Το κίνημα του μινιμαλισμού ή του “less is more” αρχίζει να εξαπλώνεται. Πόσο αυτό έχει επηρεάσει τη δουλειά μας;

«Ζητώ συγγνώμη που δεν κατάφερα να γράψω μια πιο σύντομη επιστολή αλλά δεν είχα αρκετό χρόνο». Αυτά είναι τα λόγια του Abraham Lincoln, ως απολογία για μια επιστολή που έγραψε και που δεν ήταν αρκετά… σύντομη. Και αποτυπώνουν όσο καλύτερα γίνεται αυτό που θέλουμε να πούμε με αυτό εδώ το άρθρο: ότι το «λιγότερο», μερικές φορές δεν σημαίνει «χειρότερο» ή «προχειρό-τερο», αλλά μπορεί να είναι και το ζητούμενο.

Είναι δύσκολο αυτό να το χωνέψουμε ή να το αντιληφθούμε, σε ένα κόσμο που μας έμαθε να είμαστε πληθωρικοί: να κάνουμε πολλά, να αποκτούμε πολλά, να κάνουμε μεγάλες δηλώσεις, να γράφουμε ατελείωτα. Ό,τι για την Αμερική και για τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, εκπροσώπησε το κίνημα του Big Mac, δλδ, ότι το «πολύ» ή το «μεγάλο» είναι το επιδιωκόμενο, έχει βρει στη σύγχρονη έκφανση του μινιμαλισμού έναν άξιο αντίπαλο.

Σκεφτείτε το: το μίνιμαλ παίρνει πίσω την εκδίκησή του. Τα σπίτια μας δεν είναι φορτωμένα όπως παλιότερα, τα όνειρα για μεγάλα αυτοκίνητα και εντυπωσιακά αποκτήματα έχουν ξεθωριάσει, το κύρος στο γραφείο μας δεν ορίζεται από τα έπιπλα Louis Quinze. Προσπαθούμε περισσότερο από ό,τι ποτέ στην Ιστορία, να είμαστε σύντομοι, περιεκτικοί, να δίνουμε έμφαση στην ουσία. Ανεξαρτήτως από το αν τα καταφέρνουμε… Ο μινιμαλισμός από καλλιτεχνικό κίνημα, έγινε κίνημα ζωής. Δείτε το ντοκιμαντέρ Minimalism (υπάρχει και στο Netflix), αφιερωμένο στους ανθρώπους που άρχισαν να αφαιρούν (περιττά) πράγματα από τη ζωή και τη δουλειά τους και τελικά έγιναν πιο ευτυχισμένοι, πιο πλήρεις, πιο αποτελεσματικοί.

«Όσο περισσότερα πράγματα πετάω, τόσο περισσότερα βρίσκω», Don DeLillo, Αμερικανός μυθιστοριογράφος

Ο μινιμαλισμός για όποιον τον δοκιμάζει αποδεικνύει αυτό ακριβώς: ότι το λίγο, μπορεί να είναι πιο πλήρες από το πολύ. Στο κομμάτι μάλιστα της εργασίας, αν το αναλογιστείτε, έχει βρει ακόμα περισσότερες εφαρμογές. Οι λακωνικοί συνάδελφοι έχουν βρει την εκτίμηση που άξιζαν. Τα mail μας είναι πιο λιτά. Τα δελτία Τύπου έχουν γίνει πιο μικρά. Τα άρθρα που διαβάζουμε αξιολογούνται με βάση την ποιότητα των λέξεων και όχι την ποσότητα. Οι χώροι που δουλεύουμε είναι περισσότερο απαλλαγμένοι από συμπράγκαλα (λόγιος όρος!) και λιγότερο μπουκωμένοι. Τα χρώματα που επιλέγονται στις καμπάνιες είναι πιο «μαζεμένα». Οι ομιλίες δεν κρατάνε δύο χρόνια η καθεμία (άγιο είχαμε). Τα tweets είναι μόλις 280 χαρακτήρες. Τα μεγάλα posts στα social όλο και λιγοστεύουν. Οι τοποθετήσεις στα επαγγελματικά γραφεία, λαμβάνονται περισσότερο υπόψη όσο πιο συνοπτικές είναι.

«Θυμήσου: Δεν έχει σημασία πόσο σύντομο θα το κάνεις, αλλά πώς θα το κάνεις σύντομο», George Lois, βιβλίο Έξω από τα δόντια, συμβουλές για ανθρώπους με ταλέντο

Και όλα αυτά γιατί; Γιατί καταλάβαμε ότι το να είσαι μίνιμαλ εκεί που πρέπει, θέλει κόπο. Γιατί καταλάβαμε ότι το να βάλεις όριο, είναι μερικές φορές πιο δύσκολο από το να εξαπλωθείς, δείχνει μεγαλύτερο επαγγελματισμό.

Είναι μια άλλη εποχή. Μια εποχή που το «φτάνει τόσο», είναι το νέο «κι άλλο». Φτάνει τόσο.

Του Δημήτρη Φαλλιέρου

Copyright: www.shutterstock.com