Σε αυτή τη mini-σειρά, ο Γιάννης Μπερέτσος συναντά ανθρώπους από την αγορά εργασίας και κάνουν μαζί μια εξπρές αποτύπωση των δυνατών και αδύναμων σημείων μας.

*Αυτή η συνέντευξη πάρθηκε προ-κορωνοϊού. Ποιος θα μας το ‘λεγε ότι μια συνέντευξη για την «αποτυχία» θα ζούσε τη δική της μικρή, προσωρινή αποτυχία δημοσίευσης.

Σε περιόδους κρίσης, το χάντικαπ όλων, οι πιθανότητες να μείνουμε πίσω ή να αποτύχουμε αυξάνονται. Οι προσπάθειές μας να ξαναβρούμε τα «πατήματά» μας, μια δουλειά που να μας ενδιαφέρει ή να διεκδικήσουμε όσα χάσαμε, φλερτάρουν με το κενό. Τις επιτυχίες μας τις αγκαλιάζουμε. Τις αποτυχίες μας πώς τις αντιμετωπίζουμε;

«Αυτό που οφείλεις να κάνεις είναι να είσαι παρών και να τις περιμένεις» μου λέει ο Γιάννης Χρύσου σε μια μεσημεριανή μας συζήτηση.

Ο Γιάννης είναι Κλινικός Διαιτολόγος και Διατροφολόγος, σύζυγος, πατέρας τριών παιδιών αλλά και αθλητής του crossfit, το άθλημα όπου γνωριστήκαμε και στο οποίο με «ταπεινώνει”» συνήθως με τις επιδόσεις του. 

Είναι Σάββατο μεσημέρι αμέσως μετά από το πρωινό workout και καθόμαστε στο σαλόνι του σπιτιού του. Του έχω πει ότι θέλω να μου πει κάποια πράγματα γι’ αυτόν και τα βιώματά του και περιμένει να τον ρωτήσω για τις καλές στιγμές του, τις επιτυχίες και τις διακρίσεις του. Αμ δε, τα έχει ξαναπεί αλλού αυτά.

Γιάννη, τι είναι για σένα η αποτυχία;

«Δεν περίμενα τέτοια ερώτηση αλλά αυτό που μπορώ να σου πω με σιγουριά είναι ότι έχω αποτύχει πολλάκις. Για μένα είναι αναπόφευκτες οι αποτυχίες, είναι κομμάτι της εξέλιξής μου και κυρίως είναι αυτές που με σπρώχνουν παρακάτω».

Πώς τις διαχειρίζεσαι δηλαδή;

«Προφανώς τις αναγνωρίζω, τις καλωσορίζω, “πενθώ” για λίγο διάστημα και μετά απλά τις αφήνω πίσω μου. Τις θάβω και βάζω δύναμη για να προχωρήσω μπροστά, γιατί νιώθω ότι αν μείνω αρκετά σ’ αυτές θα με καταβάλλουν περισσότερο».

Άρα δεν θες να δεις τι πήγε λάθος και να το αξιολογήσεις;

«Σίγουρα αν ψάξω στις λεπτομέρειες θα βρω λάθη, απλώς πιστεύω ότι κατά τον σχεδιασμό όλης της προσπάθειας η οποία κατέληξε σε μια αποτυχία, τα έχω ήδη σκεφτεί όλα μέχρι να φτάσει να συμβεί. Λίγο-πολύ το έχω αξιολογήσει και ξέρω ότι μπορεί να έρθει».

«Επειδή η εξέλιξη θα έρθει, δεν θέλω να με βρει προσκολλημένο στις αποτυχίες μου».

Αντιλαμβάνομαι ότι είσαι συμφιλιωμένος με την ιδέα και δεν τη φοβάσαι.

«Γνωρίζω πολύ καλά ότι η ζωή είναι πάρα πολύ μικρή και οι επιλογές μου είναι τέτοιες που προσπαθούν πάντα να την επιμηκύνουν. Όχι προσέχοντας, όχι μπαίνοντας σε ένα κουτί που καθυστερεί τη γήρανση, αλλά κάνοντας τον εαυτό μου ικανότερο να ακολουθήσει την εξέλιξη. Και επειδή η εξέλιξη θα έρθει, δεν θέλω να με βρει προσκολλημένο στις αποτυχίες μου».

Τι θα συμβούλευες κάποιον που φοβάται τις αποτυχίες;

«Θα έρθουν στο μέλλον και μπορεί ίσως κάποιες από αυτές να τις προλάβεις, για τις υπόλοιπες αυτό που οφείλεις να κάνεις είναι να είσαι παρών και να τις περιμένεις».

Θα συμφωνήσω ότι δεν χρειάζεται ενδελεχής ανάλυση των αποτυχιών μας διότι ενδέχεται να μας καθηλώσουν, ούτως ή άλλως ως κομμάτι δικό μας, ας τις αποδεχτούμε. 

Αυτό που οφείλουμε ωστόσο είναι η αδιάκοπη προσπάθεια για εξέλιξη και δράση.

Όπως μου απαντάει και ο Γιάννης κάθε φορά που τον ρωτάω αν θα έρθουμε και στο αυριανό workout: «Μπορούμε και αλλιώς;»