Την πρώτη φορά που ανοίγουμε την πόρτα, ως εργαζόμενοι πλέον, του νέου χώρου εργασίας μας είναι εκεί και μας περιμένει. Ο φόβος. Ο φόβος που μας επισημαίνει ότι δεν γνωρίζουμε κανέναν, δεν ξέρουμε τις συνήθειες του περίγυρου, σε ποιον να μιλήσουμε και σε ποιον όχι και πόσο «φιλικοί» πρέπει να είμαστε χωρίς να ξεπερνάμε τα όρια του επαγγελματισμού.

Και για πολλούς από εμάς αυτή είναι και η αρχή του τέλους. Ξεκινάμε με άγχος, στη συνέχεια έρχεται η αίσθηση ότι δεν ανήκουμε «εκεί» και φυσικά ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί. Συνεπώς, όσο πιο σύντομα αντιμετωπίσουμε όλους αυτούς τους φόβους, τόσο το καλύτερο. Παρακάτω θα δούμε 4 αποτελεσματικούς τρόπους που θα τους περιορίσουν και θα τουμπάρουν την ψυχολογία μας. Και αν κάποιες συμβουλές μοιάζουν αυτονόητες, καλό είναι να τις θυμόμαστε ξανά και ξανά. Γιατί ο φόβος του νέου προκαλεί ανασφάλεια, θες δεν θες. Πάντα και σε κάθε τομέα.

  1. Ηρεμία

Μπαίνοντας στο γραφείο γεμάτοι νευρικότητα, είναι ό,τι χειρότερο μπορούμε να κάνουμε αφού θα μεταφέρουμε την ένταση και στους άλλους. Θα δυσκολευτούμε, επίσης, να ανοιχτούμε στους νέους συναδέλφους μας αφού θα είμαστε σε κατάσταση άμυνας και τελικά δεν θα αποδώσουμε τα αναμενόμενα αφού θα ασχολούμαστε με τον εαυτό μας και το πώς αισθανόμαστε και όχι με τη δουλειά. Το σώμα μας είναι ο καθρέφτης του μυαλού μας, επομένως αν η διάθεσή μας δεν είναι καλή, θα το μαρτυρά και το σώμα και οι εκφράσεις και θα το βλέπουν όλοι!

SOS Tip: χαλαρώνουμε τους ώμους μας, αναπνέουμε με ήρεμο ρυθμό – μετράμε 10 σε εισπνοή, 10 κρατάμε και 10 εκπνοή- και όταν νιώσουμε ότι η ένταση επιστρέφει, επαναλαμβάνουμε.

  1. Υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας γιατί είμαστε εκεί

Βοηθάει πάντα να θυμόμαστε ότι βρισκόμαστε εκεί γιατί μας έχουν επιλέξει ανάμεσα σε άλλους υποψηφίους, γιατί είμαστε οι καλύτεροι για τη συγκεκριμένη θέση. Ο προϊστάμενός μας έχει εμπιστοσύνη στις δυνατότητες μας και θέλει να επιτύχουμε και να εξελιχθούμε μέσα στην εταιρία. Τον συμφέρει, άλλωστε. Πρέπει να ανακαλέσουμε τον αρχικό μας ενθουσιασμό όταν ακούσαμε το νέο της πρόσληψης και όχι να εστιάζουμε στο τι στραβό μπορεί να συμβεί.

  1. Κανείς δεν ξέρει τα πάντα από την αρχή

Καλώς ή κακώς πρέπει να περάσουμε από κάποια στάδια. Η πίεση που υπάρχει στο νέο μας ξεκίνημα να γίνουν όλα σωστά, να βρούμε την καλύτερη λύση σε κάθε θέμα, να  αρθρώνουμε τις σωστές απαντήσεις και να εντυπωσιάσουμε τον «σωστό» άνθρωπο, είναι μεγάλη. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι να θυμόμαστε ότι σε καμία δουλειά δεν πρέπει –ούτε μπορούμε- να έχουμε όλες τις απαντήσεις και μάλιστα από την αρχή. Κανείς δεν περιμένει να έχουμε γνώσεις πάνω σε όλα, και τις περισσότερες φορές το να αντιμετωπίσουμε κάτι που δεν γνωρίζουμε απαιτεί από εμάς θάρρος και ειλικρίνεια. Σε αυτό το κομβικό σημείο είναι που πρέπει να ενημερώσουμε τον προϊστάμενο μας ότι χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο για να κάνουμε ολοκληρωμένη και ενδελεχή έρευνα πάνω σε ένα θέμα επειδή δεν το γνωρίζουμε καλά. Δεν έγινε και τίποτα – αν έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, αντέχεις και να μην γνωρίζεις και να βρίσκεις τρόπους να μαθαίνεις.

  1. Είναι και αυτοί άνθρωποι

Ένα μέρος της φοβίας είναι η σύγκριση του εαυτού μας με τους γύρω μας, η σκέψη ότι είναι όλοι καλύτεροι από εμάς, γνωρίζουν ή κάνουν περισσότερα από εμάς ή είναι ικανοί για πολλά περισσότερα. Με αυτά τα μυαλά, δεν πας πουθενά!  Όλοι έχουν τις δυνάμεις και τις αδυναμίες τους, τις νίκες και τις ήττες τους αντίστοιχα, όλοι έχουν μία πορεία και δυνατότητες –ή μη- εξέλιξης.  Συγκρίνοντας τον εαυτό μας μαζί τους και κάνοντας τους να φαίνονται καλύτεροι, πατάμε την αυτοεκτίμησή μας χωρίς πραγματική αιτία. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα αισθανθούμε ότι βάζουμε τον εαυτό μας σε αυτή τη διαδικασία, καλό είναι να μας φρενάρουμε άμεσα και πιεστικά!

Της Μίας Κόλλια

Copyright: www. shutterstock.com