0
Shares

Αν η ανεργία έχει έναν «αντίζηλο», αυτός δεν είναι η εργασία. Είναι η υπερ-εργασία, το άλλο άκρο, το να δουλεύουμε πάνω και πέρα από όσο αντέχουμε.

 

07:30 το πρωί. Το ξυπνητήρι χτυπάει και σηκώνεσαι για μια ακόμα μέρα δουλειάς. Κουρασμένος, με μάτια να πονάνε, και κεφάλι μουδιασμένο. Χθες τελείωσες από τη δουλειά πολύ αργά, σήμερα το ίδιο. Και αύριο θα είναι το ίδιο. Είναι μια σταθερή κατάσταση, όπου οι ώρες εργασίες ξεπερνούν κατά πολύ τις αντοχές ενός ανθρώπου.

Κι αν η ανεργία είναι το τέρας το οποίο προσπαθούν όλοι να καταπολεμήσουν, ο αντικατοπτρισμός της, το αντίθετό της, και ταυτόχρονα το alter-ego της είναι η υπερ-εργασία. Το να δουλεύεις περισσότερο από όσο μπορείς, να ζορίζεις τον εαυτό σου, και τελικά να τον εξαντλείς.

Για τους κινδύνους αυτού του φαινομένου έχουν γραφτεί πολλά. Για τα έντονα συμπτώματα. Για τη σωματική και ψυχολογική φθορά που έρχεται ως επακόλουθο.

Στη γλώσσα μας, το βάζουμε κάτω από την ομπρέλα της υπερκόπωσης. Σε άλλες χώρες αναγνωρίζεται ως “burnout” που περιγράφει ως λέξη πολύ καλύτερα το τι συμβαίνει: στην ουσία ο άνθρωπος “καίγεται”, όπως ένα χαρτί που εκτίθεται υπερβολικά κοντά στη φωτιά. Στην Ιαπωνία ονομάζεται karōshi, που η ακριβής του μετάφραση είναι υπερ-εργασιακός θάνατος. Λίγο δραματικό και υπερβολικό, αλλά δυστυχώς οι ακραίες εκφράσεις του φαινομένου έχουν καταγεγραμμένα θύματα τέτοιας μορφής. Αλλά και στις λιγότερο ακραίες της μορφές, η υπερ-εργασία μπορεί να φέρει μαζί της ανυπολόγιστο στρες, ενδείξεις κατάθλιψης, ανοσολογικές διαταραχές και μια ανύπαρκτη ή ασταθή προσωπική ζωή.

Ποιον ωφελεί αυτό; Κανέναν, φυσικά.

Ένας υπάλληλος που «καίγεται», σύντομα δεν θα μπορεί να αποδώσει όπως πρέπει στη δουλειά του. Ακόμα δηλαδή κι αν ένας εργοδότης δεν ενδιαφέρεται για την ανθρώπινη, ηθική, διάσταση του να είναι καλά οι εργαζόμενοί του, δεν γίνεται να αγνοήσει ότι ένας εξουθενωμένος άνθρωπος δεν αποτελεί κέρδος για την εικόνα ή την βιωσιμότητα μιας εταιρείας.

Βεβαίως δεν μιλάμε για την πρόσκαιρη ή κατά περίπτωση ανάγκη να δουλέψει κάποιος περισσότερο. Αυτό θα χρειαστεί ενδεχομένως σε κάθε περιβάλλον. Μιλάμε για την πάγια πρακτική της υπερ-εργασίας που εκφράζεται με περισσότερες ώρες, με μεγαλύτερο όγκο δουλειάς και μεγαλύτερη πίεση, σε ένταση και διάρκεια μεγαλύτερη από αυτή για την οποία είμαστε φτιαγμένοι.

Όλο αυτό όμως πώς συνδέεται με την ανεργία; – μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Ερευνητές έχουν δείξει ότι όσο πιο υψηλά είναι τα επίπεδα ανεργίας, τόσο πιο έντονα γίνονται τα φαινόμενα υπερ-εργασίας:

-λιγότεροι άνθρωποι κάνουν τη δουλειά που θα έκαναν περισσότεροι

-η πίεση για να μην βρεθούμε εκτός του στίβου εργασίας είναι μεγαλύτερη

-το ανθρώπινο δυναμικό γίνεται πιο αναλώσιμο

Μέχρι να ισορροπήσει αυτή η τραμπάλα, η υπερ-εργασία θα δείχνει τα δόντια της. Κι αν κάποιος που δεν δουλεύει είναι μια δύσκολη υπόθεση, τότε κάποιος που δουλεύει τόσο πολύ ή τόσο σκληρά που φτάνει στα όρια του να μην μπορεί να συνεχίσει, κατά πόσο είναι ευκολότερη;

 

Του Δημήτρη Φαλλιέρου

Copyright: www.shutterstock.com

0
Shares