. Η περιέργεια επίσης έχει να κάνει και με την αγάπη. Όταν είσαι περίεργος να καταλάβεις κάτι σημαίνει ότι θες και να το αγαπήσεις. Είναι μια στάση ζωής προς τους άλλους, πράγμα πολύ όμορφο και για τη δουλειά μας αλλά και  για τη ζωή μας γενικότερα. Ως χορογράφος βέβαια  σίγουρα είναι σημαντική κι η επιμονή. Μάλλον η επιμονή δεν μου αρέσει σαν λέξη. Θα έλεγα καλύτερα η ευθύνη κι η συνέπεια απέναντι σε αυτά που ψάχνεις και αγαπάς».

“Όταν το κίνητρο σου γι’ αυτό που κάνεις είναι δομικό, η υπομονή κι η επιμονή έρχονται από μόνες τους”

Εστιάζοντας στην επιμονή, πιστεύεις ότι είναι κάτι που το έχεις ως χαρακτήρας ή χτίζεται ως στάση; 

«Γενικά πιστεύω ότι όλα τα πράγματα χτίζονται οπότε κι ο τρόπος που δουλεύεις κι η συνέπεια που δείχνεις απέναντι στη δουλειά σου είναι κάτι που κατακτάται μέσα στον χρόνο ώσπου τελικά να γίνει συνήθεια. Παλιότερα ήμουν πολύ πιο τεμπέλης. Σίγουρα όμως είναι κάποια χαρακτηριστικά που καθιστούν όλο αυτό πιο εύκολο για κάποιους ανθρώπους».

Πιστεύεις σε αυτό που λένε, ότι όταν έχεις υπομονή και επιμονή πετυχαίνεις πραγματικά ό,τι βάλεις στόχο;

«Τέτοιου είδους προτάσεις που τις ακούμε πολύ συχνά γύρω μας, μου ακούγονται λίγο σαν οδηγίες επιβίωσης στον καπιταλισμό για αρχάριους και δεν μου αρέσουν... Εγώ θα έλεγα καλύτερα ότι όταν το κίνητρό σου γι’ αυτό που κάνεις είναι δομικό, η υπομονή κι η επιμονή έρχονται από μόνες τους και σίγουρα όσο περισσότερο δουλεύεις τόσο πιο κοντά φτάνεις στις αναζητήσεις σου. Είναι θέμα πίστης δηλαδή για μένα. Τώρα το κατά πόσο αυτό θα αναγνωριστεί και πότε, είναι πολλοί εξωγενείς παράγοντες που θα το καθορίσουν. Αλλά ακόμα κι αυτό δεν είναι κακό». 

Πόσο ωραία διαπίστωση το ότι κρύβεται μια μορφή αγάπης πίσω από αυτό, γιατί τελικά και μένα η αγάπη με οδήγησε στο να επιμείνω και να διαμορφώσω τις συνθήκες που μου ταιριάζουν. Και στους καιρούς του πρόσκαιρου ενθουσιασμού που διανύουμε, το να βρούμε κάτι πραγματικά να αγαπάμε είναι ίσως ζωτικής σημασίας.

Διαβάστε ακόμα:
Φέρνοντας κάτι νέο στο τραπέζι…
Συγχαρητήρια για την αποτυχία