Τέσσερις Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό κι έχουν αποκτήσει διεθνή επαγγελματική εμπείρια μοιράζονται στο kariera.gr συμβουλές που μπορούμε να αξιοποιήσουμε στην Ελλάδα για να αλλάξουμε σταδιακά τη νοοτροπία στον εργασιακό τομέα.

Από τη Μελπομένη Μαραγκίδου

Αν κάτι μου έμαθε η εργασιακή μου εμπειρία στο εξωτερικό ήταν ο επαγγελματισμός και η οργάνωση. Είναι δύο έννοιες οι οποίες διδάσκονται στην πράξη, μέρα με τη μέρα στη δουλειά. Νομίζω ότι θα ευγνωμονώ πάντα τη μάνατζερ που είχα στη Γαλλία, για τον χρόνο που επένδυσε σε εμένα για να μου μάθει πέρα από το αντικείμενο και αυτές τις έννοιες. Δυστυχώς, είναι κάτι που δεν βλέπεις συχνά στην Ελλάδα, όπου οι εταιρείες σπάνια διαθέτουν χρόνο να σου μάθουν πράγματα πέραν του πρακτικού μέρους της δουλειάς σου.

Αρκεί να βρεθείς σε ένα τραπέζι με κάποιον Έλληνα που εργάζεται στο εξωτερικό και να ξεκινήσεις συζήτηση για τις δουλειές σας, προκειμένου να καταλάβεις ότι υπάρχει μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις εργασιακές σας πραγματικότητες. Αρκετές φορές μπορεί να ακούσεις να μιλούν για αρκετά καλούς μισθούς, για μπόνους, για πληρωμένες υπερωρίες, αυστηρό ωράριο και διαφάνεια στις προσλήψεις. Πέρα από τις επιβεβλημένες θεσμικές αλλαγές που χρειάζονται στο εργασιακό τοπίο της Ελλάδας προκειμένου να μιλάμε με τους ίδιους όρους, χρειάζεται και αλλαγή νοοτροπίας. Σε πράγματα που δεν είναι ακατόρθωτο να αλλάξουν, αλλά χρειάζονται γενναίες πρωτοβουλίες. Απευθυνθήκαμε σε τέσσερις Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό κι έχουν αποκτήσει διεθνή επαγγελματική εμπειρία, προκειμένου να δώσουν μερικές συμβουλές που μπορούν να αξιοποιηθούν στην Ελλάδα.

Απόστολος Πόταρης, Άμστερνταμ

Ήρθα στο εξωτερικό, και συγκεκριμένα στο Άμστερνταμ, πριν από 6 χρόνια, αρχικά για σπουδές και με την προοπτική εργασίας. Έχοντας σπουδάσει μάρκετινγκ, θεώρησα πως το εξωτερικό θα μου δώσει την ευκαιρία να διευρύνω τους ορίζοντές μου, να δουλέψω πάνω σε μεγάλα «global project». Στο μυαλό μου τέτοιες προοπτικές στην Ελλάδα ήταν περιορισμένες λόγω του ότι τα περισσότερα γραφεία πολυεθνικών ασχολούνται με την τοπική αγορά, ενώ είναι λίγες οι διεθνείς εταιρείες που έχουν ως βάση την Ελλάδα και έχουν διεθνή κύκλο εργασιών.

Είχα την τύχη να δουλέψω σε δύο διαφορετικές εταιρείες που και οι δυο δραστηριοποιούνται σε περισσότερες από 45 χώρες. Μου δόθηκε έτσι η ευκαιρία να σχεδιάσω στρατηγική σε παγκόσμιο επίπεδο, όποτε οι προσδοκίες μου επαληθεύτηκαν και κατάφερα να πάρω πράγματα και γνώση που ούτε φανταζόμουν.

Κατά τη διάρκεια έμαθα πως ένα πρότζεκτ, σχεδιάζεται διεθνώς μεν, αλλά υλοποιείται στην εκάστοτε χώρα, η οποία έχει γνώσεις της συγκεκριμένης αγοράς που είναι πληροφορίες ανεκτίμητης αξίας. Έμαθα να βλέπω τα τοπικά γραφεία ως μεγαλύτερης σημασίας απ' αυτή που είχα στο μυαλό μου εξ αρχής, όποτε η συμβουλή μου προς τους υποψηφίους θα ήταν να μην υποτιμούν τη γνώση που μπορούν να πάρουν από τα τοπικά γραφεία καθότι παίζουν ρόλο-κλειδί στην υλοποίησης μιας στρατηγικής.

