Σε αυτή τη mini-σειρά, ο Γιάννης Μπερέτσος συναντά ανθρώπους από την αγορά εργασίας και κάνουν μαζί μια εξπρές αποτύπωση των δυνατών και αδύναμων σημείων μας.

Με τη Φωτεινή Βεργίδου γνωριστήκαμε πρόσφατα στο Παγκράτι, μέσω μιας κοινής φίλης. Μόλις μου είπε ότι δραστηριοποιείται εργασιακά στον χώρο της τέχνης, έχοντας περάσει και από τον κλάδο της διαφήμισης, κατάλαβα ότι ήθελα να μάθω περισσότερα.

Με εισάγει λοιπόν στον κόσμο της με τα εξής λόγια: «Εργάζομαι στον πολιτισμό τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια. Με ενδιάμεσες στάσεις για κάποια χρόνια στο Λονδίνο και στο Βερολίνο, η βάση μου ήταν και είναι η αγαπημένη μου Αθήνα. Ο “επίσημος” τίτλος μου είναι ερευνήτρια και επιμελήτρια εκθέσεων, αν και σπάνια περιορίζομαι σε αυτούς τους ρόλους».

Η πρόταση “αν και σπάνια περιορίζομαι σε αυτούς τους ρόλους” ήταν η αιτία για να μου γεννηθεί η παρακάτω ερώτηση: Τελικά τι είναι πιο καλό στην εποχή μας, να περιοριζόμαστε ή όχι σε επαγγελματικούς ρόλους;  

Πώς έφτασες να δουλεύεις στον χώρο της τέχνης;

Το πρώτο μου πτυχίο ήταν στο Καποδιστριακό, στο τμήμα Επικοινωνίας και Μ.Μ.Ε. Επόμενος σταθμός ήταν το Λονδίνο, στο Goldsmiths University για μεταπτυχιακό στα Interactive Media. Αυτό ήταν και το εισιτήριό μου -κατά μια έννοια- για το Βερολίνο, όπου εκεί δούλεψα για λίγα χρόνια ως Gallery Manager…

Πώς κατέληξες στο Βερολίνο;

Βρισκόμουν ήδη στην ερευνητική ομάδα του καθηγητή μου, Graham Harwood, στο Goldsmiths όταν αρχίσαμε να αναπτύσσουμε το έργο του, το οποίο εν τέλει παρουσιάστηκε στην τότε edition του Transmediale Festival στο Βερολίνο.

Και μετά κατέληξες στη διαφήμιση;

Μετά επέστρεψα στην Αθήνα όπου δούλεψα στη διαφήμιση για λίγο.  

“Πιστεύω ότι οφείλεις να βλέπεις και να κάνεις διαφορετικά πράγματα, αν θες να φέρεις κάτι νέο στο τραπέζι”.

Γιατί διαφήμιση, λόγω πρώτου πτυχίου;

Όχι απαραίτητα, απλά ήθελα να εξερευνήσω κάτι καινούργιο, αλλά και ταυτόχρονα δημιουργικό.

Να υποθέσω ότι σ΄ αρέσει να εξερευνάς νέες επαγγελματικές κατευθύνσεις;

Η αλήθεια είναι αυτή. Πιστεύω ότι οφείλεις να βλέπεις και να κάνεις διαφορετικά πράγματα, αν θες να φέρεις κάτι νέο στο τραπέζι. Γι’ αυτό και διαρκώς προσπαθώ να προσεγγίζω την πραγματικότητα χωρίς να απορρίπτω ό,τι δεν με βρίσκει σύμφωνη. Θεωρώ ότι δεν πρέπει να επαναπαύεται κανείς σε μια θέση ή σε ένα συγκεκριμένο κλάδο, όσο ασφαλές και οικείο κι αν φαίνεται κάτι τέτοιο.

Γιατί το πιστεύεις αυτό;

Γιατί ο κόσμος κινείται τόσο γρήγορα και ζητάει συνεχώς νέα “μάτια” από εμάς. Σίγουρα σε κάθε ηλικία θα πρέπει να αναπτύσσουμε νέες δεξιότητες και να στοχεύουμε στην απόκτηση νέων εμπειριών. Με την ολοένα αυξανόμενη χρήση της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης, θα πρέπει να επαν-εφευρίσκουμε τον εαυτό μας για να παραμείνουμε ανταγωνιστικοί στην αγορά εργασίας.

Να επανα-εφευρίσκουμε τον εαυτό μας: δηλαδή;

Δηλαδή θα πρέπει να είμαστε σε θέση να ξε-μάθουμε αυτά που γνωρίζουμε ήδη ώστε να κάνουμε χώρο στο νέο, που θα μας εξελίξει.

Και κάπως έτσι, με την τελευταία της πρόταση μου έλυσε την απορία. Ίσως δεν έχει τόσο νόημα αν θα περιοριστούμε και θα μείνουμε σε ένα κλάδο ή εταιρεία για πολύ καιρό, όσο το να προσπαθούμε διαρκώς να δημιουργούμε χώρο για να μπορέσει να ανθίσει το νέο.

Διαβάστε ακόμη:

Συγχαρητήρια για την αποτυχία, μια συνέντευξη με τον Γιάννη Χρύσου