Με τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από την πανδημία… Όχι! Δεν επιθυμώ αυτό το άρθρο να είναι άλλο ένα από αυτά που αναφέρονται στον Covid19, και τις συνέπειες στην οικονομία, και τι να κάνετε και τι να μην κάνετε, και ποιες πλατφόρμες θα σας εξυπηρετήσουν και ποια online σεμινάρια είναι σούπερ να παρακολουθήσετε.

Της Έθελ Αγγελάτου,

Όχι.

Αυτό που θέλω να γράψω είναι να σας θυμίσω να ζείτε. Να σας θυμίσω πως όλο αυτό που περνάμε, πρέπει και είναι στο χέρι μας να είναι προσωρινό. Και πιστέψτε με είμαι από τις αρθρογράφους που γράφω σπάνια τη λέξη «πρέπει» και πάντα μετανιώνοντάς την, την αντικαθιστώ με «χρειάζεται», «καλό θα ήταν», «είναι απαραίτητο».

Όχι.

Πρέπει να βγούμε από όλο αυτό και να συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή μας δεν είναι και δεν πρέπει να είναι, εμείς μπροστά από έναν υπολογιστή, laptop, android και iOS, 24/7 – κοινώς, εικοσιτέσσερεις ώρες το 24ωρο. Η ζωή των παιδιών μας δεν είναι το digital σχολείο στο οποίο χρειάστηκε να τα «στείλουμε», ούτε η ζωή μας να είναι τα virtual meetings, videocalls και interviews που επιλέξαμε για να εξυπηρετήσουμε μια κατάσταση. Η ζωή μας είναι εκεί έξω. Η εξυπηρέτηση άλλωστε, αποτελεί εργαλείο, όταν πραγματικά βοηθάει από πλευράς χρόνου και αποφεύγονται κίνδυνοι και δυσκολίες. Αποτελεί όμως όπλο (και δεν θα βάλω τη λέξη σε εισαγωγικά!) όταν χρησιμοποιείται ενάντια στην κοινωνικοποίηση και την ζωή, στο πλαίσιο της πραγματικής της έννοιας.

Η αφορμή που σας γράφω όλα τα παραπάνω, είναι ένα περιστατικό που έφτασε στα αυτιά μου, όπου μια ομάδα στελεχών που εκπαιδεύονταν, επέλεξε να παρακολουθήσει την εισήγηση από την άνεση του καναπέ της – με δικαιολογία πάντα την πανδημία – ενώ μία άλλη ομάδα, επέλεξε να πραγματοποιηθεί δια ζώσης, τηρώντας όλες τις απαραίτητες αποστάσεις και προφυλάξεις (όλες όμως). Αυτή είναι η επιλογή μας λοιπόν; Να κρυφτούμε από τον κόσμο, με δικαιολογία τον ιό, αλλά όχι με δίκαιο λόγο τον ιό;

Σκοπός μου δεν είναι, προφανώς, να χαλαρώσετε όσον αφορά τα μέτρα που οφείλετε να τηρείτε, ούτε να αγνοήσετε την σοβαρότητα της κατάστασης. Σκοπός μου είναι να συνειδητοποιήσουμε όλοι, πως αν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα στην αδράνεια και την κανονικότητα, σίγουρα υπάρχει μια τεράστια απόσταση μεταξύ αυτών των δύο συνθηκών, όπου η υπευθυνότητα, η προσοχή για το κοινό καλό, η συνέπεια κι η πειθαρχία, μπορούν να συμβαδίσουν με την φυσική παρουσία σας στη δουλειά, τις βασικές σας δραστηριότητες και την καθημερινότητα, εν γένει.

Γιατί κάτι μου λέει πως, αρκετοί διατείνονται πως δεν επιθυμούν να επιστρέψουν στο δια ζώσης μοντέλο, αλλά τόσο κατά το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, όσο και γενικότερα, έχουν επιλέξει να επιστρέψουν στα ψώνια τους, τον απογευματινό καφέ τους και τη βραδινή τους έξοδο.

Ευχαριστώ για την κατανόηση.

Image source Pixabay