Ως προς τον επιχειρηματικό κόσμο, η εμπειρία μου στο Άμστερνταμ μου έμαθε να έχω περισσότερη εξωστρέφεια. Πολύ συχνά, στην Ελλάδα, αγνοούμε τη διεθνή προοπτική, και κάνουμε focus στην εγχώρια. Εν έτη 2019, και με τις διευκολύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αγορά μας δεν είναι μόνο η Ελλάδα, αλλά και η Ευρώπη, όπως αντίστοιχα ανταγωνιστές των προϊόντων μας δεν είναι μόνο τα ελληνικά προϊόντα, αλλά και τα γαλλικά, γερμανικά κ.ο.κ. Στην Ελλάδα υπάρχουν επιχειρήσεις με πραγματικό concept, ταλαντούχοι νέοι και δημιουργικά μυαλά. Αυτό που μας λείπει όμως είναι το “aspiration”, οι μεγάλες ιδέες, και η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας ότι το προϊόν μας μπορεί να ενδιαφέρει τον Ευρωπαίο καταναλωτή, επενδυτή, συνεργάτη. Οπότε αν σήμερα ζούσα στην Ελλάδα και δούλευα για μια εταιρεία που έχει να δώσει κάτι ιδιαίτερο στην αγορά, θα προσπαθούσα να δώσω στην ομάδα μου την αυτοπεποίθηση ώστε να δουν παραπέρα, να βουτήξουμε σε βαθιά νερά, και να τολμήσουμε μαζί μια μεγαλύτερη ιδέα.

Τζωρτζίνα Φωτοπούλου, Λονδίνο

Ζω έξι χρόνια στο εξωτερικό... ούτε λίγα ούτε πολλά. Αλλά αρκετά για να σου μάθουν πώς να προσαρμόζεσαι, πώς να αγωνίζεσαι, πώς να επιμένεις. Ένας μικρός πρόλογος προ της δικής μου συμβουλής από την εμπειρία μου στα ξένα! Ονομάζομαι Τζωρτζίνα Φωτοπούλου και μένω στο Λονδίνο τα τελευταία 6 χρόνια. Ξεκίνησα την καριέρα μου στη Unilever κ έπειτα συνέχισα στην φαρμακευτική Teva, στην οποία εργάζομαι ακόμα. Θυμάμαι ότι μετά το πρώτο εξάμηνο ως intern στην Unilever, προσπάθησα να βρω μόνιμη δουλειά μέσα στην εταιρεία. Όμως όλοι θεωρούσαν ότι είμαι πολύ νέα κι άπειρη. Έκανα συνεντεύξεις κι άκουγα παντού το ίδιο! Αντί λοιπόν να κάνω formal application πήγα να συναντήσω την ίδια τη μάνατζερ που με είχε μόλις απορρίψει μέσω e-mail. Της ζήτησα 10 λεπτά από τον χρόνο της. Με θάρρος της εξήγησα ότι είμαι πρόθυμη να δουλέψω δοκιμαστικά για 3 μήνες κι αν δεν της κάνω να με διώξει. Μέσα με μία βδομάδα μού κανόνισε συνέντευξη και πήρα τον ρόλο στον οποίο έμεινα 3 χρόνια. Πού θέλω να καταλήξω λοιπόν; Να επιμένετε. Να αποσκοπείτε σε face to face, προσωπική επαφή με τον μάνατζερ ή το recruitment agency. Να δείχνετε προθυμία κι αυτοπεποίθηση. Αν δεν σας πάρουν, θα πρέπει να ξέρουν ότι χάνουν! Αυτό μού έμαθε η εργασιακή μου εμπειρία στο Λονδίνο και πιστεύω ακράδαντα ότι ισχύει.

