Αγαπημένοι άνθρωποι απαντούν στο kariera για ό,τι επαγγελματικό μπορείτε να φανταστείτε: από το ποια ήταν η πρώτη τους δουλειά, μέχρι… τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν.

Το πρώτο επάγγελμα που έκανα στη ζωή μου ήταν πωλήτρια σε κατάστημα ρούχων στα 16 μου.

Με αυτή τη δουλειά ήθελα να προσθέσω κάποια χρήματα παραπάνω στο χαρτζιλίκι που μου έδινε η οικογένειά μου κι έτσι εκμεταλλεύτηκα τις χριστουγεννιάτικες διακοπές από το σχολείο μου για να δουλέψω και να βοηθήσω τον εαυτό μου οικονομικά. Βγήκα μια μέρα βόλτα στην περιοχή που ζούσα τότε κι άρχισα να ρωτάω τους καταστηματάρχες αν χρειάζονται επιπλέον προσωπικό για τις γιορτές. Στο τρίτο μαγαζί που μπήκα μου προσέφεραν δουλειά.

Οι συνεργασίες που θα θυμάμαι για πάντα είναι αυτές που εκτός από το καλλιτεχνικό τους κομμάτι ήταν άψογη και η αλληλεπίδραση με όλους τους συντελεστές. Οι συνθήκες σε γυρίσματα, πρόβες και παραστάσεις είναι πάντα περίεργες και πολλές φορές δύσκολες, όμως όταν το κομμάτι της επικοινωνίας είναι καλό όλα γίνονταν πολύ καλύτερα.

Αν δεν ήμουν αυτό που είμαι, θα ήθελα να είμαι πάλι κάτι καλλιτεχνικό. Τα αγαπάω αυτά τα επαγγέλματα, όπως επίσης και τα ανθρωπιστικά-κοινωνικά επαγγέλματα και αυτά που ασχολούνται με παιδιά. Είναι αρκετά τα αντικείμενα μέσα στα οποία θα μπορούσα να δω τον εαυτό μου αν δεν ήμουν αυτό που είμαι. Όπως ψυχοθεραπεύτρια, εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού αλλά και ξεναγός. Για τα δύο πρώτα έχω παρακολουθήσει πάρα πολλά σεμινάρια άλλα έχω κάνει και κάποιες συμπληρωματικές σπουδές και έχω πάρει επαγγελματική πιστοποίηση, ώστε αν θέλω αργότερα στο μέλλον να μπορέσω να ασχοληθώ πιο συστηματικά.

Η δουλειά που δεν θα μπορούσα νομίζω ποτέ να κάνω είναι αυτή του δημοσίου υπαλλήλου νομίζω. Μου αρέσουν οι αλλαγές και σε ένα περιβάλλον με τόσο έντονη μονιμότητα θα αισθανόμουν εγκλωβισμένη.

Ο μεγαλύτερος φόβος μου στη δουλειά μου είναι να μην ξεχάσω τελείως τα λόγια μου κατά τη διάρκεια ενός θεατρικού έργου πάνω στη σκηνή. Να μην πάθω το αποκαλούμενο “σεντόνι” όπως λέμε στη θεατρική γλώσσα. Τρόμος.

Οι συνεργάτες μου θέλω να είναι επαγγελματίες. Που σημαίνει να είναι συνεπείς στην ώρα αλλά και στην εκμάθηση του κειμένου. Μετά είναι ευπρόσδεκτα και χαρακτηριστικά όπως η δημιουργικότητα, να μην είναι ανταγωνιστικοί σε βαθμό που να δημιουργεί πρόβλημα στη συνεργασία, να ταιριάζει το ηθικό τους πλαίσιο με το δικό μου και να μπορώ να αναγνωρίσω σε αυτούς τις καλές προθέσεις τους.

Όταν «μεγαλώσω» θα ήθελα να γίνω συγγραφέας, αν μπορώ να πω μια ουτοπική επιθυμία! Να γράφω μυθιστορήματα που έχουν να κάνουν με το βάθος της ψυχής του ανθρώπου αλλά και βιβλία που να απευθύνονται σε παιδιά και εφήβους. Δεν νομίζω όμως ότι έχω τη βαθιά θέληση να δεσμευτώ σε κάτι τέτοιο, γιατί ένας συγγραφέας έχει την ικανότητα να είναι ο ίδιος εργοδότης του εαυτού του και να αυτο-λογοδοτεί όταν υπάρχουν καθυστερήσεις στη συγγραφή. Πολλοί βέβαια έχουν τους εκδότες τους που παίζουν αυτόν τον ρόλο και αυτό βοηθάει. Γενικά το επάγγελμα του συγγραφέα το θεωρώ πολύ δημιουργικό αλλά και πολύ δύσκολο. Ποτέ δεν ξέρεις! Ίσως αργότερα να αποφασίσω να εξελίξω κάποια τέτοια χαρακτηριστικά και το ουτοπικό όνειρο να γίνει πραγματικότητα.

……..

Η Ειρήνη Μπαλτά είναι ηθοποιός και ραδιοφωνική παραγωγός. Έχει βραβευτεί με το κρατικό βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου το 1996, ενώ το 1997 ήταν υποψήφια για το βραβείο του πρωτοεμφανιζόμενου Ευρωπαίου Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γενεύης. Εκτός από τις σπουδές υποκριτικής, έχει κάνει σεμινάρια Δραματοθεραπείας, Ψυχοδράματος και Συμβουλευτικής και είναι κάτοχος πανεπιστημιακού πτυχίου (ΕΚΠΑ) του τμήματος Life Coaching. Φέτος πρωταγωνίστησε στο έργο του Torben Betts, «Οι Άτρωτοι» ενώ κάθε βράδυ 8-11 έχει δική της εκπομπή στον Μέντα 88 fm.

Από τον Δημήτρη Φαλλιέρο

*Η φωτογραφία είναι μια ευγενική παραχώρηση της Ειρήνης Μπαλτά.

Διαβάστε ακόμα:

Ο Zeraw «έπιασε δουλειά»

Ο Λάμπρος Φισφής «έπιασε δουλειά»

Η Τζένη Μελιτά «έπιασε δουλειά»

Ο Γιάννης Κοροβέσης «έπιασε δουλειά»