Συνεχίζοντας την ενότητα του προηγούμενου μήνα, γνωρίζω ότι σας έβαλα σε σκέψεις. Το ελπίζω δηλαδή…

Της Έθελ Αγγελάτου

Είναι μια εκπληκτική ευκαιρία με την έναρξη του 2020, να σκεφτούμε όλοι εποικοδομητικά και να βρούμε νέα πατήματα, να πάρουμε αποφάσεις που θα μας καθορίσουν και θα μας βοηθήσουν να αναπτυχθούμε ουσιαστικά. Προσωπικά και επαγγελματικά.

Φόβος, φόβος, φόβος

…για το αύριο, για το αν θα λάβετε αναγνώριση και αξία – το οποίο είναι συνδεδεμένο μέσα σας με πομπώδεις τίτλους που προσφέρουν μεγάλες εταιρείες για να τοποθετηθούν στρατηγικά στο LinkedIn, το Facebook και το βιογραφικό σας.

…για το αν οι συνθήκες εργασίας θα συμπεριλαμβάνουν ping-pong για να παίζετε στο διάλειμμά σας και πουφ για να εργάζεστε με το laptop αγκαλιά (έχετε αναρωτηθεί τί μπορεί να δημιουργήσει αυτό μακροπρόθεσμα στη στάση σώματος και τον αυχένα σας;).

…για το αν θα επιτρέπει ο εργοδότης σας την απομακρυσμένη εργασία (remote working) και τα ευέλικτα ωράρια (flexible working hours).

Όλα αυτά ακούγονται και είναι, τόσο “fun”, αλλά αυτό που υποδεικνύουν και αποδεικνύουν είναι ότι περνάμε σε μια τάση όπου χάνουμε ενίοτε την ουσία της παραγωγικότητας και της δημιουργία, στο βωμό του να κάνουμε τις μέρες μας ενιαίες. Να μοιάζει η εργασία διασκέδαση, χωρίς να μπορούμε να διαχωρίσουμε τις δύο αυτές έννοιες – γιατί έχουν κι οφείλουν να έχουν διαφορά. Να μην ξεχωρίζει η εργασία από την ξεκούραση και οι συνάδελφοι να καταλήγουν φίλοι. Ακόμα και τα ρούχα μας λόγω τάσεων της μόδας – αρχίζουν οι επιλογές που έχουμε, να μπορούν να στηρίξουν το εργασιακό ωράριο και συγχρόνως ένα ποτό μετά το γραφείο (δεν συζητώ καν πόσες φορές ακούω ότι υπάρχει διαθεσιμότητα ποτών στα γραφεία, όπου με την λήξη του εργασιακού ωραρίου, τα κρασιά ανοίγουν). Έχετε προσέξει π.χ. ότι τα γυναικεία αθλητικά παπούτσια, απέκτησαν τόση γκάμα, χρώμα και strass ώστε να μπορούν να φορεθούν από το πρωί χωρίς να χρειάζεται να γυρίσετε σπίτι σας για να αλλάξετε, αν θέλετε να βγείτε άμεσα μετά την εργασία σας (πρόσφατα μου το επικοινώνησε οίκος μόδας στο Μιλάνο);

Δεν θα σταθώ στο να κρίνω όλο αυτό το φαινόμενο, αλλά ως παρατηρητής και για να προβληματιστώ. Ευτυχώς, μεγάλωσα παράλληλα σε μια Γενιά (των Baby Boomers), όπου η αξία και η αναγνώριση ερχόταν πολλές φορές φυσικά, δηλαδή μέσα από την παραγωγή έργου και την αυτοπραγμάτωση. Ερχόταν από τη δημιουργία και την αυτοπεποίθηση της ολοκλήρωσης μιας ατομικής ή ομαδικής προσπάθειας. Γινόντουσαν όλα σωστά τότε και τώρα είναι λάθος; Όχι, τουναντίον. Υπήρχαν χιλιάδες περιπτώσεις συγκεντρωτισμού των Managers και λανθασμένης διαχείρισης εργαζομένων, όπου η γενιά του σήμερα «εκβίασε» την αλλαγή. Απλώς, σκέφτομαι, πως οι γνώσεις και οι προσλαμβάνουσες που έχουμε πλέον, σε αντίθεση με τις παλαιότερες γενιές, θα μπορούσαν να μας διδάξουν να αλλάξουμε την αντίληψή μας για το τί σημαίνει εν τέλει ευτυχία κι ότι αυτή δεν έρχεται μόνο με τα «φώτα», τις «μαρκίζες» και τα «μεγάλα ονόματα». Πως ο Φόβος δεν χρειάζεται να μας κυβερνά, και το Instagram, το πού έχουμε κάνει check in κι αν η εταιρεία μας θα μας προσφέρει αύριο πισίνα και χρόνο για κολύμβηση, δεν έχει να κάνει με την Αξία, την ομορφιά της πραγμάτωσης Έργου, της Δημιουργίας και της Ομαδικής επιτυχίας.

Τολμήστε.

Photo by Austin Neill on Unsplash