Πάνω που είχε αρχίσει να ηχεί έντονα η ανάγκη κατάργησης κάθε έμφυλης διάκρισης στον χώρο εργασίας, ήρθε ο κορωνοϊός. Και οι γυναίκες σηκώνουν πάλι το μεγαλύτερο βάρος.

Είναι τραγική ειρωνεία, ή Ironic όπως θα έλεγε η Alanis Morissette σε εκείνο το θρυλικό τραγούδι του 1996, το ότι πάνω που θεμελιώδεις αλλαγές πήγαιναν να συντελεστούν στην εργασία, ήρθε ο κορωνοϊός και μας πήγε πίσω στην εκκίνηση, σαν να παίζουμε σε κάποια διεστραμμένη έκδοση της Μονόπολης.

Είχαμε μόλις κλείσει την πόρτα στην οικονομική κρίση, και ξαναβρεθήκαμε σε εργασιακό ναρκοπέδιο. Είχαμε αρχίσει να μιλάμε για αυξήσεις μισθών και βελτίωση στο κομμάτι των παροχών, όλα πάγωσαν. Είχαμε αρχίσει να μιλάμε για αυξημένες προοπτικές προσλήψεων μέσα στο 2020, φτάσαμε να μετράμε απολύσεις.

Στην ίδια τραγική ειρωνεία, είχαμε βάλει στο τραπέζι σοβαρές συζητήσεις για την ισότητα ανδρών-γυναικών στην εργασία και να, που πριν λίγες μέρες άρχισε κρούει ο κώδωνας του κινδύνου για τις γυναίκες: «Κορωνοϊός: Μεγάλο βήμα προς τα πίσω για την εργασία των γυναικών».

Παράπλευρες απώλειες

Αφορμή για την διαπίστωση, υπήρξαν δημοσιεύσεις του αμερικανικού ινστιτούτου Women’s Policy Research, αλλά και του βρετανικού Ινστιτούτου IFS.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η πρόοδος που σημειώθηκε πριν τον κορωνοϊό στο κομμάτι της γυναικείας εργασιακής παρουσίας, τείνει να αποτελέσει παράπλευρη απώλεια που συντελέστηκε εν καιρώ πανδημίας.

Ποιος είναι ο λόγος;

Οι γυναίκες, εξαιτίας της υπερεκπροσώπησής τους στον τομέα των υπηρεσιών, επηρεάστηκαν με δυσανάλογο τρόπο, όπως υπογράμμισε η διευθύντρια του αμερικανικού WPR.

Οι γυναίκες εργάζονται συχνότερα σε επισφαλείς θέσεις εργασίας ή σε τομείς που επλήγησαν περισσότερο από το lockdown, όπως αυτός της εστίασης, της φιλοξενίας και των εκδηλώσεων ή σε κέντρα αισθητικής.

Ακόμη όμως κι αν διατήρησαν την εργασία τους, οι μητέρες συνεχίζουν να ασχολούνται περισσότερο με τα παιδιά από τους άνδρες, όπως και με τις εργασίες του σπιτιού, προσθέτει το IFS.

Στη διατήρηση των στερεότυπων συμβάλλει και κάτι ακόμα. Στην πλειοψηφία των επιχειρήσεων παγκοσμίως, τις διευθυντικές θέσεις τις κατέχουν άνδρες, και μάλιστα άνδρες μεγαλύτερης ηλικίας, και μια άλλης γενιάς, οι οποίοι δυσκολεύονται να αντιληφθούν τις αντιξοότητες που βίωσαν εργαζόμενες μητέρες εν μέσω κορωνοϊού. «Τώρα που επανεκκινεί η οικονομία, για τους διευθυντές μου συνεχίζουμε τη δουλειά ακριβώς όπως πριν. Προέρχονται από μια άλλη γενιά, και εκείνοι ποτέ δεν χρειάστηκε να ασχοληθούν με τα παιδιά. Δεν κατανοούν ότι δεν είχαμε την ίδια εμπειρία στην καραντίνα και ότι είμαι εξουθενωμένη», δηλώνει εργαζόμενη σε φαρμακοβιομηχανία στη Γαλλία.

Η άνιση εκπροσώπηση φάνηκε και με φόντο την επιστημονική ενημέρωση για τον κορωνοϊό. Ενώ υπάρχουν αμέτρητες διακεκριμένες γυναίκες επιστήμονες, στις ανά τον κόσμο επιστημονικές ομάδες αντιμετώπισης της νόσου, το γυναικείο φύλο υποεκπροσωπήθηκε.

Φωνές βοώντων;

Τον Απρίλιο η Ελίζαμπεθ Χάνον, αναπληρώτρια αρχισυντάκτρια του British Journal for the Philosophy of Science, κατήγγειλε στο Twitter «τον αμελητέο αριθμό εργασιών που έλαβε προς δημοσίευση από γυναίκες τον προηγούμενο μήνα», προσθέτοντας ότι «Αυτό δεν το έχω ξαναδεί».

Την προηγούμενη εβδομάδα μια ομάδα γυναικών επιστημόνων διεθνούς εμβέλειας δημοσίευσε διαμαρτυρία στους Times of Higher Education για να καταγγείλει «τον σεξισμό» και την επιστροφή «στην πατριαρχία», που αντιμετωπίζουν από την αρχή της πανδημίας COVID-19.

H Έρικα Κίσπετερ καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο του Γόργουικ, καταγγέλει επίσης ότι στη Βρετανία ανεστάλη η υποχρέωση των μεγάλων εταιρειών να δίνουν στη δημοσιότητα τους μισθούς ανδρών και γυναικών!

Τι μέλλει γενέσθαι.

Η ισότητα των φύλων στην εργασία δεν πρέπει να γίνει ένας ευαίσθητος στον ιό οργανισμός. Πρέπει το… “πρώτο εμβόλιο” που θα κάνουμε απέναντι στην πανδημία να είναι προστατεύσει τη γυναικεία εργασία. Διαβάστε τις σχετικές μας θέσεις και από τον Οδηγό Καριέρας, και δείτε και την πιο πρόσφατη έκθεση μεγάλης ελληνικής εταιρείας για τη θέση των γυναικών στις επιχειρήσεις.

*Φωτογραφία: Luke Jones / Unsplash