Αλέξανδρος Μαυρίδης, Γαλλία

Είμαι Γαλλο-Έλληνας, ζω από μικρός στο Παρίσι και πάντα δούλευα στη Γαλλία. Είμαι οικονομικός ελεγκτής με εξειδίκευση στον φαρμακευτικό τομέα. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο χρόνων έχω ξαναρχίσει τις σπουδές μου για να αποκτήσω μεταπτυχιακό δίπλωμα στην finance στο HEC Paris Business School. Εργάζομαι στην Olympus και μοιράζομαι μεταξύ της γαλλικής έδρας και της έδρας της εταιρείας στο Βέλγιο. Η εμπειρία μου, μου έμαθε αρκετά πράγματα. Μία βασική συμβουλή είναι να ελέγχετε με τον συνομιλητή σας ότι συμφωνείτε στην ίδια βάση. Με άλλα λόγια; να έχετε πάντοτε γραπτώς τι λέτε μαζί του. Επίσης, να είστε περίεργοι! Τι σημαίνει αυτό; Για παράδειγμα, παραμείνετε ενήμεροι για τις τελευταίες τάσεις της τεχνολογίας και τα εργαλεία επικοινωνίας, διότι όλα αλλάζουν πολύ γρήγορα. Επίσης προσπαθήστε να μάθετε και να υιοθετήσετε καλές πρακτικές από άλλες κουλτούρες του κόσμου. Τέλος, ακούστε τον εαυτό σας. Μην φοβάστε να πείτε τι σκέφτεστε. Είναι πάντα καλύτερο να έχετε ιδέες από το να μην έχετε καθόλου. Εγώ για παράδειγμα είχα την ιδέα να ξεκινήσω παράλληλα και μια επιχείρηση στην Ελλάδα. Την Tailor-Made Experience, μια ιστοσελίδα που στοχεύει να προσφέρει κάθε είδους μοναδικές εμπειρίες στην Ελλάδα. Και το έκανα! 

Τόνια Διακάκη, Άμστερνταμ

Η συμβουλή μου από την προσωπική μου εμπειρία στο εξωτερικό είναι η εξής: Σταματήστε να δίνετε συνεχώς δραματικές δικαιολογίες επειδή αργήσατε μια ημέρα ή επειδή πρέπει να πάρετε ρεπό για προσωπικούς λόγους. Είναι δικαίωμα σας. Θυμάμαι ότι με το που ξεκίνησα να εργάζομαι στο Άμστερνταμ, λίγες ημέρες μετά ήμουν άρρωστη και δεν μπορούσα να κουνηθώ από τους πόνους για να πάω στο γραφείο. Είχα τόσες τύψεις που έμεινα να δουλέψω από το σπίτι. Έκανα ολόκληρη εξιστόρηση του ιατρικού ιστορικού μου στην υπεύθυνη μάνατζέρ μου για να της εξηγήσω γιατί δεν μπορούσα να πάω στη δουλειά εκείνη τη ημέρα, που αναγκάστηκε να με διακόψει γιατί το είχα παρακάνει με τις λεπτομέρειες. Είμαστε όλοι άνθρωποι κι έχουμε ανάγκες κι υποχρεώσεις που δεν αφορούν κανένα στον χώρο εργασίας μας. Όλοι εργάζονται σε διαφορετικούς ρυθμούς, ταχύτητες και φέρνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα όποτε μπορούν. Μπορεί κάποιος συνάδελφος ή ακόμα κι εσύ να χρειάζεται για παράδειγμα να μείνεις στο καινούργιο σου διαμέρισμα μεταξύ 10πμ μέχρι 3μμ μέχρι να σου παραδώσουν μια βαριά, ηλεκτρική συσκευή. Αν μπορείς να παραδώσεις τον όγκο της εργασίας σου ενδιάμεσα, ενώ είσαι στο σπίτι ή την επόμενη ημέρα ή μέχρι το τέλος της εβδομάδας, απλά ενημέρωσε όποιον είναι υπεύθυνος. Είναι καιρός να μάθουν επιτέλους οι εταιρείες και οι μάνατζερς των εργαζομένων να τους αμείβουν βάσει της προσφοράς του έργου τους στην εταιρεία, κι όχι βάσει των ωρών που περνάνε καθιστοί πίσω από μια καρέκλα και μπροστά από μια οθόνη. Αυτή η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο από τους εργαζόμενους. Είναι δύσκολο αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. Είναι απλά στο χέρι τους.