Ας ξεκινήσουμε με απλές αλήθειες. Πόσοι μπορούν σήμερα με άνεση να δηλώσουν ότι η εργασία τους, τους κάνει ευτυχισμένους; Αν ρωτήσουμε τους ίδιους ανθρώπους όμως, πόσο ευτυχισμένους θεωρούν άλλους ανθρώπους, σε ρόλους παρόμοιους με τους δικούς τους, η απάντηση θα είναι κατά πολύ μεγάλο ποσοστό διαφορετική. Κοινώς, όπως ένα παλιό λαϊκό ρητό αναφέρει, «όποιος έχει ίσια μαλλιά θέλει κατσαρά, κι όποιος έχει κατσαρά θέλει ίσια».

Της Έθελ Αγγελάτου

Αρκετά στελέχη που φαίνονται επιτυχημένα στον «έξω κόσμο», μαρτυρίες τους καταδεικνύουν πως ακροβατούν μεταξύ κατάθλιψης και κατάρρευσης από υπερκόπωση. Ποιο είναι το αντίτιμο, λοιπόν, για μια τέτοιου είδους «ευτυχία»; Το να χάνεται το νόημα της επιτυχίας και της παραγωγής έργου – συναισθήματα κι εμπειρίες που χρειάζεται ένας άνθρωπος στην καθημερινότητά του; Και ποια είναι η λεπτή γραμμή σε αυτό το σταυροδρόμι που ουκ ολίγοι έχετε φτάσει και δεν γνωρίζετε πώς να το διαχειριστείτε και ποιο μονοπάτι να επιλέξετε;

Όσο ακριβοθώρητος κι αν είναι ο τίτλος που διεκδικείτε, σας υποσχέθηκαν ή ζηλεύετε σε κάποιο άλλο στέλεχος, αυτό που χρειάζεται να εξετάσετε είναι οι συνθήκες αυτού του ρόλου, αν αυτές θα σας τονώνουν σε καθημερινή βάση και αν τελικά θα αναπτύσσεστε επαγγελματικά μέσα από αυτόν, δίχως να χρειάζεται να πουλήσετε την ψυχή σας. Αν τα απογεύματα τις Κυριακές θα καταλήξουν να μοιάζουν με πένθιμα εμβατήρια που τρέχουν βιαστικά προς την αβάσταχτη Δευτέρα. Το γελάτε; Δεν νομίζω – μάλλον καταλαβαίνετε ακριβώς τι γράφω.

Παρ’ όλα αυτά, το να ανασκουμπωθείτε, θέτοντας απλές κι ειλικρινείς – προς τον εαυτό σας – ερωτήσεις, είναι εκτός συζήτησης. Το μυαλό σας δείχνει διστακτικό σε ό,τι φέρνει την πραγματικότητα ένα βήμα πιο κοντά στην συνειδητοποίηση. Ίσως, γιατί τότε θα αναγκαστεί να αντιληφθεί ότι χρειάζεται να δράσετε και να πάρετε δύσκολες αποφάσεις. Δύσκολες, ε; Όχι απαραίτητα. Η αλλαγή κι η δύναμη της συνήθειας τις κάνει να φαίνονται δύσκολες. Γιατί να μην τις τιτλοφορήσετε ως εύκολες και να πάρετε τις αποφάσεις που σας αξίζουν, διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο; Η αβεβαιότητα κι η ανασφάλεια, θα μου πείτε, σας εμποδίζουν. Μήπως όμως αυτές ακριβώς οι σκέψεις, σάς έφτασαν ως εδώ, στην μελαγχολία και την υπερκόπωση που εσείς έχετε δεχτεί να επιβάλλετε στον εαυτό σας, με την δικαιολογία ότι τάχα σας την επιβάλλουν άλλοι;

Βγείτε από τον αυτόματο πιλότο, γιατί σε αυτό το status έχετε μπει. Πάρτε το πηδάλιο και τις αποφάσεις που θα σας φέρουν πιο κοντά στην ευτυχία. Όποια κι αν είναι τα εκβιαστικά κίνητρα που σας περιορίζουν τις κινήσεις και τη θέληση (έξοδα, υποχρεώσεις, ευθύνες απέναντι στην οικογένειά σας), όλα μπορούν με την κατάλληλη διαχείριση και στρατηγική να τεθούν υπό έλεγχο. Κανείς δεν συστήνει να αφήσετε συντρίμμια στο διάβα σας και να πάρετε βεβιασμένες αποφάσεις. Η στρατηγική και το πλάνο των επόμενων ενεργειών, με σύνεση, πειθαρχία και απόλυτη ευθύνη στα θέλω σας, είναι αυτό που συστήνω. Μιλήστε με τον εαυτό σας. Ποτέ δεν είναι αργά να κάνετε έναν ειλικρινή διάλογο όπου θα ακούσετε και θα μιλήσετε, σε βάρος των περιοριστικών πεποιθήσεων που άλλοι ή εσείς οι ίδιοι θέσατε στην επαγγελματική σας ταυτότητα.

Αλλάξτε την ποιότητα της ζωής σας – υπάρχει (μια όμορφη) ζωή και μετά από αυτές τις αποφάσεις.

Photo by Ashley Batz on Unsplash