Πώς σχεδιάζεις μια σωστή, εποικοδομητική συζήτηση;  Να, μια πολύ βασική ικανότητα των αποδοτικών ανθρώπων, όποιο επάγγελμα κι αν διαλέξουν.

Μια συζήτηση μπορεί να πάει πολύ στραβά: να θες να πεις κάτι και να παρεξηγείσαι, να μην μπορείς να κάνεις διάλογο, να μην βρίσκεις σημείο επαφής με τον συνομιλητή σου. Η συζήτηση είναι σαν ένα αυτοκίνητο ή ένα σπίτι. Μπορεί να… μπάζει αν δεν είναι φτιαγμένη σωστά. Γι αυτό έχουμε αρχίσει σιγά-σιγά και μιλάμε για τη «μηχανική» μιας συζήτησης στη δουλειά, για το πώς την θωρακίζεις -σαν πραγματικός μηχανικός- ώστε να μένει στεγανή, πώς την σχεδιάζεις για να οδηγεί μπροστά.

Και δεν υπάρχει τίποτα πιο χρήσιμο σε έναν υποψήφιο από το να έχει δεξιότητες στο κομμάτι της συζήτησης. Σκέψου (το σκεφτόμαστε και ανατριχιάζουμε) τις συζητήσεις-καβγάδες στα κανάλια, τα ατέρμονα meetings στα γραφεία που ανακυκλώνουν τα ίδια προβλήματα, τις φορές που δημιουργήθηκε ένταση, θυμός και λύπη από μια συζήτηση που δεν την προστάτεψε κανείς. Σε αυτό το μικρό κείμενο, απαριθμούμε μερικές αρχές της «μηχανικής» μιας συζήτησης, για να καταφέρεις, όσο περνάει από το χέρι σου, να στήνεις ένα πλαίσιο όπου κάθε κουβέντα θα σε δικαιώνει που συμμετείχες σε αυτή.

Εξάσκησε την τέχνη της ακρόασης. Η πρώτη αρχή για να είσαι σωστός «μηχανικός» μιας συζήτησης, είναι να ακούς. Άκου προσεκτικά ή διάβασε προσεκτικά (γιατί μπορεί να είναι γραπτή η συζήτηση) και μετά αποκρίσου.

Κάνε διατυπώσεις, όχι αξιολογήσεις. Αυτό είναι ίσως το πιο μεγάλο μυστικό. Προτίμησε να πεις στον συνάδελφό σου: «Έχουμε ακόμα δυο ώρες περιθώριο και 10 σελίδες να γράψουμε». (Αυτό είναι μια διατύπωση της πραγματικότητας). Μην πεις: «Είναι πολύ αργά για να τελειώσουμε αυτές τις σελίδες, το καθυστερήσαμε και δεν θα προλάβουμε». (Αυτό είναι μια αξιολόγηση και δεν βοηθάει). Αν περιορίζεσαι στα δεδομένα είναι πιο εύκολο να βρεις κοινό έδαφος με όποιον συνεργάζεσαι.

Μίλα ουσιαστικά, όχι μηχανικά. Είπαμε να γίνεις ο «μηχανικός» της συζήτησης, όχι να μιλάς μηχανικά! Έχει διαφορά. Στις δουλειές μπορεί κατά λάθος να αρχίσεις να λειτουργείς… μηχανικά, να απαντάς μηχανικά, να παρουσιάζεις το προϊόν σου μηχανικά. Είναι η ρουτίνα που σε οδηγεί να το κάνεις αυτό, και δεν το θέλουμε. Δες το ουσιαστικό κομμάτι κάθε συζήτησης και αντιμετώπισέ την ως μια νέα (καλή) αφορμή για επικοινωνία.

Μην φοβάσαι να πεις πώς σε κάνει να νιώθεις. Αν κάτι σε στενοχωρεί, σε μπερδεύει ή σε αγχώνει, πες το, με ευγενικό τρόπο. «Έχω μόνο δυο ώρες για να γράψω 10 σελίδες και αυτό με έχει αγχώσει λίγο». Να είσαι σίγουρος ότι θα βρεις ανθρώπους που θα το εκτιμήσουν.

Βρες το σημείο επαφής. Όσο και αν διαφωνείς με κάποιον, είναι βέβαιο ότι υπάρχει τουλάχιστον ένα σημείο επαφής. Π.χ. Ότι θέλετε και οι δύο να πάει καλά η δουλειά για την οποία προσπαθείτε. Ότι είστε και οι δύο νέοι. Ότι είστε και οι δύο Ολυμπιακοί (αστειάκι). Εσύ βρες το. Και αν δεις ότι ξεφεύγει η συζήτηση, επίστρεψε στο σημείο επαφής που σας ενώνει.

Προτίμησε τα αιτήματα, όχι τις απαιτήσεις. Είναι πολύ δίκαιο να έχεις αιτήματα στη δουλειά σου («μπορείς να μου στείλεις αυτό το pdf, αυτό το Δελτίο Τύπου;» κλπ). Όμως πρέπει να προσέξεις να μην γίνει το αίτημα, απαίτηση. Η διαφορά είναι ότι το αίτημα, επιδέχεται εν δυνάμει το «όχι» ως απάντηση. Πάντα να δίνεις το περιθώριο στον συνομιλητή σου για το «όχι». Αν απαιτήσεις κάτι, του στερείς αυτομάτως το δικαίωμα να νιώσει ισότιμος.

Του Δημήτρη Φαλλιέρου

Copyright: www.shutterstock.com