Σε αυτή τη mini-σειρά, ο Γιάννης Μπερέτσος συναντά ανθρώπους από την αγορά εργασίας και κάνουν μαζί μια εξπρές αποτύπωση των δυνατών και αδύναμων σημείων μας.

Για εμένα -και νομίζω για πολλούς- συμβαίνει ένα άτυπο restart, μετά το καλοκαίρι, όταν ξεκινάνε και σχολεία/πανεπιστήμια/σχολές, ακόμα και για όσους δουλεύουμε σε επιχειρήσεις. Είναι τότε που έχουμε πάρει απόσταση από τα πράγματα, που επιστρέφουμε έτοιμοι για νέα πλάνα. Κάθε Σεπτέμβριο/Οκτώβριο σκέφτομαι για τον υπόλοιπο χρόνο. Σκέφτομαι πού θέλω να φτάσω, πού να εστιάσω, πώς να αναπτυχθώ. Πολλές φορές πετυχαίνω και άλλες τόσες όχι, αλλά σχεδιάζω πράγματα και οραματίζομαι πώς θέλω να είμαι.

Φέτος λοιπόν, έπειτα από ένα ασυνήθιστο εξάμηνο με έναν παράξενο ιό, μεγάλες αλλαγές στον τρόπο που ζούμε και μια αβεβαιότητα για το μέλλον, ένιωθα ότι χάνω τη διάθεση και την αισιοδοξία μου, και έβλεπα όλο και πιο έντονα τις μέρες μου να βυθίζονται στον αυτόματο πιλότο. Αυτό το σημάδι μού χτύπησε ένα καμπανάκι. Σαν αυτό στο κουδούνι του σχολείου, που σε καλεί να μπεις πάλι στην τάξη για να μάθεις κάτι. 

Έτσι και εγώ το ακολούθησα και επισκέφθηκα την καλύτερη δασκάλα που έχω γνωρίσει, και σκάω που δεν την είχα κι εγώ όταν ήμουν τόσο δα μικρός. Τη λένε Ηρώ Πετροπούλου και διδάσκει σε δημοτικό, και συγκεκριμένα έχει το τμήμα της Δευτέρας. Σαν παιδί κι εγώ άρχισα τις ερωτήσεις μπας και βρω απαντήσεις στην απαισιοδοξία και ατολμία μου.

Πες μου κάτι που θεωρείς ότι είναι καλό να έχει ένα παιδί και το οποίο θα τον βοηθήσει στη ζωή του μελλοντικά;

Όσο κλισέ και να ακουστεί, θεωρώ ότι πρέπει να προσπαθεί να είναι δημιουργική/ός και να σκέφτεται αντιστοίχως. 

Γιατί είναι σημαντικό για εσένα;

Γιατί σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας, κάποια στιγμή θα μας ζητηθεί να βρούμε μια εναλλακτική λύση. Αυτό είναι κομμάτι δημιουργικότητας, καλούμαστε να γίνουμε εφευρετικοί.

Πιστεύεις ότι είναι κάτι που υπάρχει μέσα μας ή καλλιεργείτε;

Πιστεύω ότι υπάρχει μέσα μας, από μικρά παιδιά. Κάθε χρόνο, στις τάξεις που αναλαμβάνω, δίνω στα παιδάκια ένα λευκό χαρτί και τους ζητάω να μου φτιάξουν κάτι. Εκεί μπορείς να δεις υπέροχα πράγματα. Από ζωγραφιές μέχρι στίχους τραγουδιών, φρουτάκια από χαρτί, σαΐτες, αυτοσχέδιες τσάντες. Πραγματικά το οτιδήποτε. Γιατί το παιδί δεν θα μπει σε κουτάκια όπως ένας ενήλικας. 

“Γιατί σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας, κάποια στιγμή θα μας ζητηθεί να βρούμε μια εναλλακτική λύση…”

Ενώ ο ενήλικας;

Νομίζω ότι αν πω σ’ έναν ενήλικα να μου ζωγραφίσει ακόμα και ένα αντικείμενο που βλέπει καθημερινά, δεν μπορεί, κάποιοι δεν μπορούν καν να κλείσουν τα μάτια τους και να το φανταστούν.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Διότι πολλοί ενήλικες έχουν χάσει την ικανότητα της φαντασίας. Τα παιδιά μπορούν με ένα αντικείμενο να σκεφτούν και να φτιάξουν έναν ολόκληρο κόσμο, ενώ οι περισσότεροι ενήλικες έχουν έναν ολόκληρο κόσμο και δεν μπορούν να φανταστούν τίποτα πέρα από αυτόν.

Πώς μπορούμε λοιπόν να κρατήσουμε τη δημιουργικότητα ζωντανή;

Για μένα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο η απομυθοποίηση και απενοχοποίηση του λάθους. Είναι κάτι που λέω πάρα πολύ συχνά στα παιδιά, ότι δεν υπάρχει κάτι λάθος, ίσα-ίσα βρίσκεις έναν διαφορετικό τρόπο να γίνει ή να μην γίνει κάτι. Ο καθένας μας για να δημιουργήσει πρέπει να νιώθει πρώτα ότι μπορεί, και για να μπορεί πρέπει να μην φοβάται το λάθος. Ειδάλλως κόβονται τα φτερά της δημιουργικότητας.

*Η φωτογραφία είναι μια ευγενική προσφορά της Ηρώς Πετροπούλου.

Διαβάστε ακόμα:

Φέρνοντας κάτι νέο στο τραπέζι…

Επιμονή είναι η συνέπεια απέναντι σε αυτά που αγαπάμε

Συγχαρητήρια για την αποτυχία