Από βαφέας αυτοκινήτων έγινε ο περσινός Έλληνας Master Chef και τώρα βολτάρει στις κουζίνες του κόσμου. Ο Τιμολέων Διαμαντής δέχτηκε το challenge του kariera και τα λέει όλα.

Το πρώτο επάγγελμα που έκανα στη ζωή μου ήταν σε βαφείο αυτοκινήτων. Το είχε ο ξάδερφος της μητέρας μου και μου φάνηκε ωραία ιδέα να δουλέψω εκεί και να βγάλω τα πρώτα μου χρήματα.

Σε αυτή τη δουλειά έμεινα αρκετά χρόνια και μπορώ να πω ότι είχε αρκετά κοινά με την τωρινή μου δουλειά. Ακόμα και για να φτιάξεις ένα χρώμα υπάρχει συνταγή, γραμμάρια, θέλει τέχνη, και έχει ορθοστασία και κούραση – όπως στη μαγειρική. Μετά από αυτό και μέχρι να ασχοληθώ πιο σοβαρά με τη γαστρονομία έκανα κι άλλες δουλειές: ασχολήθηκα σε ερασιτεχνική ομάδα με το ποδόσφαιρο, μια περίοδο μοίραζα φυλλάδια κλπ.

Η συνεργασία που θα θυμάμαι για πάντα είναι με τον Γρηγόρη Χέλμη και τον Μιχάλη Πουλαράκη, με τους οποίους πέρασα σχεδόν τρία πολύ εποικοδομητικά χρόνια στο Με Ζεν στον Βόλο. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη συνεργασία γιατί με πήραν από το χέρι και μου έμαθαν πολλά, τα καλά και τα στραβά της κουζίνας. Τους θεωρώ μέντορές μου.

Αν δεν ήμουν αυτό που είμαι, θα ήθελα να είμαι αυτό που ονειρεύονται τα περισσότερα αγόρια όταν είναι μικρά: ποδοσφαιριστής! Το αγαπούσα πολύ το ποδόσφαιρο και είναι ωραίο να κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα και να πληρώνεσαι για αυτό.

Η δουλειά που δεν θα μπορούσα νομίζω ποτέ να κάνω είναι κάποια δουλειά που έχει να κάνει με πληροφορική και υπολογιστές. Δεν το ‘χω. Ακόμα και το Excel που προσπαθώ να μάθω καλά, βλέπω ότι δεν μου αρέσει. Οπότε με υπολογιστές ασχολούμαι μόνο όταν -και όσο- πρέπει για τη δουλειά μου. Δεν είμαι ούτε καν γκατζετάκιας, δεν είναι το στιλ μου.

Ο μεγαλύτερος φόβος μου στη δουλειά μου είναι να μην εγκλωβιστώ σε μία κουζίνα και μείνω στάσιμος. Δεν θέλω να κλειστώ σε τέσσερις τοίχους και να σταματήσω να εξελίσσομαι και να μαθαίνω. Γι’ αυτό προσπαθώ να ταξιδεύω για τη γαστρονομία όσο γίνεται, να γνωρίζω νέους ανθρώπους, τεχνικές και κουλτούρες. Όπως συνηθίζω να λέω: δεν ταξιδεύω για να μαγειρεύω, μαγειρεύω για να ταξιδεύω! Έχει μεγάλη διαφορά.

Οι συνεργάτες μου θέλω να έρχονται νωρίτερα από την ώρα που ξεκινάει η βάρδια! (γέλια) Αυτό σημαίνει ότι θέλω να έχουν ζήλο και σεβασμό προς αυτό που κάνουν/κάνουμε. Και ο σεβασμός φαίνεται με διάφορα πράγματα: ακόμα και με το πόσο περιποιημένος είσαι, αν είσαι χτενισμένος και με καθαρά ρούχα. Πρέπει να αντιμετωπίζεις κάθε λεπτομέρεια με σεβασμό, από τη στολή σου μέχρι το τραπεζομάντηλο. Άλλωστε αυτή η δουλειά μας δίνει τροφή – κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Όταν «μεγαλώσω» θέλω να γίνω ένας μάγειρας, ένας σεφ που θα χει την αναγνώριση και τον εκτίμηση των υπολοίπων του χώρου. Τώρα είμαι κοντά στα 30 οπότε ελπίζω μέχρι τα 40 να έχω φτάσει κοντά σε αυτό τον στόχο. Και πολύ βασικό μου όνειρο είναι να γνωρίσω όσες περισσότερες χώρες του κόσμου μπορώ. Να είναι η ζωή μου γεμάτη αεροδρόμια και ταξίδια για γαστρονομικούς σκοπούς.

Τιμολέων Διαμαντής στέφθηκε Master Chef στον τελικό του διαγωνισμού το 2018. Έκτοτε εργάζεται σε κουζίνες εντός και εκτός Ελλάδας. Η πιο πρόσφατη συνεργασία του ήταν στο Hasika στο Ρέθυμνο. Από τις 27 έως τις 29 Σεπτεμβρίου θα είναι στο Πήλιο για το 1ο φεστιβάλ Πηλιορείτικης Γαστρονομίας, ενώ τα αμέσως επόμενα σχέδιά του περιλαμβάνουν μια σειρά από μεγάλα ταξίδια στο εξωτερικό.

Από τον Δημήτρη Φαλλιέρο

*Η φωτογραφία είναι μια ευγενική παραχώρηση του Τιμολέοντα Διαμαντή.

Σχετικά άρθρα:
Οι The Swingin’ Cats «έπιασαν δουλειά»
Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος «έπιασε δουλειά»
Ο Μανώλης Παπουτσάκης «έπιασε δουλειά»